Τό παρόν βιβλίο ἀναφέρεται στά ἕνδεκα ἑωθινά Εὐαγγέλια, τά ὁποῖα διαβάζονται κάθε Κυριακή στόν Ὄρθρο, γύρω στίς 7:30΄ – 8.00΄ π.μ. Ἡ ἀνάγνωσή τους γίνεται μέσα ἀπό τό ἱερό, στά δεξιά τῆς Ἁγίας Τραπέζης καί μόνον ἀπό ἱερέα (ὄχι δηλαδή ἀπό διάκο), ὁ ὁποῖος συμβολίζει τόν ἄγγελο.
Πρόκειται γιά ἕνα ἀκόμη θεάρεστο βιβλίο τῆς «Ἑνωμένης Ρωμηοσύνης» πού συγκαταλέγεται στή σειρά: «Ἄγνωστα Συναξάρια». Τό βιβλίο μέ τήν ἔννοια τοῦ συναξαριστῆ ἔχει καταγραφεῖ περίπου τόν 9ο αἰώνα στή Συρία, ἀλλά τό ἀξιοσημείωτο εἶναι πώς γράφτηκε στήν ἑλληνική γλῶσσα. Ἡ «Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη» τό παρέλαβε, τό ἀπέδωσε παράλληλα καί στήν ἁπλή δημοτική καί πρόσθεσε σχόλια
«Αὐτό πού σοῦ εἶπα δέν τό ἔκανες», καί ἐννοοῦσε τήν ἀνακομιδή τῶν λειψάνων του. Τῆς ἔλεγε: «Ἐσεῖς θά φύγετε, θά πᾶτε στήν Ἑλλάδα καί ἐμένα θά μέ ἀφήσετε ἐδῶ;». Ὁ π. Σοφιανός γνώριζε ἀπό ἐκεῖ ψηλά τόν ξερριζωμό τῶν Ποντίων καί δέν ἤθελε νά μείνουν ἐκεῖ τά λείψανά του. Καί ἐνῶ ἡ γιαγιά Σοφία ἔβλεπε ὅλο καί πιό συχνά στόν ὕπνο της τόν π. Σοφιανό, συγχωριανοί πιστοί γέροντες ἔβλεπαν συχνά ἕνα φῶς, κάτι σάν ἕνα μικρό φωτεινό ἄστρο πά- νω ἀπό τόν τάφο του.
Ἕνα παιδάκι βλέποντας μία μέρα τὸν κυρ-Μῆτσο ποὺ ἐπέστρεφε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, εἶπε στὸν πατέρα του ὃτι ὁ κυρ-Μῆτσος ἔχει φωτοστέφανο στὸ κεφάλι του. Κάποτε, ὃταν πῆγε νὰ κοινωνήση, ἕνα παιδάκι εἶπε στὴ μητέρα του: «Μαμά, κοίτα, ὁ κυρ-Μῆτσος πετάει φωτιές».
Τό βιβλίο ἐκδόθηκε ἀπό τόν Δεκέμβριου τοῦ 2025 καί τά περιεχόμενά του ἐκτείνονται σέ 336 σελίδες. Περιέχει δύο κατατοπιστικούς προλόγους καί ἀκολουθοῦν 36 κεφάλαια μέ συγκλονιστικούς τίτλους καί στό τέλος ὑπάρχουν ἀκόμη 6 τίτλοι-κεφάλαια μέ ἀξιοθαύμαστες ἐμπειρίες.
Ὁ Πνευματικός κάθε μέρα πήγαινε στό Νοσοκομεῖο, μιλοῦσε μαζί του καί ἔμαθε γιά τήν ζωή του. Κατάλαβε ὅτι πρόκειται περί εὐλογημένου ἀνθρώπου. Τήν τρίτη ἡμέρα πρωΐ–πρωΐ πάλι πῆγε νά δῆ τόν Συμεών καί νά διαπιστώση ἄν θά πραγματοποιηθῆ ἡ πρόρρηση ὅτι θά πεθάνει. Πράγματι ἐκεῖ πού κουβέντιαζαν, ὁ Συμεών φώναξε ξαφνικά: «Ἦρθε ὁ Χριστός», καί ἐκοιμήθη τόν ὕπνο τοῦ δικαίου.
Φαίνεται πώς αὐτό τό γεγονός τοῦ συνέβη τότε γιά πρώτη φορά, γιατί στήν συνέχεια ζοῦσε πολλές τέτοιες καταστάσεις, ὅπως ἀπεκάλυψε στόν γέροντα Παΐσιο. Ἔβλεπε συχνά τό Ἄκτιστο Φῶς, εἶχε ἀείρροα δάκρυα πού συνώδευαν τήν ἀδιάλειπτη προσευχή του καί εἶχε ξεπεράσει τά τυπικά.
Μαρτυρία ἀνωνύμου: «Ἦταν κάποιο ἀνδρόγυνο εὐλαβές καί εἶχαν 9 παιδιά. Ὁ σύζυγος ἦταν πάρα πολύ εὐλαβής καί ὀλίγον τι ζηλωτής στά πνευματικά. Κατά γράμμα ἤθελε νά τά κάνη ὅλα, σάν καλόγερος. Ἡ γυναῖκα παραπονιόταν στόν Γέροντα ὅτι κουράζεται καί θέλει βοήθεια. Ὅταν ἔρχονταν στήν Μονή τό βράδυ μέ τά παιδιά, ἔκλαιγαν καὶ φώναζαν αὐτά, ἔκλαιγε καί ἡ σύζυγος γιατί κουραζόταν. Ὁ σύζυγος πήγαινε στό παρεκκλήσι τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων, ἔκανε μετάνοιες, κομποσχοίνια καί ἀγρυπνοῦσε. Ἡ σύζυγος ἔκλαιγε καί παραπονιόταν στόν Γέροντα καί εἶχε κάποιο δίκιο.
Ὅταν ἄνοιξε τά μάτια του, εἶδε τόν Ἅγιο καί τό κρεμαστό καντήλι στό δωμάτιο νά κινῆται συνεχῶς ἀπό μόνο του. Ξύπνησε καί τήν γυναῖκα του, ἔκαναν προσευχή καί τό παιδί τους σώθηκε· ὄντως, ὅπως ἔμαθαν ἀργότερα, ἐκείνη τήν ὥρα βρισκόταν σέ μεγάλο κίνδυνο.
«Ὅταν εἶδα ἐγώ τόν Γέροντα νά εἶναι γονατισμένος καί τό κεφάλι του νά ἀκουμπᾶ στό δάπεδο τοῦ Ἱεροῦ Βήματος, γονάτισα κι ἐγώ μέ τόν ἴδιο τρόπο καί τά εἶπα ὅλα τά ἁμαρτήματά μου, μέ πολλή λεπτομέρεια ἀπ᾽ τήν ἀρχή. Ἔτσι ξαλάφρωσα καί θαύμασα τόν μακαριστό Γέροντα πού γνώριζε τί ἤθελα καί τί μέ βασάνιζε, ἀλλά καί γιά τήν ἀπέραντη ἀγάπη καί τήν ταπείνωσή του!».
«Ἐπισκέφθηκε τόν Γέροντα κάποια Γερόντισσα, πού λόγῳ πειρασμῶν ἔφυγε ἀπό τό Μοναστήρι της καί ἐγκαταστάθηκε σέ ἄλλο ἐρειπωμένο Μοναστήρι. Εἶχε τήν ἀμφιβολία ἂν ἔκανε καλά πού ἔφυγε, διότι ὡς Γερόντισσα εἶχε πνευματική εὐθύνη. Ὁ Γέροντας χωρίς νά τήν γνωρίζη, μόλις τήν χαιρέτησε τήν εἶπε: ”Γερόντισσα (εἶπε τό ὄνομά της) στό Μοναστήρι (ἀνέφερε τό ὄνομα τῆς νέας Μονῆς) θά κουραστῆτε, ἀλλά ψυχικῶς θά ἀναπαυθῆτε. Ὅσο γιά τό ἄλλο πού σκέφτεσθε (τήν φυγή ἀπό τό Μοναστήρι), καλῶς πράξατε”».
Ο Θεός εὐδοκεῖ, ὥστε σέ κάθε περιοχή στήν πατρίδα μας νά ὑπάρχη καί ἕνας ἅγιος ἄνθρωπος γιά νά δείχνη μέ τό παράδειγμά του στούς ἄλλους γύρω του, τήν ἀληθινή πίστη. Γιά παράδειγμα, τά Ἑπτάνησα ἔχουν καί ἀπό ἕναν Ἅγιο ὡς προστάτη τοῦ νησιοῦ τους, ἀλλά καί ἄλλες μεγάλες πόλεις ἀκόμη καί χωριά. Τήν περίοδο ὅπου μάλιστα ἦταν ἀπομονωμένα τά χωριά τῆς πατρίδας μας, ὑπῆρχε τοὐλάχιστον ἕνας εὐλα- βής συγχωριανός τους, ὥστε οἱ ὑπόλοιποι νά εἶναι ἀναπολόγητοι τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως.
«Ἄκουσε, παιδί μου, γρήγορα θά φύγης ἀπό ἐκεῖ». Τοῦ εἶπα: «Γιατί θά φύγω; Εἶναι πολύ καλό τό μέρος καί οἱ συγγενεῖς τῆς γυναίκας πού θά πάρω, εἶναι καλοί ἄνθρωποι». Αὐτός πάλι μοῦ εἶπε: «Θά φύγετε, ἐν᾿ ν᾿ ἄρτουν οἱ Καράμανοι (Τοῦρκοι) νά σᾶς διώξουν». Αὐτό ἦταν προφητεία, ἡ ὁποία ἐκπληρώθηκε ἀκριβῶς, διότι πράγματι, μᾶς ἔδιωξε τήν 20ή Ἰουλίου 1974 ἡ βάρβαρη εἰσβολή τοῦ τουρκικοῦ Ἀττίλα.
Τά Ψαλμικά χωρία «Ἀναστήτω ὁ Θεός, καί διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροί αὐτοῦ» καί «Ἀνάστα ὁ Θεός, κρῖνον τήν γῆν, ὅτι σύ κατακληρονομήσεις ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν» ἡ ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας τά ἀποδίδει στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.
Ο Θεός διαλεγόμενος μέ τόν πολύαθλο Ἰώβ τοῦ εἶπε: «Ἀνοίγονται ἐνώπιόν σου μέ φόβο οἱ κατάκλειστες πύλες τῆς περιοχῆς πού κυριαρχεῖ ὁ θάνατος, οἱ δέ θυρωροί τοῦ ᾅδου, ὅταν σέ εἶδαν, ἐτρόμαξαν καί κρύφθηκαν».
Ο προφητάναξ Δαυΐδ προφητεύει τήν ταφή καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Μεσσία ὡς ἑξῆς: «Διά τοῦτο ἀκριβῶς καί εὐφράνθηκε ἡ καρδία μου, ἡ δέ γλῶσσα μου ἐλάλησε λόγους ἀγαλλιάσεως, ἀκόμη δέ καί τό σῶμα μου, ὅταν ἀποθάνω, θά ἀποτεθῆ στόν τάφο μου μέ τήν ἐλπίδα τῆς Ἀναστάσεως
«Ἦλθε κάποιος ἀπό μακριά στό Μοναστήρι νά προσκυνήση τήν Κάρα τοῦ Ἁγίου. Σ᾽ ὅλο τό δρόμο μάλωνε μέ τήν γυναῖκα του, διότι νόμιζε ὅτι ἄργησαν νά ξεκινήσουν καί δέν θά προλάβαινε νά προσκυνήση τήν ἁγία Κάρα, γιατί θά τήν πήγαιναν ἀπό τό Μοναστήρι κάπου γιά προσκύνημα. Μόλις ἔφτασε, πρόλαβε τήν ἁγία Κάρα, τήν προσκύνησε καί ἀμέσως μόλις τόν εἶδε ὁ γέρων Ἰάκωβος, τοῦ λέει: ”Τί κάνεις, τέκνο μου, εἶδες πόσο ζωντανός εἶναι ὁ ἅγιος Δαυΐδ; Εἶδες πῶς εὐωδίαζε ἡ ἁγία Κάρα; Ὁ Ἅγιος σέ περίμενε μέ ἀγάπη ὅπως ὅλους, ἀλλά, ἐσύ τέκνο μου, ἄκουγες τούς λογισμούς τοῦ διαβόλου καί σ᾽ ὅλο τό ταξίδι ἤσουν ἀνήσυχος καί ἐκνευριστικός πρός τήν σύζυγο”. Αὐτός ἔβαλε μετάνοια καί λέει, ”ποῦ τό ξέρετε, Γέροντα, ἐσεῖς αὐτό; Ἔτσι εἶναι”».
Ο μεγαλοφωνότατος προφήτης Ἡσαΐας προλέγει πρίν ἀπό 750 χρόνια καί περιγράφει μέ ζωηρές εἰκόνες σάν ἱστορία τήν φραγγέλωση, τά ραπίσματα καί τούς ἐμπτυσμούς πού ὑπέστη ὁ Κύριος ὡς ἑξῆς: «Τήν ράχη μου ἔδωσα σέ μαστιγώσεις, τίς σαγόνες μου σέ ραπίσματα καί τό πρόσωπό μου δέν τό ἀπέστρεψα ἀπό τήν ντροπή γιά τά φτυσίματα». Καί στήν συνέχεια ἀπευθυνόμενος στόν Μεσσία, ἀναφωνεῖ: «Θά καταπλαγοῦν γιά τά ἀπροσδόκητα παθήματά σου σχεδόν ὅλοι, διότι τόσο πολύ τό πρόσωπό σου θά χάση τήν δόξα Του ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων καί θά διασυρθῆ ἡ φήμη σου ἀπό αὐτούς».
Π ά θ η, Σ τ α ύ ρ ω σ η κ α ί Θ ά ν α τ ο ς
ΡαδιοΧρηστότητα – Εκπομπή με ανάγνωση αποσπασμάτων από το βιβλίο: ”Η Θεογεννήτρια”, Εκδόσεις: Ιερόν Ησυχαστήριον “Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος”, Μεταμόρφωση Χαλκιδικής. Επιμέλεια- παρουσίαση εκπομπής: Κατερίνα Παρμακίδου
Μέ τήν ἔμπνευση καί καθοδήγηση τοῦ παπα–Παναῆ, ἔκαναν οἱ χωριανοί τίς «Ἐξελάσεις» ἤ «Ξελάσεις», ὅπως τίς ἔλεγαν. Πήγαιναν καί ὄργωναν ἤ θέριζαν τά χωράφια ἤ τρυγοῦσαν τό ἀμπέλι κάποι- ων ἀνήμπορων καί ἀπέδιδαν τήν σοδειά στούς ἰδιοκτῆτες, χωρίς καμμία ἐπιβάρυνση. Σ᾿ ἄλλες περιπτώσεις, ἀνελάμβανε κάθε οἰκογένεια νά φέρνη ἀπό ἕνα φορτίο ξύλα σέ κάποιους ἀνήμπορους.
Κάποτε, ὁ γέροντας Ἰάκωβος ἦταν στήν τραπεζαρία τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ καί μιλοῦσε μέ προσκυνητές. Ἐκείνη τήν ὥρα μπῆκε μέσα κάποιος Ὑπουργός, γιά νά μιλήση στόν γέροντα Ἰάκωβο. Νόμιζε ὅτι ὁ Γέροντας θά τόν δεχθῆ μέ δόξες καί τιμὲς, ἐπειδή ἐκείνη τήν ἐποχή εἶχε τέτοια ἀνώτατη θέση στήν Κυβέρνηση. Ὁ Γέροντας ὅμως, ὅταν τόν εἶδε, τοῦ μίλησε μέ αὐστηρό τόνο καί τοῦ εἶπε: ”Πρόσεξε καί ἐσύ καί οἱ ἄλλοι, γιατί δέν κυβερνᾶτε σωστά καί θά καταστρέψετε τήν Ἑλλάδα μας”
Οταν ἡ Παρθένος Μαρία ἔφθασε στήν ἡλικία τῶν δεκαπέντε ἐτῶν, «ἐπειδή γινόταν πιά γυναίκα καί ἐμποδιζόταν ἀπό τόν νόμο νά μένη μέσα στά ἀνάκτορα (στόν ναό)» , φρόντισαν οἱ ἱερεῖς τοῦ ναοῦ καί οἱ συγγενεῖς της, ὁ ἱερέας Ζαχαρίας καί ἡ Ἐλισάβετ, τήν ὀρφανή κόρη νά τήν ὑπανδρεύσουν, διότι ἤδη οἱ γονεῖς της εἶχαν κοιμηθῆ .
»Ὁ τότε Πρωθυπουργός Ἀνδρέας Παπανδρέου ἦταν ἄρρωστος ἀπ᾽ τήν καρδιά του καί ὁ Γέροντας συνέχισε νά ἀφηγῆται μπροστά σέ ὅλους τό παρακάτω γεγονός πού ἔζησε ὁ ἴδιος: “Πρό καιροῦ ἤμουν καί ἐγώ πολύ ἄρρωστος ἀπ᾽ τήν καρδιά μου. Παρακάλεσα τούς Ὁσίους μου, τόν ἅγιο Δαυΐδ καί τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Ρῶσσο, νά μήν πάω στά Νοσοκομεῖα, νά μέ βοηθήσουν νά καλυτερεύση ἡ ὑγεία μου καί νά μήν πάω στούς γιατρούς. Ὅμως οἱ Ἅγιοι ἐπέμεναν νά πάω. Τί νά κάνω, ἔκανα ὑπακοή στούς Ἁγίους καί μέ πῆγαν στό Γενικό Λαϊκό στήν Ἀθήνα, μέ βάλανε σέ δωμάτιο καί ἄρχισε ἡ θεραπεία. Σέ κάνα δύο τρεῖς μέρες ἔφεραν τόν Ἀνδρέα τόν Παπανδρέου, τόν Πρωθυπουργό, καί, ἐπειδή δέν εἶχε θέση (στήν ἐντατική), βγάλανε ἐμένα σέ ἕνα ράντσο στό διάδρομο καί βάλανε αὐτόν στή θέση μου. Νά, ἐκεῖ μέ πλησίασε ἡ γυναῖκα του, ἡ Δήμητρα, καί ὁ γυιός του, ὁ Γιῶργος, καί τούς εἶπα νά μήν φοβοῦνται, θά ζήση ὁ Ἀνδρέας, ὅπως καί ἔζησε”».
Εκπομπή του ραδιοφώνου της ΕΡΩ, Ραδιοσυχνότητα με αφήγηση απο το βιβλίο της ΕΡΩ “Άγιος Πορφύριος – Μαρτυρίες-Διηγήσεις-Νουθεσίες” – Μέρος 2ο. Αφήγηση από την Αγγελική Κωνσταντίνου
Μία ἄλλη φορά πού εἶχα πάει νά μείνω στό Μοναστήρι τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ», διηγεῖται ὁ π. Παῦλος Τσουκνίδας, «ἀφοῦ τελείωσε ἡ θεία Λει-τουργία καί ἐκείνη τήν μέρα ἦταν Λειτουργός ὁ ἴδιος ὁ γέροντας Ἰάκωβος, περίμενα ὥς τό ἀπόγευμα γιά νά τόν δῶ κατ᾽ ἰδίαν, διότι ὅταν μιλοῦσες μαζί του ἔνοιωθες ἄλλος ἄνθρωπος, πετοῦσες, σοῦ μετέδιδε τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί τήν οὐράνια εὐωδία πού ἔβγαινε ἀπ᾽ τό σῶμα του· τοὐλάχιστον ἐγώ ὁ ἁμαρτωλός, μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ καί ταῖς πρεσβείαις τοῦ ὁσίου Δαυΐδ, ἔνοιωθα τήν ἄρρητη εὐωδία ὅταν ἤμουν δίπλα του, ἀλλά δέν τοῦ τό ἔλεγα, γιατί κατάλαβα ὅτι τόν στενοχωροῦσα. Μάλιστα ἤθελα πάντα νά τόν καθυστερῶ στίς πνευματικές συζητήσεις πού ἔκανα μαζί του, γιά νά αἰσθάνωμαι περισσότερη ὥρα αὐτές τίς οὐράνιες εὐωδίες.
Τελικά βρῆκε καί τόν τενεκέ μέ τίς λίρες. Στενοχωρέθηκε, τοῦ ἔδωσε μία κλωτσιά καί γέμισε ὁ τόπος λίρες. «Πώ, πώ», ἔλεγε, «διάβολος. Γι᾿ αὐτό ἔκαψε τό σπίτι. Ὅποιος θέλει ἄς πάρη. Ἐγώ δέν παίρνω τίποτε». Πῆραν ἀπό αὐτές τίς λίρες δύο πατέρες οἱ ὁποῖοι ἔπειτα ἀρρώστησαν καί ταλαιπωρήθηκαν πολύ.
— Παιδί μου, Παῦλο, ἤθελες καί σύ σήμερα νά ψάλλης, ἀλλά δέν μποροῦσες.
— Ναί, Γέροντα, τοῦ ἀπαντῶ, μήπως ἤθελα νά ψάλλω ὑπερήφανα καί δέν μποροῦσα;
— Ὄχι, παιδί μου, μοῦ ἀπαντᾶ ἐκεῖνος. Νά γνωρίζης ὅτι κατά τήν ὥρα τῆς ἀκολουθίας ἕνα πονηρό πνεῦμα σέ κρατοῦσε ἀπ᾽ τό λαιμό, ἐγώ ἀπό ἐκεῖ πού ἤμουνα τό ἔβλεπα! Δέν σέ χωνεύει πού ἔρχεσαι τακτικά στό Μοναστήρι. Καί τώρα πού μιλᾶμε καίει τό πρόσωπό σου, ἔτσι δέν εἶναι;
«Ἀπό ποῦ;», τήν ρώτησαν οἱ ἀδελφές της. «Ἀκοῦστε καί θά σᾶς πῶ. Βρέθηκα σέ σκοτάδι βαθύ καί ἤθελα νά προχωρήσω, νά φύγω ἀπό ἐκεῖ, νά δῶ φῶς. Μοῦ φάνηκε πώς κάποιος ἦταν κοντά μου καί ὅπως προχωροῦσα, μέ συνώδευε. Ἤξερε καί τ᾿ ὄνομά μου καί μοῦ εἶπε:
Ολοι οἱ Καρυῶτες γνώριζαν τόν γερω–Κώστα καί τοῦ ἔδειχναν ἀγάπη καί συμπάθεια. Τόν ἔβλεπαν νά περιφέρεται στίς Καρυές, νά λειτουργῆται τακτικά στό Πρωτᾶτο, νά κάνη τίς τρέλλες του, καί ὅλοι ἦταν σέ ἀπορία.
Εκπομπή του ραδιοφώνου της ΕΡΩ, Ραδιοσυχνότητα με αφήγηση απο το βιβλίο της ΕΡΩ “Άγιος Πορφύριος – Μαρτυρίες-Διηγήσεις-Νουθεσίες” . Αφήγηση από την Αγγελική Κωνσταντίνου
Ἀλλ᾿ αὐτός δέν φοβόταν τόν διάβολο. Εἶχε συνηθίσει μέ τά πειράγματά του, γιατί συχνά πάλευαν σῶμα μέ σῶμα. Τά ὅπλα του ἦταν τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ καί ἡ ἐπίκληση τῆς Παναγίας, τά ὁποῖα ἔκαναν νά ἐξαφανισθῆ ὁ διάβολος. Κάποτε πού τοῦ παρουσιάστηκε σάν δράκοντας, χωρίς νά τόν φοβηθῆ καθόλου ὁ Δῆμος, τόν ἔπιασε ἀπό τήν οὐρά καί τόν πέταξε μακρυά.
“Η Θεογεννήτρια”, Ιερόν Ησυχαστήριον “Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος”, Μεταμόρφωση Χαλκιδικής. Επιμέλεια-παρουσίαση εκπομπής: Κατερίνα Παρμακίδου
Η Ὑπαπαντή εἶναι ἑορτή ἑορτῶν, διότι συμπυκνώνει καί ἀποκαλύπτει ὁλόκληρο τό μυστήριο τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ. Τότε ὁ Χριστός βαστάχθηκε ὡς βρέφος καί ὁμολογήθηκε ὡς Θεός καί προσφέρθηκε ἐν ἀγκάλαις σάν νά καθόταν σέ θρόνο.
»Μία μέρα πού πῆγα μέ τόν ἱερομόναχο στήν Ἱερά Μονή νά μείνωμε μερικές μέρες καί νά ἐξομολογηθοῦμε, καθ᾽ ὁδόν ἐνῶ ταξιδεύαμε, πρίν φθάσουμε στίς Ροβιές μετά τήν Λίμνη Εὐβοίας, ὁ ἱερομόναχος πού ἦταν στήν θέση τοῦ συνοδηγοῦ, μοῦ λέει: “Ὁ Ἡγούμενος, ὁ π. Ἰάκωβος, ἔμαθα ὅτι πετάει, ξέρω ἕνα περιστατικό καί εἶναι ἀλήθεια, τό ἄκουσα ἀπό πνευματικούς ἀνθρώπους, ἀλλά καί ἄλλα παρόμοια ἀπ᾽ τούς μοναχούς τῆς Μονῆς.
Μαρτυρία κυρίας Ἄννης Δ. Χαντζάρα, ἰατροῦ: «Μία συνάδελφός μου ἰατρός ἦταν ”μπερδεμένη”. Εἶχε μπλεχτῆ στά δίχτυα ἑνός Γκουρού, ἀλλά ταυτόχρονα ἐξεδήλωνε τήν ἐπιθυμία νά γνωρίζη Γέροντες τῆς Ἐκκλησίας μας. Τῆς μίλησα γιά τόν ὅσιο γέροντα Ἰάκωβο, ἀλλά συνεχῶς ἀνέβαλλε νά τόν γνωρίση. Κάποτε, μετά ἀπό ἕνα σοβαρό γεγονός στήν ζωή της, ἀποφάσισε νά τόν ἐπισκεφθῆ μαζί μέ ἕνα ἄλλο πρόσωπο.
Ἐπισκέφθηκα τήν Ἱερά Μονή Ὁσίου Δαυΐδ μαζί μέ τόν σύζυγό μου Δημήτρη. Κάποια στιγμή, ὁ Γέροντας μᾶς ἀνέφερε ὅτι ἐκεῖνο τό χρονικό διάστημα πονοῦσε ὑπερβολικά ἡ μέση του, σέ σημεῖο ὥστε νά μήν μπορῆ νά σηκωθῆ καθόλου. Τότε παρακάλεσε τόν ὅσιο Δαυΐδ καί τοῦ εἶπε: ”Ἔλα ἐσύ, Ὅσιε, νά μέ σταυρώσης, γιά νά μπορέσω νά ἐξυπηρετήσω τό Μοναστήρι σου.
Στά τέλη τοῦ 7ου μῆνα τῆς ἐγκυμοσύνης, ἔκανα τόν καθιερωμένο ἔλεγχο μέ ὑπέρηχο. Τότε, πρός μεγάλη ἔκπληξη ὅλωνμας, διαπιστώθηκε ἀπό τούς γιατρούς ὅτι τό ἔμβρυο εἶχε μείνει ”πίσω” στήν ἀνάπτυξη, ἡ ὁποία ἀντιστοιχοῦσε σέ ἕνα μῆνα νωρίτερα. Αὐτό σήμαινε πώς τό ἔμβρυο δέν τρεφόταν καλά καί, προϊόντος τοῦ χρόνου, θά πέθαινε.
Ὁ ἅγιος Γεώργιος ὁ Χοζεβίτης κατατάσσεται μεταξὺ τῶν μεγάλων μοναστῶν τῆς Παλαιστίνης, ἐξαιτίας τῶν πολλῶν χαρισμάτων του, τῶν θείων ἐνοράσεων καὶ ἐλλάμψεων καὶ τοῦ χαρίσματος τῆς θαυματουργίας, μὲ τὰ ὁποῖα ἀνταμείφθηκε. Πῶς ὅμως τὰ ἀποκτᾶ ὁ ἄνθρωπος ὅλα αὐτὰ καὶ πῶς φτάνει σὲ τόσο μεγάλα πνευματικὰ ὕψη;
Ὁ γέρων τῆς Σκιάθου σχεδιάζει τὸ τελευταῖο του διήγημα, λίγο προτοῦ ἀποδημήσει, παραμονὲς τῶν Φώτων.
Ὁ Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης, υἱὸς τοῦ ἱερέως Ἀδαμαντίου Ἐμμανουήλ, διηγηματογράφος καὶ ἱεροψάλτης, ὠνειρεύθη τὴν νύκτα τῆς 2ας πρὸς 3ην Ἰανουαρίου 1911, εἰς τὴν Σκίαθον, ὅτι εὑρίσκετο εἰς τὰς Ἀθήνας, ἔλαβε δὲ σημείωμα τοῦ Βλ. Γαβριηλίδου…..
Ὁ Γέροντας ἦταν ἕνας ἄριστος πνευματικός πατέρας. Ἐφάρμοζε τήν ἀρχὴ τῆς ἐξατομικεύσεως καί συμβούλευε ἀνάλογα τόν κάθε ἐξομολογούμενο. Εἶχε καί τό διορατικό χάρισμα καί ὅταν ἔβλεπε τόν ἄλλον, ἀναγνώριζε τό πρόβλημά του καί τήν ἁμαρτία πού εἶχε κάνει, χωρίς ἐκεῖνος νά προλάβη κἄν νά τοῦ μιλήση σχετικά μ᾽ αὐτά. Ἔφερνε σέ συναίσθηση τόν ἄλλον μέ πάρα πολύ διακριτικό τρόπο καί συχνά ἀνέφερε ἕνα γεγονός ἀπό τήν ζωή συγγενῶν του ἤ τήν δική του ἤ ἄλλων ἀνθρώπων, ἔτσι ὥστε αὐτός πού ἄκουγε τήν ἱστορία, καταλάβαινε τό μήνυμα πού ἤθελε νά τοῦ δώση ὁ Γέροντας, χωρίς αὐτοί πού ἦταν γύρω του νά καταλάβουν τίποτα.
Μέ τήν μεγάλη πίστη της στόν Θεό ὕψωνε τά χέρια καί τά μάτια στόν οὐρανό καί ἔλεγε: «Δοξάζω Σε, Θεέ μου, πού μοῦ τούς ἐπῆρες, Εὐχαριστῶ Σε, Θεέ μου». Αὐτό τό ἐπαναλάμβανε πολλές φορές κλαίγοντας καί πρόσθετε: «Δέν θά τά βάλω μέ τόν Θεό. Ποιά εἶμαι ἐγώ; Ἔτσι ἤθελε ὁ Θεός». Βάπτισε δύο κοριτσάκια πολύ φτωχῆς οἰκογένειας καί ἔδωσε τά ὀνόματα τῶν πεθαμένων κοριτσιῶν της, ὀνομάζοντάς τα Στυλιανή καί Χρυστάλλα.
Ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ εἶναι μυστήριο ἀκατάληπτο καί ἀνερμήνευτο πού ἀποκαλύπτει καί ἄλλα μυστήρια. Ἡ μητέρα τοῦ Θεανθρώπου καί μετά τήν γέννηση παραμένει Παρθένος. «Ἡ ἴδια (ἡ Μαρία) εἶναι καί Μητέρα καί Παρθένος καί οὔτε ἡ παρθενία ἐμπόδισε τήν γέννηση, οὔτε ἡ γέννηση κατάργησε τήν παρθενία». Ἀκόμη ἡ ἁγία Παρθένος εἶναι Θεοτόκος «διότι ἦταν Θεός αὐτός πού γεννήθηκε ἀπ᾿ αὐτήν, ἀλλά δέν ἔλαβε τήν ἀρχή τῆς ὑπάρξεως ἀπό αὐτήν, ἀλλά μόνο δέχθηκε τήν ἀρχή τῆς ἐνανθρωπήσεως». Ἐφ᾿ ὅσον ἡ Θεοτόκος εἶναι κτῖσμα καί ἔχει ἀρχή, δέν ἦταν δυνατόν νά δώση τήν ἀρχή στόν ἄναρχο….
Ὅταν κάποια γνωστή μου παρακάλεσε τόν π.Ἰάκωβο νά προσευχηθῆ γιά κάποιο σοβαρό πρόβλημα πού ἀντιμετώπιζε, ὁ Γέροντας τῆς εἶπε ὅτι δέν φθάνει μόνο ἡ δική του προσευχή, ἀλλά πρέπει νά προσεύχεται καί ἐκείνη. Διαφορετικά, δέν θά τήν βοηθήση ὁ Θεός. Ὁ Θεός ”ἀκούει” τίς δεήσεις τῶν Γερόντων, ἀλλά περιμένει καί τήν καλή προαίρεση καί προσευχή τῶν ἄλλων ἀνθρώπων. Τότε μόνον θά ἐνεργήση ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ. Τότε θά γίνη καί τό θαῦμα!
Τὸ βιβλίο μὲ ρίζες στὴν ψαλτικὴ παράδοση τοῦ ὀρθόδοξου Χριστιανισμοῦ, τὴν Βυζαντινὴ παράδοση, σκοπὸ ἔχει νὰ ἀναδείξει καὶ διαδώσει αὐτὰ τὰ σπουδαῖα λειτουργικὰ μουσικὰ κείμενα μεγάλων μελουργῶν. Εἶναι ἕνα ἐφόδιο πολὺ χρήσιμο γιὰ διδασκάλους καὶ γενικὰ μουσικοὺς ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν βυζαντινὴ μουσική, καθὼς καὶ γιὰ τοὺς ἱεροψάλτες γιὰ χρήση στὸ ἱερὸ ἀναλόγιο. Ἀπαραίτητο βοήθημα γιὰ ὅσους ἀγαποῦν τὴν Ψαλτική.
«Κάποιος Πνευματικός, μέ φήμη ἁγίου, ἀλλά ἐπιεικέστατος στό θέμα τῆς θείας Κοινωνίας, μέ προβλημάτισε, καί ρώτησα τόν Γέροντα. “Ἄκου, τέκνον μου. Κάποτε, ἕνας νέος ἔκανε μία ἁμαρτία μεγάλη καί ἐξομολογεῖτο εἰς τόν Πνευματικόν κι ἐκεῖνος τοῦ ἐπέτρεπε νά κοινωνῆ. Τελικά τό παιδίον ἀπέθανε καί πῆγε στήν κόλαση! Καί παρουσιάζεται μίαν ἡμέρα εἰς τόν Πνευματικόν καί τοῦ λέγει, “ἐξ αἰτίας σου πῆγα στήν κόλαση, διά τοῦτο ἦρθα νά πάρω κι ἐσένα”. Κι ὁ Πνευματικός ἀπέθανε καί πῆγε στήν κόλαση κι αὐτός. Γι᾽ αὐτό λέγω, τέκνον μου, πρέπει νά προσέχωμε σέ τί Πνευματικούς πᾶμε.
Αὐτό τό διηγήθηκε στήν Τατιανή καί ἐκείνη τοῦ εἶπε: «Ἔ! π. Χρῆστο. Δέν ξέρεις ὅτι οἱ Ἅγιοι εἶναι γύρω μας; Ἐγώ πολλές φορές ἐδῶ στόν ἁη–Γιώργη ἔχω δεῖ καί Ἀγγέλους καί Ἁγίους».
Ἐκεῖνες τίς ἡμέρες παρουσιάστηκε κάτι σάν σύννεφο φωτεινό πάνω ἀπό τό κρεββάτι του καί τόν ἔλουζε μέ ἄσπρο φῶς. Τά ἄτομα πού τό εἶδαν, εἶπαν ὅτι μοιάζη μέ τό Ἅγιο Φῶς στόν Πανάγιο Τάφο. Μέσα σ᾿ αὐτό τό φῶς, τό πρόσωπό του ἔλαμπε σάν νά εἶχε δικό του φῶς.
”Η Θεογεννήτρια” Αγιον Ορος Εκδόσεις Ι. Ησυχαστήριον Τ. Προδρόμου Μεταμόρφωση Χαλκιδικής – Επιμέλεια-παρουσίαση: Κατερίνα Παρμακίδου
Τό δύσκολο ἔτος 1986, πού ἔκανε βαρύ χειμῶνα καί μεγάλες παγωνιές, δέν ἐξηγεῖται ἀνθρωπίνως πῶς μπόρεσε καί ἄντεξε. Μάλιστα κυκλοφοροῦσε ξυπόλυτος μέσα στό Κελλί του. Δέν εἶχε κρεββάτι καί ποτέ του δέν ξάπλωνε∙ πάντα στεκόταν ὄρθιος ἤ ἀκουμποῦσε λίγο στήν ἄκρη ἑνός πάγκου πού ἦταν γεμᾶτος πράγματα παλαιά γιά τά σκουπίδια
Εγώ τό κάθε τί λυπηρό πού ἔρχεται, τό δέχομαι μέ εὐχαριστία καί προθυμία, κάνω τόν σταυρό μου, καί λέω: ”Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν”».
«Χρειάζεται πίστις στόν Θεό καί ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ δέν θά μᾶς ἐγκαταλείψη, θά μᾶς βοηθήση».
«Ὅταν σᾶς ζητᾶνε κάτι, ζητιανεύουν, νά δίνετε κάτι. Μιά φέτα ψωμί ἔχετε, μιά φέτα ψωμί νά δίνετε. Ὅποιος καί νά εἶναι. Ὁ ἅγιος Δαυΐδ καί σέ Τούρκους ἔδινε. “Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται”».«Μετά τόν τάφο ἀρχίζει ἡ νέα ζωή. Μέχρι τόν τάφο ἀκολουθοῦν τά παράσημα, οἱ σταυροί, οἱ δόξες, οἱ τιμές. Ὅλα, παιδιά μου, προσωρινά εἶναι. Γι᾽ αὐτό νά φροντίζουμε γιά τήν ψυχή μας, πού εἶναι πρᾶγμα ἀθάνατο».«Νά ἔχωμε φιλοξενία καί ἐλεημοσύνη. Ὁ ὅσιος Δαυΐδ ἦταν πάρα πολύ ἐλεήμων. Ξένιζε ἀκόμα καί τούς Τούρκους. Ἐγώ, δέν ἔκανα τίποτε. Ὁ Ἅγιος τά ἔκανε ὅλα, ὁ Ἅγιος τά ᾽χει φτειάξει ὅλα. Ἐγώ εἶμαι ζαβός ἄνθρωπος, ἰδιότροπος…».
«Πολλές φορές λένε (κατηγορίες) γιά τούς Ἱερεῖς. (Ἀλλά) καί οἱ παπᾶδες ἄνθρωποι εἶναι. Μπορεῖ ἕνας ἄνθρωπος (νά) ἔσφαλε στήν ζωή του, δέν φταῖνε καί ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. (Καί ἕνας παπάς μπορεῖ νά ἔσφαλε, δέν φταῖνε ὅλοι οἱ παπᾶδες). Ἀλλά ”μὴν κρίνετε ” λέγει ὁ Χριστός ”ἵνα μὴ κριθῆτε”, διότι μέ τό μέτρο πού κρίνομε θά κριθοῦμε μιά μέρα. Ποιοί εἴμαστε πού θά κρίνωμε; Νά κάνωμε προσευχή νά φωτίζη ὁ Θεός τόν κάθε ἄνθρωπο. Ὅσο μποροῦμε νά συγχωροῦμε».
Ὅλα αὐτά τά βιβλία τά μελετοῦσε ὁ μπαρμπα–Νικόλας καί φαίνεται πώς προσπαθοῦσε νά βάλη σέ ἐφαρμογή τήν πατερική διδασκαλία γι᾿ αὐτό ἐκτός ἀπό τήν σιωπή ἦταν στολισμένος καί μέ ἄλλες ἀρετές. Ποτέ δέν ἀσχολεῖτο μέ τούς ἄλλους. Ἄν καί τόν περιέπαιζαν οἱ συγχωριανοί του, αὐτός τούς ἀντιμετώπιζε μέ τήν σιωπή του καί μ᾿ ἕνα ἐλαφρό μειδίαμα.
«Οἱ μοναχοί νά ἔχωμε ταπείνωση καί ἀγάπη μεταξύ μας· ὁ κύριος σκοπός μας εἶναι νά φτάσωμε στήν ἁγιότητα, νά γίνωμε ἅγιοι καί ὄχι νά διεκδικοῦμε θέσεις καί πρωτοκαθεδρίες. Νά τηροῦμε τίς νηστεῖες, νά κάνωμε τά πνευματικά μας καθήκοντα, τόν καλογερικό κανόνα, τά κομποσχοίνια μας, γιατί κάποια μέρα θά τά βροῦμε μπροστά μας. Ὅσο καί νά θέλωμε νά δικαιολογηθοῦμε, ὁ πνευματικός νόμος θά λειτουργήση».
Αφοῦ ἡ Μαρία ἀπογαλακτίσθηκε σέ ἡλικία τριῶν ἐτῶν, οἱ γονεῖς της Ἰωακείμ καί Ἄννα, σύμφωνα μέ τήν ὑπόσχεσή τους, τήν ἀφιέρωσαν στόν Θεό. Τήν ὁδήγησαν στόν ναό τοῦ Θεοῦ μέ λαμπρή πομπή. Οἱ συγγενεῖς, οἱ φίλοι καί οἱ γείτονες τήν συνόδευαν χαρούμενοι. Λαμπαδηφόρες παρθένες συνοδεύουν τήν Ἀειπάρθενη. Ἔμοιαζαν σάν ἀστέρια, πού περικυκλώνουν τήν σελήνη. Καί ἔβλεπαν οἱ κάτοικοι τῆς Ἱερουσαλήμ αὐτήν τήν παράξενη πομπή, τήν τριετίζουσα Κόρη νά περιβάλλεται μέ τόση δόξα καί νά τιμᾶται……
Κάποτε πού μετέφερε χόρτα μέ τό τρακτέρ τόν πῆρε ὁ ὕπνος πάνω στό τιμόνι καί ἔπεσε μέ τό τρακτέρ στό ποτάμι. Τότε, τοῦ ξαναεμφανίσθηκε ἡ Παναγία. Τόν ἔσωσε, χωρίς νά πάθη τίποτε, καί τοῦ εἶπε: «Δέν πρέπει νά κάνης ὑπερβολές. Ἄν δέν εἶχα ἔρθει, τί θά πάθαινες!».
Εἶναι ἀπαραίτητα ὅλα τά μνημόσυνα γιά τήν ἀνάπαυση τῶν ψυχῶν. Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι κάνουν πολυτελῆ μνημόσυνα, κάνουν περιττά ἔξοδα. Ἡ ψυχή ζητάει ἁπλά πράγματα. Νά βράσωμε μία χούφτα στάρι καί νά εἴμαστε καθαροί, νά ζυμώσωμε καί τό πρόσφορο μέ προσευχή. Νά τά πᾶμε στήν Ἐκκλησία, στήν θεία Λειτουργία νά μνημονευθοῦν τά ὀνόματα τῶν ”κεκοιμημένων” καί νά ψάλλουν τά μνημόσυνα
Ἀκοῦς τί σοῦ λέω; Νά φύγης τώρα ἀμέσως! Κι ὅταν φτάσης ἀπέναντι, στό νησί, τότε θά γίνη κι ἡ συνθηκολόγηση. Τράβα μπροστά καί μή φοβᾶσαι! Καί ποιός εἶσαι ἐσύ πού μοῦ τά λές ὅλα αὐτά;, ρώτησε ἀπορημένος ὁ Κώστας. Εἶμαι ὁ Ἅγιος Δημήτριος!, ἀπάντησε ὁ νεαρός στρατιώτης καί ἀμέσως ἐξαφανίστηκε ἀπό μπροστά του.
Ἔτρεχε καί ἀνέβαινε στόν ὄροφο καί μόλις ἄνοιγε τήν πόρτα ὅλα ἡσύχαζαν. Ὁ θεῖος στό χαμηλό του κρεββάτι τουρτούριζε ἀπό τό κρύο μέσα στήν μέση τοῦ χειμῶνα χωρίς σκεπάσματα. Αὐτά ἦταν πεταμένα στήν ἄλλη ἄκρη τοῦ δωματίου. «Συγγνώμη, ἀδελφή, πού σέ ξύπνησα. Μέ πειράζει ὁ δαίμονας, μέ τραντάζει καί μοῦ πετάει τά σκεπάσματα!».
Νά, πάρτε τήν εἰκονίτσα τοῦ ὁσίου Δαυΐδ πού σᾶς ἔχω δώσει, σέ ὅποιο σημεῖο θέλετε μέσα στό κτῆμα σας ἐκεῖ πού εἶναι κατάλληλο γιά νά ἀνοίξετε τό πηγάδι βάλτε ἐκεῖ τήν εἰκονίτσα τοῦ ὁσίου Δαυΐδ, ράντισε καί μέ λίγο ἁγιασμό, κάντε τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, νά πῆς τό “Πάτερ ἡμῶν” καί τό τροπάριο τοῦ ὁσίου Δαυΐδ καί νά χτυπήσετε. Μόλις χτυπήσετε, τέκνο μου, μέ συγχωρεῖτε, τό νερό βρίσκεται στήν ἐπιφάνεια τῆς γῆς. Τό κάνανε καί βρῆκαν ποτάμι νερό.
Κάποιον νέο πού πέρασε ἀπό τό Ἀσκητήριό του καί τόν παρακαλοῦσε νά τόν κρατήση γιά μοναχό, ὁ Γέροντας ἄν καί ἤθελε ὑποτακτικό τόν ἔδιωξε, γιατί αἰσθάνθηκε δυσωδία. Ἡ ἐξέλιξη αὐτοῦ τοῦ νέου δικαίωσε τόν γέροντα Γαβριήλ καί ἀπέδειξε τήν γνησιότητα τοῦ χαρίσματός του. Ὁ ἀνωτέρω νέος, ἔγινε μέν μοναχός, ἀλλά ὕστερα ἀπέβαλε τό Σχῆμα· ὄχι μόνο παντρεύτηκε ἀλλά ἔγινε καί μοναχομάχος, ἁγιομάχος καί θεομάχος.
Διηγήθηκε η Μεσολογγίτισσα Γεωργία Μωραΐτου: «Το έτος 1918 έπεσε θανατηφόρα γρίππη στο Μεσολόγγι. Παρ’ όλες τις φιλότιμες προσπάθειες των γιατρών, ο ένας μετά τον άλλον κολλούσαν γρίππη και μετά από λίγες μέρες πέθαιναν εξαντλημένοι.
Ήρθε τίς προάλλες ἕνα ἱερωμένο πρόσωπο καί μοῦ εἶπε ὅτι ἕνας (γνωστός του) ἄνθρωπος εἶναι κατάκοιτος καί δέν ὁμιλεῖ, οὔτε ἀκούει, οὔτε βλέπει. Καί τοῦ ἔδωσε στά χέρια του 250 λίρες χρυσές γιά τήν Ἐκκλησία πού χτίζουν στό χωριό τους. Σέ ἕνα χαρτάκι τοῦ ἔγραψε: “Τά χρήματα αὐτά εἶναι δικά μου. Τά μάζευα ἀπό νέος καί θέλω νά τά δώσω γιά τήν ἐκκλησία, γιά τό καλό τοῦ κόσμου. Σοῦ ἔχω ἐμπιστοσύνη καί στά δίνω στά χέρια σου καί δέν θέλω ἀπόδειξη. Μόνο θέλω νά μήν γνωρίζη κανείς τίποτε. Τίς λίρες τίς δίνω γιά τήν ψυχή μου. Ἔχω καί ἄλλα χρήματα καί πάλι θά βοηθήσω”.
»Ὁρίστε, δέν εἶναι αὐτοί ἅγιοι ἄνθρωποι;».
Ἄκουσε, παιδί μου, ἐφ᾽ ὅσον τόν Χριστό δέν πιστεύεις, τίποτα δέν ἔχεις. Αὐτά πού ἔχεις σοῦ τά ἔδωσε ὁ Θεός. Δέν σοῦ τά ἔδωσε μόνο γιά τόν ἑαυτό σου. Τά ἔδωσε γιά τούς φτωχούς, τούς πονεμένους ἀνθρώπους. Πόσα φτωχά, πόσα ὀρφανά παιδιά ὑπάρχουν… Αὐτά (πού ἔχεις) σέ ἀκολουθοῦν μέχρι τόν τάφο. Μετά ἀπό τόν τάφο ἀρχίζει νέα ζωή! Καί τοῦ εἶπα τό ἑξῆς περιστατικό: “Ἦταν μιά παπαδιά ἐδῶ στά μέρη μας πού ἦταν καί δασκάλα. Ἐκοιμήθη καί μᾶς φώναξαν στήν κηδεία. Πήγαμε ἐκεῖ καί εἶδα εἶχαν στά χέρια της ἕνα χαρτάκι διπλωμένο.
Ἄλλοι ἐργάζονταν ἀφιλοκερδῶς γιά ἕνα ἑξάμηνο στά ἐκεῖ μοναστήρια καί προσκυνήματα ὡς κτίστες καί ἐργάτες. Προσκυνοῦσαν σ᾽ ὅλα τά πανάγια προσκυνήματα, βαφτίζονταν στόν Ἰορδάνη ποταμό καί ἔπαιρναν μαζί τους τό Ἅγιο φῶς καί διάφορες εὐλογίες, ὅπως σταυρουδάκια, σάβανα, κεριά κ.ἄ.
Μέ τό στόμα ἄλλης δαιμονισμένης, ἔλεγε ὁ διάβολος πρός τόν π. Ἰάκωβο:«Μέ λένε Βελίαρ. Ἐγώ ὠθῶ τόν κόσμο στίς παραλίες τά καλοκαίρια. Ἔβαλα τά ὄργανά μου καί βάλανε φωτιές στά δάση, γιά νά κάψουν τό Μοναστήρι τοῦ Ὁσίου Παταπίου (Ἀθήνα περίπου 1985). »Οἱ αἱρέσεις ὅλες εἶναι δικές μου. Οἱ Πεντηκοστιανοί, οἱ Μασσόνοι, οἱ Χιλιαστές κ.τ.λ.»Ρέ, Ἰάκωβε, μέ ἔχεις δέσει μπροστά σέ αὐτόν τόν Δαυΐδ καί σοῦ τά λέω αὐτά.
Δέν ἀγαποῦσε τά χρήματα, ἦταν ἀνάργυρη. Τό μόνο πού τήν ἐνδιέφερε ἦταν νά μπορῆ νά κάνη ἐλεημοσύνες καί νά βοηθᾶ τόν κόσμο. Ὅλη τήν σύνταξή της τήν μοίραζε σέ ἐλεημοσύνες. Ἐπίσης ὅταν τά παιδιά της τῆς ἔδιναν χρήματα, τά διέθετε καί αὐτά γιά νά βοηθᾶ φτωχούς.
Ἡ Θεοτόκος ὑπῆρξε ἡ μεγίστη θεολόγος. Ἄν προϋπόθεση τῆς θεολογίας εἶναι ἡ θεοπτία, ἡ Θεοτόκος ὄχι μόνο εἶδε τόν Θεό, ἀλλά τόν συνέλαβε στά σπλάχνα της, τόν κυοφόρησε καί τόν θήλασε. Ἔγινε Μητέρα Του καί μυήθηκε στά μυστήριά Του. Καί ὅμως, ἐνῶ κατεῖχε τήν ἀκρότατη θεολογία, παρέμεινε σιωπηλή καί ταπεινή μέσα στήν μεγαλοπρεπῆ θεϊκή της δόξα πού κατεῖχε ὡς Θεογεννήτωρ.
Ἀποτελεῖ ἡ Θεοτόκος τήν μεγαλύτερη Θεοφάνεια, διότι μᾶς ἀπεκάλυψε, ὄχι μόνο μέ σκιές καί αἰνίγματα καί τύπους, ὅπως οἱ Προφῆτες, ἀλλά ἀληθινά καί πραγματικά τόν Λόγον, πού σαρκώθηκε ἀπό τήν ἴδια. «Ὁ Θεός… ὅλον τόν ἄλλο καιρό παρέμενε… ἀθέατος, ἀφοῦ δέν ὑπῆρχε κανείς γιά νά τόν φανερώση. Μόλις, ὅμως, ὑπῆρξε ἡ Παρθένος, ἔγινε καί αὐτός φανερός». Τό μυστήριο τῆς ἐνανθρωπήσεως μόνο διά τῆς Θεοτόκου γίνεται κατανοητό, καί κανείς δέν μπορεῖ νά γνωρίση τόν Χριστό χωρίς τήν Παναγία.
Κάποτε, ἐνῶ διάβαζε τήν ἀκολουθία του, κάτι τόν παρακίνησε ἐσωτερικά νά πῆ τούς χαιρετισμούς τῆς Παναγίας. Ἔφυγε ἀπό τό στασίδι καί πῆγε μπροστά στήν εἰκόνα της. Ἐνῶ ἔλεγε τούς Χαιρετισμούς, ξαφνικά πέφτει ἕνα τοῦβλο μεγάλο μέ σοβᾶ, ἀκριβῶς στό μέρος πού στεκόταν προηγουμένως. Ἄν καθόταν ἐκεῖ, θά τόν εἶχε σκοτώσει. Ἀλλά ἡ Παναγία τόν ἔσωσε μ᾿ αὐτόν τόν τρόπο. Πῆγε στούς γείτονές του, τούς Τρυγωνάδες, καί τό διηγή-θηκε μέ δάκρυα λέγοντας ὅτι ἔγινε θαῦμα.
“Ο βίος της Αγίας Μάρθας, που βρήκα στην ‘Ενωμένη Ρωμηοσύνη’, μου θύμησε εκείνους τους χρόνους στο βιβλιοπωλείο με το ξύλινο πάτωμα και τον τρόπο που έψαχνα για καινούργιους -αδιάβαστους Αγίους. Ας έχουμε τις πρεσβείες της και με την βοήθειά της ας επιστρέφουμε πάντα στις προσωπικές μας ‘πηγές των υδάτων’ ο καθένας…”
«Καί μιά ἄλλη φορά, ἕνα παλληκάρι ἦρθε νά κοινωνήση καί δίσταζα λίγο μέσα μου νά τό κοινωνήσω. Φαίνεται θά εἶχε κάποιο πνευματικό κώλυμα. Ὅταν, λοιπόν, τό κοινωνοῦσα, ἕνας παρευρισκόμενος μοναχός, ἀρετῆς ἄνθρωπος, εἶδε νά φεύγη ἀπό τήν ἁγία Λαβίδα μιά χρυσή λάμψη, νά περνᾶ πάνω ἀπό τό κεφάλι μου καί νά πάη πάνω στήν ἁγία Τράπεζα καί κάθησε ἐκεῖ. Μετά τήν ἀκολουθία, μοῦ τό εἶπε ὁ μοναχός καί μοῦ εἶπε ὅτι τό ἔβλεπε (τό παλληκάρι) μαῦρο στό πρόσωπο.
Ὁ Τομέας Νεότητας τῆς Ἑνωμένης Ρωμηοσύνης στὴν Καβάλα τὴν Κυριακὴ 21 Σεπτεμβρίου 2025 παρουσίασε τὸ πρῶτο ἱστορικὸ Κόμικ “ΑΝΔΡΕΙΟΣ Ὁ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΜΑΚΕΔΩΝ” τοῦ Λαϊκοῦ ζωγράφου Γιώργου Λαζαρίδη καὶ τοῦ γραφίστα Ἀνδρέα Σιδηρόπουλου.
Ὅπως ἔζησε σιωπηλά, ταπεινά καί ἀθόρυβα ἡ Παναγία, καί δέν φανέρωσε τά ὑπερφυσικά μυ- στήρια πού βίωσε, ἔτσι δέν ἔδειξε καί τά χαρίσμα- τά της ὅσο ζοῦσε. Μετά ὅμως ἀπό τήν κοίμησή της, δοξάσθηκε μέ τήν ἀνάσταση καί τήν ἐνσώ- ματη εἴσοδό της στήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ, καί ἔ- γινε προστάτις, μεσίτρια καί βοηθός τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ.
Ο ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ρῶσσος γυρίζει πλευρό στήν λάρνακα (καί) κάπου κάπου ἐξαφανίζεται. Ἡ εἰκόνα τοῦ ἁγίου Χαραλάμπους ἔφυγε (ἀπό τήν θέση της) καί πῆγε καί στάθηκε ὀρθή (σέ ἄλλο μέρος)
Μιά γυναῖκα, μοῦ λέει μιά φορά, ”πῆγα νά ἀνάψω τά καντήλια σέ ἕνα ᾽ξωκκλήσι καί λιβάνισα”. Ξέρετε, καμμιά φορά ἔχουν οἱ γυναῖκες καί τήν περιέργεια νά μπαίνουν στό ἅγιο Βῆμα, στό Ἱερό, καί κοιτάζει πού λέτε αὐτή ἡ γυναῖκα ἀπό τό ἅγιο Βῆμα καί βλέπει ἕνα παλληκάρι μέ ξανθά μαλλιά, ἕναν λεβέντη μέ τά μαλλιά του, μέ συγχωρεῖτε, ἔτσι ἐδῶ ἀνοιγμένα καί τά γενάκια του ἐδῶ χωρισμένα καί τόν βλέπει πάνω στήν ἁγία Τράπεζα.
Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀναγνωρίζοντας ὅλα τά πνευματικά της προσόντα, τήν πίστη της καί τήν κατά Χριστόν ζωήν της, τήν κατέταξε εἰς τό Ἁγιολόγιόν της, ὡς γενομένη Εὐωδία Θεοῦ καί κατοικητήριον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καί ὥρισε νά ἑορτάζεται ἡ μνήμη της τήν τετάρτη Ἰουλίου ἑκάστου ἔτους.
Τήν περασμένη Κυριακή τό μεσημέρι στίς 2 ἡ ὥρα πέρασε μιά δαιμονισμένη ἀπό δῶ, ἀπό τήν Κήρυνθο (ἦταν), καί φώναζε: ”Θέλω τόν Ἰάκωβο”. Ξέρω τί κάνει ὁ Σατανᾶς, ἐγώ τίς γνωρίζω τίς παγίδες τοῦ διαβόλου.
Ο δημοφιλής Προτεστάντης απολογητής Μπεν Μέριτ, γνωστός στο διαδίκτυο ως Cleave to Antiquity, ανακοίνωσε την πρόθεσή του να γίνει Ορθόδοξος. Ο Μέριτ, ο οποίος μέχρι πρόσφατα υπηρετούσε ως βοηθός πάστορα σε μία μη-δογματική εκκλησία στο Χόλιντεϊ της Φλόριντα, έκανε την ανακοίνωση στο podcast Orthodox Ethos με τον Πρωτοπρεσβύτερο Πέτρο Χηρς.
Ἡ Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη στὴν Καβάλα σᾶς προσκαλεῖ στὴν ὁμιλία, καθὼς καὶ στὴν παρουσίαση τοῦ πρώτου Ἑλληνικοῦ Ἱστορικοῦ κόμικ ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις τῆς Ε.Ρω. μὲ θέμα: “ΑΝΔΡΕΙΟΣ Ὁ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ”
Πολύς κόσμος ἔρχεται στή Χάρη μου, ἀλλά λίγα εἶναι τά τέκνα μου. Οἱ πιστοί εἶναι πολύ λίγοι. Νομίζουν πώς κοιμᾶμαι στήν λάρνακα. Ἐγώ εἶμαι ζωντανός. Δέν μέ βλέπουν. Ἐγώ ὅλους τούς βλέπω. Καί φεύγω πολλές φορές ἀπό τήν ἁγία λάρνακα.Αὐτοί δέν μέ βλέπουν, δέν μ᾽ ἀκοῦν, ἐγώ ὅμως τούς βλέπω, τούς ἀκούω τί λένε.
Πρίν πέντε ἡμέρες, πέρασε ἕνας ἀπό τήν Λάρισα, αὐτός εἶχε στό στομάχι τήν σοβαρή ἀσθένεια. Ζήτησε ἐμένα, ἀλλά ἐγώ δέν πηγαίνω, ἀποφεύγω λιγάκι, νά μήν ἔχω τίς φιλοδοξίες καί αὐτά καί μέ βλέπη ὁ κόσμος, εἶπα στόν π. Κύριλλο, τόν σταύρωσε μέ τήν ἁγία Κάρα, μέχρι νά πάη στήν Λάρισα ὁ ἄνθρωπος ἔγινε τελείως καλά. Ἔρχεται καί τήν ἄλλη μέρα πάλι καί λέει ὅτι μέ βοήθησες πάτερ, μέ τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου, καί ἦρθα νά σοῦ πῶ τό θαῦμα τοῦ Ἁγίου. Ἐθεραπεύθην καί ἔγινα τελείως καλά καί ἦρθα νά τόν εὐχαριστήσω.
Κάποτε ἕνας Γέροντας ἔστειλε τό καλογέρι του νά ἐξομολογηθῆ στόν παπα–Δανιήλ. Τό καλογέρι πῆγε, χτύπησε τήν πόρτα καί εἶπε τό «Δι᾿ εὐχῶν…», ἀλλά δέν πῆρε ἀπόκριση. Κοίταξε τότε ἀπό τό παράθυρο τῆς Ἐκκλησίας καί εἶδε τόν παπα–Δανιήλ γονατιστό κάτω ἀπό τόν πολυέλαιο νά προσεύχεται καί νά εἶναι μέσα σέ φλόγες.
Καί μέ τήν βοήθεια τῆς Παναγίας τό παιδί περπάτησε καί ἄφησε γιά πάντα ἐκεῖ τίς πατερίτσες. Φεύγοντας εὐχαρίστησαν οἱ γονεῖς καί ἄφησαν χρήματα. Ἐκεῖ ἦταν πού ἐξαγριώθηκε ἡ γιαγιά καί εἶπε: “Γιατί τό χαλᾶτε τώρα; Γιατί χαλᾶτε τήν εὐλογία πού πήρατε; Δέν θέλω τίποτε.Νά πᾶτε στήν εὐχή τῆς Παναγίας. Πάρε τόν σατανᾶ (χρήματα) ἀπό τό τραπέζι, θά μοῦ λερώσει τήν εὐλογία. Γιατί ἡ εὐλογία δέν πληρώνεται. Ἐμένα ὁ Θεός μοῦ τό ἔδωσε δωρεάν καί πῶς τώρα νά πάρω λεφτά;”
Στήν Λειτουργία ἔβλεπαν νά ἀλλοιώνεται τό πρόσωπό του. Τά μάτια του μέσα στό σκοτάδι ἦταν πολύ φωτεινά. Πάντα λειτουργοῦσε μέ κατάνυξη καί δάκρυα. Τήν ὥρα τῆς θείας Λειτουργίας τό Εὐαγγέλιο τό διάβαζε μέ δάκρυα. Μέ δάκρυα σήκωνε τά Ἅγια καί ἔκανε τήν Εἴσοδο, ἐκτός βέβαια ἀπό τίς ἁρπαγές καί τίς θεῖες ὀπτασίες πού εἶχε.
«Τα Αγιορειτικά μνημεία της Φύσεως» …. ήτοι τα αιωνόβια εκείνα δένδρα, άτινα συνυπάρχουν απ΄ αιώνων με τους Αθωνίτας μοναστάς και βεβαίως έχουν την ιδικήν των ιστορία εις τον παραδείσιον Ιερόν ημών τόπον. Με τα λόγια αυτά ο Ιβηρίτης μοναχός Γέρων Μάξιμος ξεκινά το προλογικό σημείωμα του έργου του. Ο ίδιος υπήρξε μέλος της Αγιορειτικής Εφορίας Δασών και η ενασχόληση του με την φύση υπήρξε…
«Ὅταν γεμίζης τό λαδικό, νά πηγαίνης μπροστά στήν εἰκόνα τῆς Παναγίας, νά τό σταυρώνης καί νά τήν παρακαλᾶς νά τό εὐλογήση», τοῦ εἶπε. Ἔτσι ἔκανε πάντα ὁ π. Χρυσόστομος ὅταν ἔπαιρνε λάδι, καί ὤ τοῦ θαύματος! Τό πεντοκάρικο ἔφθασε καί περίσσεψε.»
Βλέπει ὁ Συμεών τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν σέ ὅραμα νά κάθεται ἐπάνω σέ θρόνο ὑψηλά, ἐνῶ ἐφαίνετο ἕνα φοβερό βῆμα ἔμπροσθέν Του. Ἐκεῖ συνεκεντρώνετο πλῆθος δικαίων καί ἀνοίγετο τό Βιβλίον τῆς Ζωῆς. Ἀκόμη ἀπό τήν Ἀνατολή παρουσιάζετο ὁ παράδεισος, ἐνῶ ἀπό τήν Δύση μία λίμνη πυρός ἡ ὁποία ἔβραζε, συγχρόνως δέ τό Πνεῦμα τοῦ Κυρίου ἀπό ὑψηλά νά τοῦ λέγη …
Ο Γέροντας της αγάπης Άγιος Παΐσιος (Συναξάρι για παιδιά)
Ἀγωνίσθηκε ἐναντίον τῶν εἰκονομάχων καὶ ἔκανε πολλὰ θαύματα. Στὴ Θεσσαλονίκη χειροτονήθηκε ἱερέας, ἀλλὰ καὶ ἀσθένησε· γι’ αὐτὸ καὶ μετὰ ἀπὸ πρόσκληση τοῦ γέροντά του, Συμεών, πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου καὶ κοιμήθηκε στὶς 20 Νοεμβρίου τοῦ 842
Ὁ βίος τοῦ ὁσίου ΕΥΑΡΕΣΤΟΥ εἶναι ὁ ἕκτος κατά σειράν πού ἐκδίδεται ἀπό τήν ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ. Πρόκειται γιά τή ζωή, τούς ἀσκητικούς ἀγῶνες καί τά θαύματα ἑνός ἐλάχιστα γνωστοῦ Ἁγίου.
Ἀλλά τί νά κάνω τώρα; Νά φύγω ἀπ᾽ τό Μοναστήρι νά πάω νά περιμένω στό κτῆμα μήν τό καταπατήσουν καί κόψουν τίς ἐλιές; Τί νά κάνω; Ἐγώ ἦρθα γιά τόν ὅσιο Δαυΐδ ἐδῶ μέσα. Τόν βλέπω ζωντανό τόν Ἅγιο. Γιατί ὁ ἅγιος Δαυΐδ ἐδῶ μέσα ἁγίασε, ἐδῶ μέσα ἀσκήτευσε”.
Ο Όσιος Πορφύριος – Συναξάρια για παιδιά 4, της Ευγενίας Θεοδωράτου – Παζιώνη.
Έκδοση του κέντρου ενότητος και μελέτης – προβολής των αξιών μας Ενωμένη Ρωμηοσύνη
Επιμέλεια – Παρουσίαση : Μπατσίλα Ειρήνη
Έχω πολλές ἀρρώστιες, ἀλλά παρακάλεσα τόν ἅγιο Δαυΐδ νά ἔχω τίς δοκιμασίες αὐτές, ἀλλά νά μοῦ δίνη ὑπομονή, καί νά μήν εἶναι κάτι σοβαρό.
Ο Όσιος Πορφύριος – Συναξάρια για παιδιά 4, της Ευγενίας Θεοδωράτου – Παζιώνη. Έκδοση του κέντρου ενότητος και μελέτης – προβολής των αξιών μας. Ενωμένη Ρωμηοσύνη. Επιμέλεια – Παρουσίαση: Μπατσίλα Ειρήνη
Ο Όσιος Πορφύριος – Συναξάρια για παιδιά 4, της Ευγενίας Θεοδωράτου – Παζιώνη. Έκδοση του κέντρου ενότητος και μελέτης – προβολής των αξιών μας. Ενωμένη Ρωμηοσύνη.
Επιμέλεια – Παρουσίαση : Μπατσίλα Ειρήνη
Ὁ διάβολος!… Ἀφοῦ πῆγα στόν Ἁγιόκαμπο, βλέπω μιά σκοτεινιά μπροστά μου, ἕνα ἐμπόδιο καί λέω: “Θεέ μου! Δέν ὑπάρχει κανένας παπάς, δέν ὑπάρχει καμμιά ἐκκλησία νά μπῶ μέσα νά βοηθήση νά πάω πίσω στόν ὅσιο Δαυΐδ; Ἔστω καί ἕνας κοσμικός νά μοῦ πῆ νά γυρίσω! Ποῦ βρίσκομαι!…”. Ξαφνικά, ἀκούω μιά φωνή νά μοῦ λέη: “Νικόλαε, γύρισε σύντομα στόν Ὅσιο Δαυΐδ, νά πᾶς νά βαπτιστῆς”
Ἔβλεπε συχνά τόν διάβολο ὀφθαλμοφανῶς. Τό κελλί του γέμιζε δαίμονες. Ἕνας πάνω στό ράφι, ἕνας κάτω ἀπό τό κρεββάτι… καί ἦταν ὅλοι γυμνοί. Τό ἀνέφερε στόν Γέροντα: «Τί ᾿ναι αὐτοί, Γέροντα; Ἔξω χιονίζει, αὐτοί ὁλόγυμνοι. Δέν κρυώνουν; Δέν μέ ἀφήνουν σέ ἡσυχία».
Προεῖπε ἀκόμη ἀκριβῶς καί τόν τρόπο τοῦ θανάτου Του, ὅτι δηλαδή θά σταυρωθῆ, ἐνῶ οἱ Ἰουδαῖοι τιμωροῦσαν τούς καταδίκους μέ λιθοβολισμό. «Ἐπεθύμησε ὑπερβολικά νά φάγη μαζί μέ τούς Μαθητές Του τό Πάσχα αὐτό, ἐπειδή μετά ἀπό αὐτό ἀκολουθοῦσε ὁ Σταυρός. Καί σέ πολλές ἄλλες περιπτώσεις προλέγει τό πάθος καί ἐπιθυμεῖ νά συμβῆ αὐτό, καί ἀκριβῶς γι᾽ αὐτό ἔρχεται»
![Ἀσκητὲς μέσα στὸν κόσμο Γ’ – ε΄. Μαρία Μιχαήλ [1]](https://enromiosini.gr/newsite16/wp-content/files/2021/12/ASKHTES-G-E1_resize_11.jpg)
