Το 1801 οι Αμερικανοί επιτέθηκαν στις οθωμανικές κτήσεις στη Βόρεια Αφρική προκαλώντας το ξέσπασμα του 1ου Βερβερικού Πολέμου. Το αμερικανικό ναυτικό πέτυχε σημαντικές νίκες αλλά η αποφασιστική μάχη δόθηκε στο έδαφος της Λιβύης
Oι ίδιοι (οι Βρετανοί) από τη δεκαετία του 1960 μελετούσαν τη σμίκρυνση των περιοχών αφενός επειδή τους ήταν ασύμφορες οικονομικά και, αφετέρου, δεν χρειαζόντουσαν τέτοιες εκτάσεις και άρχισαν να επιστρέφουν στην Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ) περιοχές που κράτησαν ως «retained sites» τη μια μετά την άλλη. Όμως, τις Βάσεις Ακρωτηρίου και Δεκέλειας, που κράτησαν ως «κυρίαρχες», είναι δεσμευμένοι να τις επιστρέψουν, όταν δεν τις χρειάζονται
Ένα μικρό ντοκιμαντέρ που φτιάχτηκε σε ελεύθερο χρόνο για τη μάχη στην Αράχοβα και την πολιορκία της Ακρόπολης το 1826-1827.
Ἡ σφαγή τῆς Χίου καί ἡ ἐπακόλουθη ἀνατίναξη τῆς τουρκικῆς ναυαρχίδος ἀπό τόν Κανάρη,εἶχαν μεγάλη ἐπίδραση στήν κοινή γνώμη τῆς Εὐρώπης καί στήν ἀνάπτυξη τοῦ φιλελληνικοῦ κινήματος.
“Εχρειάστηκε να θυσιάσουμε αρετή καντάρια και κόπους και αίματα γι’ αυτή την ελευθερία που έχετε εσείς. Ότι η επανάσταση δεν έγινε το ’21 μονάχα κάθε ώρα και στιγμή από τότε που πήρε ο Αγαρηνός την Πόλη, με κάθε σφαγή και αρπαγή και ατιμία που σήκωνε ο σβέρκος του σκλάβου, για να προσκυνήσει και δεν προσκύναγε, γίνονταν μια επανάσταση…αγαπητά μου Ελληνόπουλα…τηράτε να ‘χετε το νου καθαρό και Ορθόδοξο
Στὸ Πικέρμι ὁ Λούης σταμάτησε σὲ ἕνα καφενεῖο καὶ ζήτησε νὰ πιεῖ ἕνα ποτήρι κρασί, λέγοντας ὅτι θὰ τοὺς φτάσει καὶ θὰ τοὺς προσπεράσει ὅλους πρὶν ἀπὸ τὸ τέλος …
Θα εορτάσουμε και εφέτος την Εθνική μας Εορτή, τιμώντας τους ηρωικούς προγόνους μας, οι οποίοι, καθ’ όλη τη διάρκεια της μακραίωνης οθωμανικής δουλείας, δεν υποδουλώθηκαν ψυχικά και πνευματικά, αλλά έδωσαν τιτάνιους αγώνες για την ελευθερία του Γένους μας.
Ο Αρχειακός Τόπος Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, το μοναδικό ψηφιακό αποθετήριο γνώσης και ιστορίας
Αγάλλεται και πανηγυρίζει η Ορθοδοξία και σύμπας ο Ελληνισμός. Ξημερώνει η 25η Μαρτίου. Ημέρα που σηματοδοτεί την Ελευθερία του ανθρώπου.
25η Μαρτίου 1821! Οἱ σκλαβωμένοι Ἕλληνες, μήν ἀντέχοντας ἄλλο τόν, ἐπί τετρα-κόσια χρόνια, σκληρό καί αἱμοσταγῆ ζυγό τοῦ Τούρκου κατακτητῆ, ὕψωσαν τό λάβαρο τῆς Ἐπανάστασης. Ἦταν ἡ μέρα πού γιόρταζαν τόν «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ», ἐπειδή ὁ Ἀγώνας τους γινόταν «γιά τοῦ Χριστοῦ τήν πίστη τήν ἁγία καί τῆς Πατρίδος τήν ἐλευθερία».
Κατ’ ἀνάγκην ἡ ἡμέρα τῆς ἐπισήμου ἐπετείου θὰ ἦτο περιεκτικὴ διαφόρων χρονολογιῶν καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ ὁρισθῇ μία τῶν ἡμερῶν τοῦ τελευταίου δεκαημέρου τοῦ Μαρτίου, προεκρίθη δὲ ἡ 25η, διότι ἡ κατ’ αὐτὴν συμπίπτουσα μεγίστη ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου προσφέρει τὸ μέγα της σύμβολον, σύμβολον νέας ζωῆς εἰς τὴν ἀνάμνησιν τοῦ μεγάλου γεγονότος, εἰς τὸ ὁποῖον τὸ Ἔθνος ὀφείλει τὴν ἀνεξαρτησίαν του.
Σελίδες δόξης λαμπρής υπάρχουν πολλές εις την Ιστορία των χιλιετηρίδων της πορείας του ελληνικού έθνους. 25η Μαρτίου ξημερώνει και τα στήθη των Ελλήνων φουσκώνουν από υπερηφάνεια
Όπως λέμε «μνήμη Αγίου μίμηση Αγίου», το ίδιο ισχύει και για τους ήρωες, που έδωσαν τη ζωή τους για την Ελλάδα. Το να θυμόμαστε έναν ήρωα και να μην εκτιμάμε στην πράξη τις αρετές του είναι κάτι το στείρο, κάτι το τυπικό. Γι’ αυτό και οι Έλληνες που θυμόμαστε τον Μπότσαρη οφείλουμε να του δείχνουμε έμπρακτα την προς αυτόν ευγνωμοσύνη μας.
Ὁ Σαρακατσάνος Πρωτοκλέφτης τῶν Ἀγράφων καὶ τῶν Τζουμέρκων Κατσαντώνης στὶς ἀρχὲς τοῦ 18ου αἰῶνα στάθηκε ὑπόδειγμα κλέφτη, μὲ ἠθικὸ ἀνάστημα λαμπρό, ποὺ ἐπέδρασε εὐεργετικὰ στὴν ὑστεροφημία του καὶ τὴ σύνδεσή του μὲ τὸν γενικότερο λαϊκὸ θαυμασμό.
Τὸ σημαντικότερο γεγονὸς τῆς μακρόχρονης ἱστορίας τῆς πόλης καὶ ποὺ συνδέτεαι μὲ τὸ ἱστορικὸ αὐτὸ ἐκκλησάκι, εἶναι ἡ ἀπελευθέρωσή της ἀπὸ τοὺς Τούρκους στις 23 Μαρτίου του 1821.
Η συμβολή των Βορειοηπειρωτών στον αγώνα του 1821
Ο Δημ. Τερτίπης, στη θέα της ανέλπιστης αυτής βοήθειας διατάσσει αντεπίθεση. Και τότε μια φωνή, ανασπάσαντες τας ξίφολόγχας, ακράτητοι αντεπιτίθενται της Πετρομαγούλας οι ανδρείοι, κατά των προ μικρού επιτεθέντων αυτοίς εχθρών, οίτινες μη δυνάμενοι ν’ αντιοτώσι, ήρξαντο υποχωρούντες» (Μιλτιάδης Σεϊζάνης).
Παρά την εκτεταμένη επέκταση της Ρώμης και την κατοχή εδαφών όπου κυριαρχούσε η ελληνική γλώσσα, οι Έλληνες διατήρησαν με συνέπεια τη γλωσσική και πολιτισμική τους ταυτότητα, χωρίς να υιοθετήσουν τη λατινική.
Οι πρόκριτοι της Μάνης, η οποία τελούσε υπό προνομιακό καθεστώς κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, ζήτησαν από τον ηγέτη τους Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη να ξεκινήσει πρώτη η Μάνη τον αγώνα της απελευθέρωσης της Ελλάδας, κάτι που ήταν σύμφωνο και με τους σχεδιασμούς της Φιλικής Εταιρείας.
Ὁ ἔφηβος ἥρωας τῆς μαρτυρικῆς Κύπρου, ὁ βάρδος τῆς Λευτεριᾶς, ὁ μελωδός τῆς ἀγά-πης, ὁ λαμπρός ποιητής Εὐαγόρας Παλληκαρίδης γεννήθηκε στίς 26 Φεβρουαρίου 1938, στήν Τσάδα Πάφου καί ἀπαγχονίσθηκε ἀπό τούς Ἄγγλους, τούς στυγνούς κατακτητές τοῦ νησιοῦ, στή Λευκωσία, στίς 14 Μαρτίου 1957.
Οι παλαιότεροι θα ενθυμούνται ασφαλώς το παιδικό ανάγνωσμα «Μικρός Ήρωας», όπου μια ομάδα ελληνόπουλων πολεμά με θάρρος τους κατακτητές.
Έπρεπε να αποκρουστεί η εαρινή προέλαση με την κωδική ονομασία «Primavera» των ιταλικών στρατευμάτων στο αλβανικό μέτωπο. Έπρεπε να απογειωθούν τα βρετανικής προέλευσης βομβαρδιστικά Blenhaim για να αναγνωρίσουν και να βομβαρδίσουν στόχους. Η 32η Μοίρα με έδρα τη Λάρισα αναλάμβανε αποστολές στρατηγικού βομβαρδισμού, πλήττοντας γραμμές ανεφοδιασμού, αεροδρόμια και συγκεντρώσεις ιταλικών στρατευμάτων στο αλβανικό μέτωπο. Δύο παλικάρια που γεύτηκαν την πικρή προσφυγιά από τα παιδικά τους κιόλας χρόνια όταν ξεριζώθηκαν από τον Πόντο, ο Στέφανος και ο Ματθαίος, χωρίς κανένα δισταγμό ετοιμάστηκαν γρήγορα και επιβιβάστηκαν στο αεροπλάνο τους.
Το νησί Σάσων (Σαζάν σήμερα) ανήκει από το 1947 στην Αλβανία· βρίσκεται σε στρατηγικής σημασίας θέση ανάμεσα του στενού του Οτράντο και στον κόλπο του Αυλώνα και σηματοδοτεί τα σύνορα μεταξύ της Αδριατικής και του Ιονίου.
Ὁ Μουσολίνι ζηλεύοντας τίς ἀρχικές νίκες τῶν Γερμανῶν στήν Εὐρώπη, θέλησε καί αὐτός νά δείξει τό μέγεθος τῶν Ἰταλικῶν Ἐνόπλων δυνάμεων, ρίχνοντάς τους ἐναντίον ἑνός μικροῦ καί εὔκολου ἀντιπάλου ὅπως ὑπολόγιζε.
Η λεγόμενη Επιγραφή του Σοφύτου στην Κανταχάρ χρονολογείται στον 2ο αιώνα π.Χ.
Το Φόρεϊν Όφις από τον Αύγουστο του 1974 γνώριζε ότι η Τουρκία θα άρχιζε τον εποικισμό – το είπε και στον Κίσινγκερ!
Η 7η Μαρτίου του 1948 αποτελεί ιστορικό ορόσημο για τα νησιά της Δωδεκανήσου. Είναι η μέρα που τα νησιά μας, τελευταίος κρίκος στην αλυσίδα της εθνικής ολοκλήρωσης, γίνονται πλέον αναπόσπαστο κομμάτι του ελληνικού κράτους. Για να φτάσουμε στην Ενσωμάτωση και στην 7η Μαρτίου 1948, χρειάστηκαν αγώνες και θυσίες από τον, επί πολλά χρόνια, σκλαβωμένο δωδεκανησιακό λαό.
Ὑπῆρξε ἡ σημαντικότερη σύγκρουση κατὰ τὸν Α’ Βαλκανικὸ Πόλεμο τοῦ ἑλληνικοῦ καὶ τοῦ τουρκικοῦ στρατοῦ στὸ μέτωπο τῆς Ἠπείρου. Ἡ ἀποφασιστικὴ αὐτὴ νίκη ἄνοιξε τὸν δρόμο γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς εὐρύτερης περιοχῆς τῶν Ἰωαννίνων καὶ τῆς Βόρειας Ἠπείρου.
Ο παπισμός επιχειρεί (τελευταία) να προβάλλει μια νόθα εκδοχή «συνοδικότητας». Η προτεινόμενη παπική «συνοδικότητα» βρίσκεται στον αντίποδα της γνήσιας αποστολικής και αγιοπατερικής Συνοδικότητας της Εκκλησίας! Σε αυτή, δεν είναι κεφαλή της Εκκλησίας ο Χριστός (Κολ.1,18), αλλά ο «πάπας», ο «διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου», ο οποίος εξόρισε το Χριστό στον ουρανό, παίρνοντας τη θέση του στην Εκκλησία, ως ο «επί γης αντιπρόσωπός του».
Καί αφού έκαψαν τούς ανθενωτικούς μοναχούς στόν Πύργο τής Μονής Ζωγράφου προχώρησαν καί στην Μονή τού Βατοπαιδίου, και επειδή εκεί τους έλεγξαν ως Αιρετικούς, διά τούτο τον μέν Ηγούμενον αφού τον έδεσαν με αλυσίδες τον κατεπόντισαν εις την θάλασσα, τους δε άλλους δώδεκα Μοναχούς, τους απηγχόνησαν είς τόπον λεγόμενον σήμερα Φουρκόβουνον.
«Ἀρκετά δίδαξα μέχρι τώρα στά παλληκάρια μου, πῶς νά κρατᾶνε τά ὄπλα καί νά πολεμοῦν. Καιρός εἶναι νά τούς δείξω καί πῶς νά πεθαίνουν»!
Η πρώτη αποτυχία απελευθέρωσης της νήσου Τήλου οδήγησε τη συμμαχική διοίκηση στην απόφαση να επανέλθει με ισχυρές δυνάμεις. Η νέα επιχείρηση αποφασίστηκε να πραγματοποιηθεί στις 27 Φεβρουαρίου 1945. Για την νέα επιχείρηση συγκεντρώθηκαν πράγματι ισχυρές δυνάμεις, με δύο αποσπάσματα του Ιερού Λόχου, τα οποία συγκρότησαν το «Απόσπασμα Σύμης», δύο λόχους της 5ης Ινδικής Ταξιαρχίας και τις δυνάμεις τριών περιπόλων (12 Ιερολοχίτες συνολικά) που ήδη ενεργούσαν στην Τήλο
Τον Φεβρουάριο του 1826, ο Τουρκικός κλοιός γύρω από το Μεσολόγγι είχε σφίξει ασφυκτικά. Υπό τις συνθήκες αυτές, όλες οι αμυνόμενες δυνάμεις περιμετρικά της πολιορκημένης πόλης ήταν κομβικής σημασίας.