«Ὅταν σᾶς ζητᾶνε κάτι, ζητιανεύουν, νά δίνετε κάτι. Μιά φέτα ψωμί ἔχετε, μιά φέτα ψωμί νά δίνετε. Ὅποιος καί νά εἶναι. Ὁ ἅγιος Δαυΐδ καί σέ Τούρκους ἔδινε. “Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται”».«Μετά τόν τάφο ἀρχίζει ἡ νέα ζωή. Μέχρι τόν τάφο ἀκολουθοῦν τά παράσημα, οἱ σταυροί, οἱ δόξες, οἱ τιμές. Ὅλα, παιδιά μου, προσωρινά εἶναι. Γι᾽ αὐτό νά φροντίζουμε γιά τήν ψυχή μας, πού εἶναι πρᾶγμα ἀθάνατο».«Νά ἔχωμε φιλοξενία καί ἐλεημοσύνη. Ὁ ὅσιος Δαυΐδ ἦταν πάρα πολύ ἐλεήμων. Ξένιζε ἀκόμα καί τούς Τούρκους. Ἐγώ, δέν ἔκανα τίποτε. Ὁ Ἅγιος τά ἔκανε ὅλα, ὁ Ἅγιος τά ᾽χει φτειάξει ὅλα. Ἐγώ εἶμαι ζαβός ἄνθρωπος, ἰδιότροπος…».