ΙΣΤΟΡΙΑ

Πως επέρασαν οι τελευταίοι τέσσαρες μήνες του πολέμου διά τα Ιωάννινα; Όλη η ψυχή και όλος ο νους της πόλεως είχε συμμαζευθεί είς μίαν αγωνιώδη λαχτάραν, εις ένα υπέρτατον δοξολόγημα, εις ένα γονατισμένον αίνον και μίαν ικεσίαν και παράκλησιν. Κάθε σπίτι, κάθε γωνιά -κάθε ζωντανός άνθρωπος, ως και τα παιδάκια ακόμη με σταυρωμένα χέρια δεν είχον άλλην προσευχήν και άλλην δέησιν:

Άδηλος η ζημία τού εχθρικού στόλου, αλλ’ ο τρόμος του κατάδηλος· διότι, αφ’ ού διεχωρίσθησαν οι στόλοι περί τήν εσπέραν, κατέφυγεν ούτος ως εις άσυλον εις τόν φιλικόν του λιμένα τής Ζακύνθου τόσον ατάκτως, ώστε δύο πλοία του έπεσαν τήν νύκτα εις τά ρηχά πρός τό λοιμοκαθαρτήριον.

Αυτή η κωμόπολη διαδραμάτισε καταλυτικό ρόλο στα γεγονότα στα τέλη του 19ου αι. Εξεγέρθηκε, μη αντέχοντας άλλο, τον οθωμανικό ζυγό. Δεν χάρισε την πολυπόθητη νίκη και ελευθερία, όμως έθεσε τα θεμέλια για την ελευθερία της Μακεδονίας στα επόμενα χρόνια.

Στις 25 Φεβρουαρίου συμπληρώνονται 85 χρόνια από τον θάνατο του ποιητή και χριστιανού στοχαστή Γιώργου Σαραντάρη. Απεβίωσε οσιακά, εν μέσω συγγενών και φίλων, μετά τις κακουχίες που αγόγγυστα υπέστη στην Πίνδο υπερασπιζόμενος την Πατρίδα κατά τον Ελληνο – Ιταλικό πόλεμο 1940-41.

Ο Ηράκλειος αποκαλείται Μέγας Αλέξανδρος της Ρωμανίας γιατί, όπως ο Μέγας Αλέξανδρος συνέτριψε το πρώτο οργανωμένο Περσικό κράτος των Αχαιμενιδών, έτσι και ο Ηράκλειος συνέτριψε το δεύτερο Περσικό κράτος των Σασσανιδών. (Μάνος Ν. Χατζηδάκης)

Την Μεγάλην Δευτέραν του 1821, τρεις ώρας μετά το μεσονύκτιον, ότε άπαντες οι εν τω πατριαρχείω εκοιμώντο ύπνον βαθύν, ο αοίδιμος πατριάρχης Γρηγόριος κατέβαινε την κλίμακα,

ό Σωματεῖο “Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη”, στά πλαίσια τῶν τιμητικῶν ἐκδηλώσεων γιά τά 200 χρόνια ἀπό τήν ἡρωική ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου, πραγματοποίησε, τό Σάββατο 31 Ἰανουαρίου 2026 καί ὥρα 6 μ.μ., στό Χατζηγιάννειο πνευματικό κέντρο τοῦ Δήμου Λαρισαίων καί ὑπό τήν εὐλογία τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λαρίσης καί Τυρνάβου, ἐκδήλωση σχετικά μέ τόν Ἐπίσκοπο Ρωγῶν, Ἰωσήφ.

Η Ελλάδα τιμά σήμερα τους εθνικούς ευεργέτες της, εκείνους που με διορατικότητα, γενναιοδωρία και αγάπη για την πατρίδα στήριξαν το έθνος σε καθοριστικές στιγμές.

Ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, δέν πέθανε ἀπό ἐχθρικό βόλι σέ κάποια ἀπ’ τίς τόσες μάχες πού ἔδωσε. Οὔτε στήν λαιμητόμο ὅπου τόν εἶχαν καταδικάσει οἱ δικαστές τῆς κυβερνήσεως τοῦ Κωλέττη, οὔτε στό ὑγρό καί σκοτεινό κελί τοῦ φρουρίου στό Ναύπλιο, ὅπου πέρασε 6 μῆνες φυλακισμένος.

Την Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2026, η Ενωμένη Ρωμηοσύνη στη Λακωνία, έκοψε την πρωτοχρονιάτικη βασιλόπιτα στην αίθουσα του πνευματικού κέντρου του Ιερού ναού Οσίου Νίκωνος Σπάρτης. Νωρίτερα, πραγματοποιήθηκε εκκλησιασμός από τα μέλη της Ε.ΡΩ. και τρισάγιο για τον μακαριστό αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χριστόδουλο και τους πεσόντες ήρωες αξιωματικούς στο θερμό επεισόδιο των Ιμίων.

Στοιχεία, που τα περισσότερα βλέπουν για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας και αφορούν και αναδεικνύουν την  Επιχειρησιακή Ετοιμότητα της 80 ΑΔΤΕΑ, που βρέθηκε επί ποδός πολέμου, τον επαγγελματισμό  της Διοίκησης και των στελεχών της , την άριστη εκπαίδευση του προσωπικού των Μονάδων της, τα υψηλό ηθικό  των επιστράτων και

Ὕστερα ἀπό πεντάωρη σύγκρουση οἱ Τούρκοι ὑποχώρησαν μέ βαριές ἀπώλειες (πέραν τῶν 300 νεκρῶν) τίς ὁποῖες αὔξησε ἡ καταδίωξη ἀπό ἀντεπιτιθέμενα τμήματα τῶν Ἑλλήνων μαχητῶν ὑπό τούς Μακρυγιάννη, Σπ. Δοντά καί Δημ. Μπενιζέλο.

Πρέπει να θυμόμαστε πάντα και να μεταδίδουμε την αξία της Μάχης του Λεωνιδίου. Οι πατέρες και παππούδες μας, με τη συνδρομή λίγων στρατιωτών και χωροφυλάκων, πολέμησαν εναντίον υπερτέρων αριθμητικά και σε πολεμικό υλικό κομμουνιστικών ανταρτικών δυνάμεων, που επιτέθηκαν ύπουλα τα μεσάνυχτα προς τα χαράματα της 21ης Ιανουαρίου 1949

Όχι τα σπίτια, όχι τα δένδρα να μας κάψεις, αλλά και πέτρα πάνω στην πέτρα να μην αφήσεις, όσοι Ελληνες μείνουν, ακόμη και ένας μονάχα, πάντα θα πολεμούμε για τον τόπο μας, στους κάμπους ή και στα βουνά για την ελευθερία μας. Μην ελπίζεις λοιπόν πως θα ξαναγίνουμε δούλοι και πως τη γη μας θα την κάμεις δική σου. Βγάλ ’το απ’ το νου σου!»

Μια σημαντική επέτειος σήμερα για τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Στις 24/1/1913 ο Υπολοχαγός Μιχαήλ Μουτούσης και ο Σημαιοφόρος Αριστείδης Μωραϊτίνης πραγματοποίησαν την πρώτη αποστολή ναυτικής συνεργασίας παγκοσμίως.

Καποδίστριας – Το συνταρακτικό ντοκιμαντέρ των 7 επεισοδίων για την ζωή και το έργο του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας Ιωάννη Καποδίστρια, σε ένα 6ωρο αρχείο. Ένα πλήρες επιστημονικά τεκμηριωμένο τηλεοπτικό οδοιπορικό για τη ζωή και το έργο του Μεγάλου Έλληνα Πολιτικού για το οποίο συνεργάστηκαν κορυφαίοι Επιστήμονες. Μια παραγωγή της Ενωμένης Ρωμηοσύνης με το Αχελώος TV που πραγματοποιήθηκε το 2015.

Τήν ἰδέα νά κληθεῖ ὁ Καποδίστριας ὡς κυβερνήτης τῆς Ἑλλάδος,τήν εἶχε διατυπώσει πρῶτος ὁ Ἀλέξανδρος Μαυροκορδάτος στήν ἀπό 27-10-1821 ἐπιστολή του πρός τόν Δημήτριο Ὑψηλάντη. Ὁ Ὑψηλάντης ἐπίσης ὑπέγραψε πρόσκληση τοῦ Καποδίστρια τό 1822 καί ὁ Πετρόμπεης τό 1824.

Μετά το Δημοψήφισμα της 15ης Ιανουαρίου 1950 για Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ εξέφρασε την άποψη προς τη βρετανική πρεσβεία στην Ουάσιγκτον, πως αν πιεζόταν το τμήμα του για το Δημοψήφισμα, θα επικαλούνταν π.χ. πως «το Δημοψήφισμα δεν αντιπροσώπευε μια έγκυρη έκφραση των επιθυμιών του κυπριακού λαού».

Μετά από αιώνες κυοφορίας, ο πόθος του Κυπριακού Ελληνισμού για εθνική αποκατάσταση και ένωση με τη μάνα Ελλάδα βρήκε την έκφρασή του με το Ενωτικό Δημοψήφισμα της 15ης Ιανουαρίου 1950.

Η Πρώτη εθνοσυνέλευση του επαναστατημένου Ελληνισμού πραγματοποιήθηκε στην Πιάδα, κοντά στην Επίδαυρο και γι’ αυτό, «της Επιδαύρου» ονομάζεται. Ξεκίνησε στις 20 Δεκεμβρίου 1821 και διάρκεσε ως τις 16 Δεκεμβρίου 1822.

Το 1825 ο οθωμανικός στρατός άρχισε να σφίγγει και πάλι τον κλοιό γύρω από το επαναστατημένο Μεσολόγγι. Την φορά αυτή οι Οθωμανοί ήταν αποφασισμένοι να το καταλάβουν, o ναύαρχος Ανδρέας Μιαούλης όμως …

Κατά την ναυμαχία της “Έλλης” υπήρξαν ένας νεκρός και 7 τραυματίες, μερικοί όμως από τους τραυματίες τότε απέκρυψαν τα τραύματά τους για να μην απομακρυνθούν από το πλοίο. Ο Παύλος Κουντουριώτης δεν ήθελε να επαναληφθεί το ίδιο και ο ιατρικός έλεγχος του πληρώματος αποκάλυψε επί του Αβέρωφ 3 τραυματίες (!). Οι λέξεις “ανυπότακτος” και “αντιρρησίας” μάλλον δεν υπήρχαν στα λεξικά του 1912…

Ἡ κληρονομιά τῆς πόλης στή πίστη, τά γράμματα, τίς ἐπιστῆμες καί τίς τέχνες εἶναι βαριά. Μάλιστα, εἶχε τήν εὐλογία μέσα στό ἴδιο ἔτος, τό 1818, στά δύσκολα χρόνια της Τουρκοκρατίας, νά μαρτυρήσουν σ’ αὐτήν ὑπέρ Χριστοῦ δύο Νεομάρτυρες.

Στις ημέρες μας, που η πολιτισμική και η πατριωτική κληρονομιά μας, ως Ελλήνων, τείνει να ξεχαστεί και που ως προοδευτικότητα  προωθείται ο ατομισμός, ο μηδενισμός, ο σχετικισμός και ο κοσμοπολιτισμός, καλόν είναι να θυμηθούμε πώς περνούσαν τα Χριστούγεννά τους οι πρόγονοί μας..

Όταν φτάσαμε στη βάση υποβρυχίων, οι σειρήνες από όλα τα καράβια δεν σταματούσαν. Η μπάντα του ναυτικού έπαιζε συνέχεια. Σήκωσαν τον κυβερνήτη από τους ώμους, και από τη βάση, από τον μόλο, τον πήγαν στο ναυπηγείο.

Φαίνεται ότι την πρωτοβουλία πήρε ένας Γερμανός στρατιώτης, που εκτός από τη μητρική του γλώσσα, μιλούσε και αγγλικά. Πρόκειται για τον οπλίτη Μέκελ, όπως αφηγείται σε διασωθείσες επιστολές του ο συστρατιώτης του Κουρτ Τσέμις.

Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του στρατηγού Μακρυγιάννη στον πίνακα «Πτώσις της Κωνσταντινουπόλεως»…: «Μετά πολλούς αιώνας Ρήγας ο Βελεστινλής σπύρει τον σπόρον της ελευθερίας εις τους Έλληνας και τους ενθαρρύνει οδηγών αυτούς τον τρόπον της απελευθερώσεως των. Οι Έλληνες ενθουσιασθέντες και ενθαρρυθέντες από τους λόγους του Ρήγα έλαβον τα όπλα υπέρ της ελευθερίας».

Τήν Κυριακή τό πρωί, μετά τήν πρώτη δοξολογία στήν παλιά μονή τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ, λαός καί στρατός ἔψαλαν τό «Χριστός Ἀνέστη» στούς Ἁγίους Πάντες καί ἄς ἦταν παραμονές Χριστουγέννων. Ἕνας μεγάλος χορός ἀγκάλιασε ντόπιους καί ἐλευθερωτές.

Τὸ 1940 ὅταν κηρύχθηκε ὁ πόλεμος, γύρισα στὸ ὀρεινὸ χωριὸ μοῦ & εἶδα Ἰταλοὺς τῶν μεραρχιῶν Σιένα καὶ Φεράρα ποὺ ὀχύρωναν 15 πολυβολεία στὶς κορυφές του 613 βουνοῦ Κηπαρό μὲ χαρακώματα & ἐφόδια γιὰ νὰ ἀναχαιτίσουν τοὺς Ἕλληνες.

«Στην Ελλάδα -και στην Κύπρο- είναι επικίνδυνο να είσαι Έλληνας και να υπερασπίζεσαι τις ελληνικές αξίες. Όταν το κάνεις, διώκεσαι ανηλεώς, βάλλεσαι. Ωστόσο έχουμε χρέος να το κάνουμε. Αλλιώς, πώς το σκοτάδι θα γίνει φως;»

17/18 Δεκεμβρίου 1803: Ο χορός του Ζαλόγγου

Τό τραγούδι τώρα πιά ἕνας θρῆνος. Τό 1803, εἶναι ἡ χρονιά τῆς συντέλειας. Τό Σούλι μέ τίς τόσες θυσίες καί τούς ἀκόμη περισσότερους ἡρωϊσμούς, πέφτει ὕστερα ἀπό προδοσία.

Γιαυτό και εμείς σήμερα τιμούμε την 10η Δεκεμβρίου με τα Ανθρώπινά μας Δικαιώματα βάναυσα καταπατημένα από το 1974, ως επακόλουθο της Τουρκικής στρατιωτικής εισβολής  και κατοχής του 37% του εδάφους της χώρας μας.