«Καλοκαιράκι» το λέγαμε κάποτε, όταν οι άνθρωποι είχαν ονόματα και όχι αριθμούς, όταν τα κορίτσια που ήταν στις αυλές, με ξέπλεκα μαλλιά ή βοστρύχους δεμένους με τις άσπρες κορδέλες που «τα κορίτσια φοράνε» (κατά το άσμα), είχαν σταυρούς βαπτιστικούς πάνω από τα φτηνά πλην όμως μοσχομυριστά τσίτια τους και το ίσως λιγοστό ψωμί δεν άφηνε τότε τον κόσμο νηστικό…
Καλοκαιράκι δεν το λες αλλά θα γίνει….
