π. Δημητρίου Μπόκου: Αναρίθμητα πλήθη (πέντε χιλιάδες άνδρες, χωρίς να υπολογισθούν τα γυναικόπαιδα), κουβαλώντας τους ασθενείς τους, αναζήτησαν τον Χριστό στην ερημιά που βρισκόταν. Ο Χριστός, βλέποντάς τους ως «πρόβατα μη έχοντα ποιμένα», τους σπλαχνίστηκε και τους δίδαξε πολλά «περί της βασιλείας του Θεού».
Καὶ ἐπειδὴ ὁ δαιμονισμένος γενικῶς, ὅπως καὶ οἱ συγκεκριμένοι, δὲν ὁρίζουν πλέον τὸν ἑαυτό των, διότι τοὺς ἔχει καταλάβει «ξένο σῶμα» -ὁ διάβολος-, γι’ αὐτὸ ἔρχεται ὁ Σωτήρας Χριστὸς νὰ «καθαρίσῃ» ὁ Ἴδιος γιὰ λογαριασμό των!
Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει ὡς κέντρο της τόν Χριστό, δεσπόζει ὅμως καί ἡ παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σέ ἀντίθεση μέ τόν χριστομονισμό τῶν λεγόμενων καθολικῶν καί πνευματομονισμό τῶν προτεσταντῶν. Τίς φοβερές αὐτές ἀλήθειες ὁ Θεός τίς ἀποκαλύπτει «νηπίοις», δηλαδή σέ κάθε ἁπλή καί ἄδολη καρδιά. Ἀρκεῖ νά ἐνδιαφερόμαστε γι αὐτές ὅπως ἡ Σαμαρείτιδα τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς διήγησης, δηλαδή ἡ Ἁγία Φωτεινή.
Τὸ κοινὸ χαρακτηριστικὸ τῶν Μυροφόρων, ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν, ἦταν ἡ τόλμη, μὲ τὴν ὁποία προσέρχονται οἱ μὲν γυναῖκες στὸν τάφο, οἱ δὲ Ἰωσὴφ καὶ Νικόδημος στὸν Πιλᾶτο. Κοινὴ ἀφετηρία τῆς τόλμης των, ποὺ τοὺς ὤθησε νὰ βγοῦν ἀπὸ τὴν ἀδράνεια καὶ νὰ ἐνεργήσουν ἀποφασιστικά, παρὰ τὸ ἐχθρικὸ ἐξωτερικὸ κλίμα, ἦταν ἡ ἀγάπη γιὰ τὸν Σταυρωθέντα καὶ Ταφέντα διδάσκαλό των.
ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΑΣ)
Μελέτη στό Εὐαγγελικό Ανάγνωσμα:
Στήν πορεία του γιά τήν ἕνωσή του μέ τόν Θεό ὁ ἄνθρωπος θά συναντήσει ὁπωσδήποτε ἀντίσταση ἀπό τό γένος τῶν δαιμόνων. Ἡ ὅλη ἀσκητική τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ ἔμφαση στήν προσευχή καί τήν νηστεία, ἐπιτρέπει μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ τήν νικηφόρα διάβαση.
Στήν πορεία του γιά τήν ἕνωσή του μέ τόν Θεό ὁ ἄνθρωπος θά συναντήσει ὁπωσδήποτε ἀντίσταση ἀπό τό γένος τῶν δαιμόνων. Ἡ ὅλη ἀσκητική τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ ἔμφαση στήν προσευχή καί τήν νηστεία, ἐπιτρέπει μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ τήν νικηφόρα διάβαση.
Στήν πορεία του γιά τήν ἕνωσή του μέ τόν Θεό ὁ ἄνθρωπος θά συναντήσει ὁπωσδήποτε ἀντίσταση ἀπό τό γένος τῶν δαιμόνων. Ἡ ὅλη ἀσκητική τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ ἔμφαση στήν προσευχή καί τήν νηστεία, ἐπιτρέπει μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ τήν νικηφόρα διάβαση.
Αναρωτιόμαστε συνήθως οι άνθρωποι, γιατί να έχουμε τόσα βάσανα στη ζωή μας, γιατί να σηκώνουμε συνέχεια σταυρούς. Και απευθύνουμε αυτό το «γιατί» προς τον Θεό με παράπονο, πολλές φορές και με πικρό γογγυσμό…Σταυρούς μας φορτώνει η αμαρτία, γιατί μας χωρίζει από τον Θεό. Βαδίζοντας όμως αντίστροφα, προσεγγίζοντας τον Θεό, σηκώνουμε όλα τα φορτία μας ευκολότερα.
Ομιλία Μακαριστού Πατρός Δωροθέου
Β΄ Κυριακή Νηστειών Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά
“Το Ουράνιο Δικαστήριο” – Αρχιμανδρίτης π. Γρηγόριος Κωνσταντίνου, Ιεροκήρυκας Ι. Μητροπόλεως Κασσανδρείας, Κυριακάτικο Κήρυγμα στον Ι. Ναό Αγ. Παντελεήμονα Μεσημερίου Θεσσαλονίκης
Ὁμιλία του Μακαριστού Γέροντος (1927 – 2006) πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου. Τῶν Ἀπόκρεω (Ματθ. 25, 31- 46) – ημερομηνία πού διεξήχθη ἡ ὁμιλία 22-02-98
Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης Αγίου Ανδρέα: Η Παραβολή του Ασώτου Υιού
π. Δημητρίου Μπόκου:
Αθανασία! Η λέξη που γοητεύει, μαγεύει και αιχμαλωτίζει κάθε ύπαρξη. Που περικλείει την πεμπτουσία της ζωής, το βαθύτερό της νό-ημα, τον απώτερο σκοπό κάθε νοήμονος όντος. Πράγμα που φαίνεται στην έμφυτη, ενστικτώδη, άμεση απώθηση του θανάτου που ενυπάρ-χει ισχυρή μέσα μας. Στον μύχιο πόθο για ζωή, ατέλειωτη ζωή, μακράν οδύνης, πόνου και στεναγμού, που κρύβεται στον καθένα μας. Στην ε-πιθυμία να πάμε όλοι στον παράδεισο και κανένας στην κόλαση.
Το πρόβλημα της απομόνωσης είναι πιθανό συνακόλουθο πρόβλημα για πολλούς ασθενείς πάσης φύσεως. Συνήθως από δική μας αδιαφορία, άλλοτε όμως και για λόγους υγειονομικούς, ενίοτε υπερτιμημένους, ο ασθενής απομονώνεται. Θεωρείται επικίνδυνος. Απόβλητος. Αποκόπτεται από τη συμπάσχουσα συντροφιά των οικείων του. Μόνος διέρχεται το οδυνηρό στάδιο της ασθένειας. Μόνος οδεύει και προς τον θάνατο…
Μελέτη στο Ευαγγελικό Ανάγνωσμα, Κυριακή μετά τα Φώτα, Γέροντος Δωροθέου
Τό σημερινό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα ἀναφέρεται στήν ἔναρξη τῆς διακονίας τοῦ Χριστοῦ γιά τήν σωτηρία τοῦ κόσμου καί τό κήρυγμά του: «Μετανοεῖτε ἤγγικεν γάρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν». Τό κήρυγμα, ἐξ ἀρχῆς, δέν ἀπευθύνεται μόνο στόν Ἰσραήλ ἀλλά εἶναι παγκόσμιο. «Ὁ λαός ὁ καθήμενος ἐν σκότει» εἶναι ὅλα τά ἔθνη πού ἀγνοούσαν τόν ἀληθινό Θεό καί «οἱ καθήμενοι ἐν χώρα καί σκιᾶ θανάτου» εἶναι σύμπασα ἡ ἀνθρωπότητα.
Οι άγιοι Προπάτορες προπαρασκεύασαν το ανθρώπινο γένος για να φέρει στον κόσμο τον κάλλιστο καρπό του, την Παρθένο Μαρία, θυγατέρα του Δαυΐδ, του Αβραάμ, του Αδάμ, του Θεού. «Καυχώνται εν δόξη οι άγιοι, (δι)ότι εκ σπέρματος αυτών υπάρχει καρπός ευκλεής, η ασπόρως τεκούσα σε». Με τη γέννηση της Παναγίας έρχεται το πλήρωμα του χρόνου, ο καιρός που περίμενε ο Θεός για να σαρκωθεί, να γίνει άνθρωπος…
Είναι λοιπόν ο Θεός το πρώτο που ζητάμε στη ζωή μας; Θα προσαρμοστούν τότε όλα προς Αυτόν. Τίποτε δεν θα μας εμποδίσει από το να πράξουμε όσα μας ζητεί ο Θεός. Κερδίζει μήπως περισσότερο η οικογένεια το ενδιαφέρον μας, την απόλυτη αγάπη μας; Θα προσκολληθούμε τότε αποκλειστικά σ’ αυτήν και δεν θα βρούμε ποτέ χρόνο και διάθεση για τίποτε άλλο.
Αὐτὴν τὴν Σαρακοστή μᾶς δίνεται καὶ πάλι ἡ εὐκαιρία νὰ ἐπενδύσουμε σωστὰ τὰ ἀγαθά μας, ὥστε νὰ μὴν θησαυρίσουμε ἑαυτοῖς ἀλλὰ εἰς Θεόν! Πῶς ἀκριβῶς; «ποιήσωμεν ἑαυτοῖς θησαυρὸν ἀνέκλειπτον ἐν τοῖς οὐρανοῖς…
ΡαδιοΧρηστότητα : Έλα να σε πάω στην Κόλαση και στον Παράδεισο….
Χωρίς πίστη όμως δεν έρχεται μέσα μας πληροφορία και βεβαιότητα για πράγματα που δεν είναι ορατά διά γυμνού οφθαλμού. Μόνο η πίστη κάνει χειροπιαστά στην ψυχή μας όσα δεν έγιναν ακόμα, αλλά τα περιμένουμε να γίνουν. Η πίστη είναι «ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων»
«Η εν υπομονή καρποφορία» – π. Γεώργιος Σχοινάς
Στην πόλη Ναΐν ο Χριστός συναντάται για πρώτη φορά με το γεγονός του θανάτου. Ένα νεαρό παιδί, μιας χήρας ο μοναχογιός, πεθαίνει, αλλά τη στιγμή που μεταφέρεται στον τάφο, ο Χριστός είναι εκεί. Σταματάει τη νεκρική πομπή, αγγίζει το νεκρό παιδί και το διατάζει να σηκωθεί…
Ἕνας νέος πλησιάζει τὸν Κύριο καὶ τὸν ρωτάει μὲ ἐνδιαφέρον: «τί ἀγαθὸν ποιήσω, ἵνα ἔχω ζωὴν αἰώνιον;» (Ματθ., ιθ’ 16), ὅπως ἀκοῦμε στὸ Εὐαγγέλιο τῆς ΙΒ’ Κυριακῆς Ματθαίου (ιθ’ 16-24).
Όλο αυτό το υπέρογκο χρέος είναι αδύνατον να εξοφλήσουμε, έστω και αν θυσιάζαμε την ζωή μας. Μόνο το πανάγιο αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που έχυσε πάνω στο σταυρό, έχει τη δύναμη να σβήνει αμαρτίες, σύμφωνα με τον θεόπνευστο λόγο της Γραφής: «Το αίμα Ιησού Χριστού του Υιού του Θεού καθαρίζει ημάς από πάσης αμαρτίας».
Ενίοτε για την ταλαιπωρία των παιδιών και των νέων από την επενέργεια των πονηρών πνευμάτων ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό ή και αποκλειστικά οι γονείς. Έχουν καταγραφεί σχετικά περιστατικά όντως συγκλονιστικά.
Ἄρα, «ἑνὸς ἐστι χρεία» (ὅ. π. 42), νὰ ἀκούῃ κανεὶς ἀπερίσπαστα τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ τὸν φυλάσσῃ: «Μενοῦνγε, μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν» (ια’ 28). Ἔτσι, ἀπαντᾶ ὁ Κύριος στὴν γυναῖκα ἀπὸ τὸ πλῆθος…
Βάση για όλα ο Χριστός θέτει την πίστη. Μια πράξη ελευθερίας του ανθρώπου, χωρίς την οποία ακόμα και ο Θεός δυσκολεύεται να παρέμβει στη ζωή του. Ο άνθρωπος πρέπει να είναι πάντα ελεύθερος στην επιλογή του να δεχτεί ή να απορρίψει τον Θεό. Η πίστη είναι άθλημα, ο άνθρωπος αναλαμβάνει ελεύθερα να επιδοθεί σ’ αυτό…
Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος – θεολόγος: Ἐκεῖ, στὴν Σαμάρεια, στὸ φρέαρ τοῦ Ἰακώβ, ὅπου στάθηκε, γιὰ νὰ ξαποστάσῃ, συνάντησε τὴν Σαμαρείτιδα, ποὺ κατὰ τὴν καθημερινή της συνήθεια ἦρθε νὰ ἀντλήσῃ ὕδωρ. Αὐτὴ ἡ «τυχαία» συνάντηση ἔγινε ἀφορμὴ ἑνὸς διαλόγου μοναδικοῦ σὲ ἔκταση, σὲ δομὴ καὶ σὲ βάθος νοημάτων.
Η παραβολή του κακού δούλου αναδεικνύει την αξία της συγχώρεσης και της ευθύνης. Ο Ιησούς διδάσκει τους μαθητές του μέσα από μία συζήτηση με τον Πέτρο, που αναρωτιέται πόσες φορές πρέπει να συγχωρεί. Με μια δυνατή αφήγηση, η ιστορία φέρνει στο προσκήνιο την αντίθεση ανάμεσα στο έλεος του Θεού και τη σκληρότητα της ανθρώπινης καρδιάς.
Ἀφότου ὁ Θεὸς ἔβαλε τὴν εἰκόνα του στὸ πρόσωπο τοῦ ἀνθρώπου, ἄρχισε ὁ πόλεμος γιὰ τὴν ἀποκαθήλωσή της. Γιὰ νὰ μὴ φτάσει ποτὲ στὸν ὕψιστο προορισμό της: Τὴ θέωση. Γι’ αὐτὸ καὶ τιμοῦμε σήμερα τὸν μεγάλο Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας μας, τὸν ἅγιο Γρηγόριο, ἀρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης, τὸν Παλαμᾶ, ποὺ κατ’ ἐξοχὴν ἀγωνίσθηκε γιὰ τὴν τελικὴ ἀποκατάσταση τῆς εἰκόνας τοῦ Θεοῦ…
Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός: Η Τελική Κρίση
π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου: «Ἔπρεπε νά χαρῆς γιά τόν ἀδελφό σου» ἤ Περί Φθόνου
ΡαδιοΧρηστότητα: Η υπομονή, η συγχωρητικότητα κι η χαρά τα τρία μέγιστα χαρακτηριστικά της Θείας αγάπης
Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος – θεολόγος: Ὁ ἄσωτος, ὅμως, τοῦ Εὐαγγελίου διατηροῦσε βαθιὰ μέσα του τὴν ἀνάμνηση τῆς προτέρας ἀρχοντιᾶς. Ἔτσι, ἔκανε τὸ πρῶτο βῆμα μετανοίας: συνειδητοποίησε, στὴν ἐσχάτη πτώση του, τὴν ἀνωτερότητα τοῦ προηγουμένου βίου καὶ ἔνοιωσε καλύτερα τὸν δικό του ξεπεσμό. Ἡ ἀρχὴ εἶχε γίνει….
Όταν ο άσωτος υιός επέστρεψε στο πατρικό του σπίτι και έγινε δεκτός με ανοιχτές αγκάλες από τον πατέρα του, ο μεγαλύτερος αδελφός δεν χάρηκε. Και μάλιστα διαμαρτυρήθηκε έντονα στον πατέρα του, εκφράζοντας παράπονο και διαφωνώντας για τον τρόπο υποδοχής του αδελφού του (Κυριακή του Ασώτου).
Σελίδες