ΙΣΤΟΡΙΑ

Στις 13 Μαΐου 1982 έφυγε από τη ζωή η ηρωική Κυρά της Ρω, κατά κόσμον Δέσποινα Αχλαδιώτη, η οποία, με βαθιά ριζωμένη την αγάπη της για την Ελλάδα, επέλεξε να ζει σε μια μικρή βραχονησίδα, δυτικά του Καστελλόριζου, όπου ύψωνε καθημερινά μέχρι το θάνατό της την ελληνική σημαία. Το νησάκι Ρω δεν το εγκατέλειψε ποτέ ακόμη κι όταν το Καστελόριζο βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας, το 1943.

Συγκεκριμένα, η Σταυριάνα Σάββαινα πολέμησε στην Άλωση της Τριπολιτσάς, στη Μάχη του Βαλτετσίου (12-13 Μαΐου 1821) στη Μάχη στα Τρίκορφα (23 Ιουνίου 1824) στον Αλμυρό, στη Μάχη του Διρού, καθώς και σε μάχες στη Στερεά Ελλάδα μαζί με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τους Μαυρομιχαλαίους.

23 ὦρες ἐβάσταξε ὁ πόλεμος. Ἐκείνη τὴν ἡμέρα ἦτον Παρασκευὴ καὶ ἔβαλα λόγον, ὅτι: «Πρέπει νὰ νηστεύσωμεν ὅλοι διὰ δοξολογίαν ἐκείνης τῆς ἡμέρας, καὶ νὰ δοξάζεται αἰώνας αἰώνων ἐως οὐ στέκει τὸ ἔθνος, διατὶ ἦτον ἡ ἐλευθερία τῆς Πατρίδος».

Τὸ Γενέθλιον τῆς Πόλεως ἦτο μεγάλη ἑορτὴ εἰς τὸ Βυζάντιον. Κάθε χρόνο στὶς 11 Μαΐου ὁ λαὸς τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἐπανηγύριζε καὶ ἐχόρευε εἰς τὴν Μέσην Ὁδόν, τὴν μεγαλύτερη λεωφόρο τῆς Πόλεως.

Η Κύπρος από τα αρχαία χρόνια κατοικούνταν από Έλληνες κατοίκους. Ωστόσο στο πέρασμα των αιώνων, πολλοί ήταν οι λαοί που την κατέκτησαν. Οι Έλληνες της Κύπρου, προσπαθούσαν πάντα με επαναστάσεις να ελευθερωθούν από τα δεσμά των ξένων κατακτητών. 

Στις 11 Απριλίου 1826, ανήμερα της Κυριακής των Βαΐων, οι μαχητές πολιορκημένοι του Μεσολογγίου, αφού είχαν πλέον φθάσει στο έσχατο σημείο της ανθρώπινης αντοχής, αποφάσισαν να κερδίσουν την εσωτερική τους ελευθερία εξερχόμενοι από τα τείχη της πόλης, εκεί όπου τους περίμενε ο θάνατος.

Ἡ στρατηγικὴ ἐπιτυχία τῆς μάχης ἦταν μεγάλη. Ἐμπόδισε τὴν κάθοδο τοῦ Ὀμὲρ Βρυώνη στὴν Πελοπόννησο καὶ διευκόλυνε τὴ νίκη στὸ Βαλτέτσι ποὺ ἐμψύχωσε τὴν ἐπανάσταση.

Ἀνάμεσα στὶς πολλὲς μικρότερες μάχες τῶν ἐθνικῶν ὁμάδων ἀνταρτῶν κατὰ τῆς βουλγαρικῆς κατοχῆς, ἡ μάχη στὴν γέφυρα τῶν Παπάδων ἦταν ἀναμφίβολα ἡ σημαντικότερη καὶ αὐτὴ ποὺ προκάλεσε τὶς μεγαλύτερες ἀπώλειες στὸν κατακτητὴ στὴν κατεχόμενη ἀνατολικὴ Μακεδονία.

«Το Καστράκι είναι οχυρή τοποθεσία βρίσκεται στην επαρχία Καλαβρύτων, στους πρόποδες του όρους Χελμός, εκεί στις 5 Μαΐου του 1826 γράφτηκε μια ακόμα ηρωική σελίδα στην Βίβλο της ελευθερίας, με κορυφαία πράξη του δράματος την ηρωική αυτοθυσία των γυναικόπαιδων που προτίμησαν όπως οι Σουλιώτισσες του Ζαλόγγου, τον ένδοξο θάνατο από τον ατιμωτικό βίο.»

Ο ίδιος αντικατέστησε τα εμβλήματα της περικεφαλαίας με έναν ασημένιο σταυρό. Η περικεφαλαία φέρει επίσης επίχρυσες μπρούτζινες διακοσμήσεις – με μέδουσες και με φύλλα βελανιδιάς – και λοφίο με τρίχες αλόγου.
Την φορούσε σπάνια, μόνο για λόγους γοήτρου

Σαν σήμερα 30 Απριλίου 1825, έγινε η ναυμαχία της Μεθώνης, όπου ο ελληνικός στόλος με αρχηγό τον Ανδρέα Μιαούλη συγκρούστηκε με τον αιγυπτιακό στόλο του Καπουδάν πασά.

Μετά την καταστροφική ήττα στο Μαντζικέρτ το 1071, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία παρέπαιε. Η άνοδος στον θρόνο ανίκανων αυτοκρατόρων και οι εμφύλιες συγκρούσεις που ακολούθησαν, επέτειναν την εξασθένιση της Αυτοκρατορίας. Πέρασαν 10 χρόνια από την καταστροφή για να ανέβει και πάλι στον θρόνο ένας αξιόλογος στρατιώτης – αυτοκράτορας, ο Αλέξιος Α’ Κομνηνός.

Του Θεόδωρου Σπηλιώτη Σαν σήμερα 27 Απριλίου 1941, μια θλιβερή ημέρα ξημερώνει για την Ελλάδα μας, καθώς τα Γερμανικά στρατεύματα […]

Ἄν ποτὲ τοῦτος ὁ δύσμοιρος τόπος ἀναδείξει πέντε-δέκα νεοέλληνες, σίγουρα ὁ Μακρυγιάννης θὰ καταταχθεῖ ἀνάμεσά τους. Ὁ ρουμελιώτης στρατηγὸς ἀποτελεῖ τὴν ἐνσάρκωση τοῦ ρωμηοῦ σὲ τοῦτον τὸν τόπο. Πρόκειται γιὰ μία ἀπὸ τὶς ἁγνότερες καὶ ἠρωικότερες μορφὲς ποὺ συνετέλεσαν στὸ «θαῦμα» τοῦ ΄21, προσωπικότητα ἀνιδιοτελῆ, ἑλληνορθόδοξη, μὲ ἔκδηλη τὴν λαικὴ εὐλάβεια.

Οἱ ἀγωνιστές τῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1821 δέν ἦσαν ἅγιοι, ἀλλά ἄνθρωποι. Δέν πρέπει νά τούς συγκρίνουμε μέ τά κριτήρια τοῦ δικοῦ μας κοινωνικοῦ καθωσπρεπισμοῦ, γιατί ἔζησαν σέ ἕναν τελείως διαφορετικό κόσμο. Ἡ συνολική ὅμως προσφορά τους ὑπερκάλυψε τά σφάλματά τους, τά ὁποῖα δέν πρέπει νά ἀποκρύβονται. Στήν ἱστορική μνήμη ἔμειναν ὡς οἱ ἐλευθερωτές τῆς Ἑλλάδος

Πριν καλά καλά στεγνώσουν τα δάκρυα στα μάτια και προτού καν βγουν τα μαύρα ρούχα… για τα θύματα της τουρκικής θηριωδίας στον Πόντο και στη Μικρά Ασία, οι Γερμανοί και οι συνεργάτες τους από την ομάδα Πούλιου αλλά και από το παρακείμενο χωριό Πελαργός… την άνοιξη του 1944 αφανίζουν το χωριό, εκτελώντας εν ψυχρώ ή καίγοντας ζωντανούς μέσα στους αχυρώνες 340 κατοίκους

Aρχαιολόγοι εντόπισαν ένα θραύσμα παπύρου με στίχους της «Ιλιάδας» του Ομήρου μέσα στην κοιλιά μιας αρχαίας αιγυπτιακής μούμιας, στη νεκρόπολη της Οξυρρύγχου. Πρόκειται για σημαντική ανακάλυψη, που αναμένεται να διευρύνει τη γνώση των επιστημόνων για τις ταφικές πρακτικές και τη θρησκευτική ζωή της αρχαίας Αιγύπτου, καθώς είναι η πρώτη φορά που εντοπίζεται ελληνικό λογοτεχνικό κείμενο ενσωματωμένο στη διαδικασία μουμιοποίησης.

Τότε παρενέβη ο Κιοσέ Μεχμέτ του επισημαίνει ότι ο αγώνας του είναι άσκοπος και του ζητά να αλλαξοπιστήσει, αλλιώς θα τον παλουκώσουν! Ο Διάκος σύμφωνα με την παράδοση απαντά: « Οι χριστιανοί όλοι σηκώθηκαν στα άρματα για να ξεσκλαβωθούν. Έχει και άλλους σαν και μένα ο τόπος μου. Ούτε σε υπηρετώ, ούτε σε ωφελώ και αν σε υπηρετήσω».

Μια από τις πιο αγνές και πιο ηρωικές φυσιογνωμίες της Επανάστασης του 1821 είναι ο μεγαλοεθνομάρτυρας Αθανάσιος Διάκος. Έτσι έμεινε στην Ιστορία. Διάκος ήταν η εκκλησιαστική του ιδιότητα.

Ο Καραϊσκάκης από νεαρή ηλικία φιλοδοξούσε να γίνει κάποια μέρα καπετάνιος των Αγράφων και το κατόρθωσε πράγματι το 1821, βοηθούμενος και από τον Γιαννάκη Ράγκο και τους περί αυτόν Βαλτινούς, αναγνωρισμένος ακόμη και από τις οθωμανικές αρχές της Λάρισας. Κάτοχος πλέον των Αγράφων, στην αρχή απέφυγε να προσβάλει τους Τούρκους, υποκρινόμενος υποταγή στον Σουλτάνο…

Ενώ η κατάσταση γινόταν κρισιμότερη πρότειναν στον Διάκο να διαφύγει, αυτός όμως απάντησε “ο Διάκος δεν φεύγει” και δεν εγκατέλειψε την θέση του.

Βρετανοί, 1954: «Να ενθαρρύνουμε τη δημιουργία μιας καθαρά κυπριακής κουλτούρας».

Από το 1912 έως και το τέλος του 1918 οι κάτοικοι των Δωδεκανήσων με τη φωτεινή καθοδήγηση της Εκκλησίας αντιτάχθηκαν στα σχέδια αφελληνισμού που επεδίωκαν οι Ιταλοί. Πλησίαζε το Πάσχα του 1919 όταν ο μητροπολίτης Ρόδου Απόστολος -σε συνεργασία με τον Δωδεκανησιακό Σύλλογο Αθηνών- έλαβε την απόφαση για την πραγματοποίηση συλλαλητηρίου στην πόλη της Ρόδου με σκοπό να ακουστεί ακόμη πιο δυνατά το αίτημα για την ένωση με την Ελλάδα.

Από νωρίς, ο Δημήτριος ένιωσε την παλλόμενη καρδιά της Μακεδονίας να καλεί για ελευθερία. Στάθηκε γενναία στο πλευρό του Παύλου Μελά, του άνδρα που η θυσία του άναψε τη φλόγα της ελληνικής αντίστασης. Μετά τον θάνατο του Μελά, συνέχισε τον αγώνα δίπλα σε σπουδαίους Μακεδονομάχους τον Γεώργιο Κατεχάκη (Ρούβα), τον Ευθύμιο Καούδη, τον Ιωάννη Καραβίτη και τον Γεώργιο Τσόντο (Βάρδα).

Κοντά στο χωριό Εμπεσός βρίσκεται το μοναστήρι του Αγίου Θωμά. Το μοναστήρι του Αγίου Θωμά, χτίστηκε το 1700 από τον αρματωλό του Βάλτου Καπετάν Σταθά.

Πέρασαν 30 χρόνια από την 18η Απριλίου 1994, την «μαύρη νύχτα» στα χρονικά της μεταπολίτευσης στην Αλβανία σε βάρος της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας, που μπήκε στην ιστορία ως «Η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου»

Το πολυθρύλητο θωρηκτό του Πολεμικού Ναυτικού “Γ. ΑΒΕΡΩΦ”, πού είχε κατατροπώσει τον τουρκικό στόλο στον Α’ Βαλκανικό πόλεμο, βρίσκεται τώρα αραγμένο στα νερά της Ελευσίνας, περιτριγυρισμένο από συρματοπλέγματα, για να ασφαλισθεί από τις τορπίλες των εχθρικών υποβρυχίων. Η διαταγή του Γ.Ε.Ν. (Γενικού Επιτελείου Ναυτικού) απόλυτα αυστηρή: Απαγορεύεται ο απόπλους του

Ἡ μαρτυρία τοῦ φιλέλληνος Γάλλου ἱστορικοῦ Πουκεβίλ, πού δημοσιεύθηκε τό 1824 στό Παρίσι ἀναφέρεται στό μαρτύριο τῶν Ναουσαίων νεομαρτύρων. «Τεσσάρων νέων, ἀφοῦ ἀπέκοψαν τάς χεῖρας ἔστησαν αὐτούς ἐπί σωροῦ πτωμάτων καί τούς προέτρεπον εἰς ἐξωμοσίαν. Ἀρνουμένων δέ ἐκείνων ἔκοψαν ἀλληλοδιαδόχως τάς ῥῖνας, τά ὦτα, τά χείλη, καί τελευταίως ἐξορύξαντες τούς ὀφθαλμούς των ἀφῆκαν αὐτούς ἡμιθανεῖς».

Όταν εξερράγη ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος, στις 28 Οκτωβρίου 1940, ζήτησε να αναλάβει μάχιμη υπηρεσία στην VIIΙ μεραρχία. Ανέλαβε Διοικητής μοίρας Πυροβολικού και συνετέλεσε να κερδηθεί η περίφημη μάχη του Καλπακίου. Μετά ήρθε η ιστορική μάχη των χιονοσκεπών υψωμάτων 669 και Μπουράτο, όπου ο Ι. Παπαρρόδου με τα πυρά της μοίρας του επέφερε μεγάλες απώλειες στον εχθρό.

Εἰσερχόμενοι στήν Μ. Ἑβδομάδα τῶν Ἀχράντων Παθῶν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καλούμαστε νά «συμπορευθῶμεν Αὐτῷ καί συσταυρωθῶμεν καί νεκρωθῶμεν δι’Αὐτόν ταῖς τοῦ βίου ἡδοναῖς ἵνα καί συζήσωμεν Αὐτῷ». 

Σχετικά με τις απώλειες των εμπολέμων στον αριστερό υποτομέα του Συγκροτήματος Σιδηροκάστρου, ο Πλευράκης σημειώνει στην έκθεση του:

Χριστιανομάχοι και εθνομηδενιστές παραχαράσσοντας βάναυσα την ιστορία, κατασυκοφαντούν τον άγιο Ιερομάρτυρα και Εθνομάρτυρα Γρηγόριο ως ανθέλληνα και προδότη της Πατρίδος. Παραβλέπουν το συνολικό έργο του μεγάλου άνδρα και στέκονται στον δήθεν αφορισμό της Επανάστασης. Δεν είναι σε θέση να δουν, ή το χειρότερο, δεν θέλουν να δουν, τους σωτήριους ελιγμούς του Γρηγορίου, οι οποίοι έσωσαν

Ἄκρα τοῦ τάφου σιωπή στόν κάμπο βασιλεύει· λαλεῖ πουλί, παίρνει σπυρί, κι ἡ μάννα τό ζηλεύει. Τά μάτια ἡ πείνα ἐμαύρισε· στά μάτια ἡ μάννα μνέει· στέκει ὁ Σουλιώτης ὁ καλός παράμερα καί κλαίει: «Ἔρμο τουφέκι σκοτεινό, τί σ’ ἔχω ‘γώ στό χέρι; ὁπού σύ μοῦ ‘γινες βαρύ κι ὁ Ἀγαρηνός τό ξέρει».