ΠΑΤΕΡΙΚΑ

Οἱ μασόνοι κάνουν κρυφὸ πόλεμο, γι’ αὐτὸ εἶναι ἐπικίνδυνοι. Δὲ σοῦ λένε μὴν κάνεις τὸ σταυρό σου, μὴν πᾶς στὴν Ἐκκλησία, στὴν Ἐξομολόγηση. Σοῦ λένε πήγαινε, ἀλλὰ ἔλα καί σὲ μᾶς. Σὲ ἐπηρεάζουν σιγὰ σιγὰ, ἔτσι ποὺ νὰ μὴν καταλάβεις ὅτι, ἀπὸ κάποια στιγμὴ καὶ μετά, ἔπαψες στὴν πραγματικότητα νὰ εἶσαι χριστιανὸς καὶ ἔγινες μασόνος”. Ὁ Γέροντας γνώριζε ὄχι μόνο τὸ περιεχόμενο τῶν αἱρέσεων, ἀλλὰ καὶ “τὰς μεθοδείας τοῦ διαβόλου”…

Στο χριστιανικό γάμο παντρεύονται τρεις· και η κοινή νομοτέλεια των δύο προς τον τρίτο, που είναι ο Θεός, βαστάει τους δυο σε μια ενεργητική ενότητα, και αναμεταξύ τους με τον Θεό. Ωστόσο η παρουσία του Θεού σημαίνει το τέλος του γάμου ως ενός πράγματος που είναι μονάχα φυσικό. Ο Σταυρός του Χριστού βάζει τέρμα στην αυτάρκεια της φύσης. Αλλά «διὰ Σταυροῦ χαρὰ (και όχι ευτυχία!) εἰς τὸν κόσμον ἐλήλυθεν».

Όπως ακριβώς εκεί λέγει, «ένας Θεός ο Πατέρας, και ένας Κύριος Ιησούς Χριστός», έτσι και εδώ, «ένας» και «ένας». Δεν λέγει δύο· επειδή δηλαδή μιλούσε για πολυθεΐα, για να μην εκλάβει κανείς τον αριθμό δύο σαν πολυθεΐα, είπε, «ένας» και «ένας». Βλέπεις πώς η Γραφή χρησιμοποιεί το λόγο με πολλή ακρίβεια; «Ένας λοιπόν», λέγει, «είναι ο Θεός, ένας και ο μεσίτης Θεού και ανθρώπων, ο Ιησούς Χριστός…»

Προσευχή αδιάλειπτη και θεϊκή βοήθεια στα προβλήματα και στις δυσκολίες

Γιατί σαρκώθηκε ο Λόγος του Θεού

Οι σύγχρονοι άνθρωποι, κυρίως νέοι, ενώ θέλουν, πιστεύουν κι προσεύχονται στο Χριστό, δεν θέλουν ούτε εμπιστεύονται ούτε έχουν σχέση με την Εκκλησία. Κι αν χρειαστεί, για κοινωνικούς ή εθιμοτυπικούς λόγους να το κάνουν, η σχέση τους είναι τυπική κι επιφυλακτική.

 Έπειτα, αφού είπε αυτό, πρόσθεσε· «γιατί ένας είναι ο Θεός και ένας ο μεσίτης μεταξύ του Θεού και των ανθρώπων». Είπε, «για να γνωρίσουν την αλήθεια», για να δείξει ότι η οικουμένη δε βρίσκεται στην αλήθεια.

Ἡ ἐξ ἀγάπης ἱλαστήριος, σταυρικὴ θυσία τοῦ Αἰωνίου Ἀρχιερέως καὶ Ἀρχιποιμένος καὶ Παμβασιλέως, Ἰησοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἀπὸ τὰ γεγονότα τῆς σωτηριώδους θείας Οἰκονομίας- εἶναι ἡ πηγὴ καὶ ἡ αἰτία πάντων τῶν θείων δωρημάτων εἰς τὸν ἄνθρωπο…

Προπέμπουν τους νεκρούς με ύμνους· αυτό το ονομάζουν προπομπή, όχι κηδεία. Κι αν ανακοινωθεί ότι ο τάδε πέθανε, είναι μεγά­λη η αγαλλίαση, μεγάλη η ηδονή· ή καλύτερα ούτε τολμά να ειπεί κανείς ότι ο τάδε πέθανε, αλλά ο τάδε τελείωσε. Έπειτα ακολουθεί ευχαριστία, δόξα πολλή, ευφροσύνη, κι ο καθένας εύχεται να έχει τέτοιο τέλος…

Διά τοῦτο καί ἐγεννήθη καί ὡς ἄνθρωπος ἔζησε καί ἀπέθανε καί ἀνέστη. Μέ τά ἰδικά του ἔργα ἐξησθένισε καί ἐπεσκίασε τά ἀπ᾿ αἰῶνος ἔργα ὅλων τῶν ἀνθρώπων πού ἔζησαν, ὥστε ὅπου ἔχουν περιπέσει οἱ ἄνθρωποι νά τούς σηκώσῃ ἀπό ἐκεῖ, καί νά διδάξῃ τόν ἀληθινόν Πατέρα αὐτοῦ, ὅπως καί ὁ ἴδιος λέγει· «Ἦλθον σῶσαι καί εὑρεῖν τό ἀπολωλός»

Ἡ Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη σᾶς προσκαλεῖ την Πέμπτη 14  Δεκεμβρίου στις 20:00 στήν ὁμιλία «Πιστεύουμε στην μετάνοια;» μέ τόν π. Γεώργιο Σχοινά.

Παρακαταθήκη και διδάγματα της Γερόντισσας Γαλακτίας

Τα ερωτήματα που θα προσπαθήσουμε να απαντηθούν στην εκπομπή είναι ενδεικτικά τα κάτωθι: 1.Τι σημαίνει ορθόδοξη ψυχοθεραπεία; 2.Τι λέει ένας πνευματικός πατέρας για αυτό; 3.Τι είναι τελικά η εξομολόγηση; Συζήτηση ή μυστήριο; 4.Τι μπορεί να πει κάποιος στην εξομολόγηση; Γιατί να έρθει στο μυστήριο;
5.Τι διαφορά έχει ο Ψυχολόγος με τον πνευματικό; …

Ὅταν ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν εἶχε διοργανώσει τό ἔτος 2015 ἡμερίδα κατά τῆς γιόγκα[i], εἶχε τονιστεῖ ἀπό τούς ὁμιλητές ὁ μεγάλος κίνδυνος εἰσχώρησης τῆς γιόγκα στά σχολεῖα, ἀκόμα καί ἄν δέν εἶναι ἐπίσημα ἐνταγμένη στά προγράμματα σπουδῶν. Δυστυχῶς, οἱ τότε ἀνησυχίες μας καθημερινά ἀποδεικνύονται βάσιμες, ἀφοῦ συνεχῶς ἀκοῦμε νέες περιπτώσεις ἄσκησης διαλογισμοῦ στά σχολεῖα…

Οἱ προκαθήμενοι τῶν τεσσάρων Ἐκκλησιῶν και οἱ ἐπηρεάζοντες ἤ στηρίζοντες τίς ἀποφάσεις τους, πέρα ἀπό τό πολύπλοκο ἐκκλησιαστικό πρόβλημα πού δημιούργησαν, συνέβαλαν, ἄθελά τους, στό διωγμό πού ὑφίστανται οἱ ἀδελφοί μας Ὀρθόδοξοι Οὐκρανοί. Δυστυχῶς, το Πατριαρχεῖο Μόσχας, με ἀφορμή ὅλα αὐτά, προχώρησε σέ ἀντικανονική εἰσπήδηση στό κανονικό ἔδαφος τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας, δυσκολεύοντας το ἔργο τῶν ἱεραποστόλων…

Η περί του θανάτου διδασκαλία στην αναπτυξιακή φάση της ζωής των παιδιών και των εφήβων, έρχεται να μεταφέρει στις ψυχές τους, από πολύ ενωρίς, την ελπίδα που έφερε η λύση, που έδωσε ο Χριστός στο μεγάλο αυτό πρόβλημα. Ανάμεσα στις βασικές γνώσεις, που χρειάζεται  να μάθουν οι νέοι/ες για το μέλλον τους, σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισης καταστάσεων ή επίλυσης προβλημάτων, συγκαταλέγεται και  ο τρόπος αντιμετώπισης του θανάτου.

Ο διάβολος εργάζεται περισσότερο στις διακοπές

Κύριε, βοήθησέ με ν’ αντιμετωπίσω με ψυχική γαλήνη όλα όσα θα μου φέρει η σημερινή ημέρα. Βοήθησέ με να παραδοθώ ολοκληρωτικά στο άγιο θέλημά Σου. Στην κάθε ώρα της ημέρας φώτιζέ με και δυνάμωνέ με για το κάθε τι. 

Τὸ ἀξιοπρόσεκτο γεγονὸς ποὺ ἀκολουθεῖ σὲ ἐλαφρὰ διασκευὴ τῆς γλώσσης τὸ ἀναφέρει ὁ ὅσιος Δανιὴλ Κατουνακιώτης σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Ἀλέξανδρον Μωραϊτίδην. Ἔχει δὲ ὡς ἑξῆς:
Ἕνας γνωστός του καὶ ἐνάρετος οἰκογενιάρχης ἀπὸ τὴν Σμύρνη, ποὺ τὸν ἔλεγαν Δημήτριο, ἀφοῦ κατάλαβε τὸ τέλος του κάλεσε τὸν υἱόν του Γεώργιο, ὁ μόνος εὐσεβῆς, διότι τὰ ἄλλα τρία του παιδιὰ καὶ ἡ γυναίκα του ζοῦσαν μὲ κοσμικότητα, καὶ τοῦ ἀπεκάλυψε ὅσα ἀκολουθοῦν, καὶ τὰ ὁποῖα ὁ υἱός του ὁ πιστὸς φανέρωσε εἰς τὸν π. Δανιήλ.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Γιατί γκρινιάζουμε;

π. Εφραίμ Παναούσης: «Όσα δεν ξέρω για την εξομολόγηση»

Φίλοι και μέλη της Ενωμένης Ρωμηοσύνης Τρίπολης θα παρακολουθούν σειρά μαθημάτων ορθόδοξης κατήχησης βασισμένων στο βιβλίο των εκδόσεων του σωματείου με τίτλο: “Το Μυστήριον Του Χριστού”. Αποτελεί πανανθρώπινο φαινόμενο η αναζήτηση του Θεού και αδήριτη ψυχική ανάγκη η δίψα για γνώση και κοινωνία μαζί Του…

Η μεθόδευση ορισμένων να συκοφαντούν, ως συντηρητική την Εκκλησία, επειδή δεν δέχεται να ανατρέψει τις αλήθειες της πίστεώς της και να δεχθεί την ομοφυλοφιλία και άλλα πολλά, δείχνει ότι δεν σέβονται τον Χριστό και τις αιώνιες αλήθειες που παρέδωσε, πάνω στις οποίες είναι δομημένη, οντολογικά, η χριστιανική πίστη ως Ιερός Θεσμός…

Γέρων Συμεών: «Αγιότητα: Όραμα ή Πραγματικότητα»

Γέρων Εφραίμ: Η απέραντη αγάπη του Θεού

Ο γε­ρω–Χα­ρά­λαμ­πος ὁ Κομ­πο­σχοι­νᾶς δι­η­γή­θη­κε: «Ἦ­ταν μί­α κα­λο­γρι­ού­λα στήν Μι­κρά Ἀ­σί­α μέ μία­ θαυ­μα­τουργή εἰ­κό­να. Θε­ρά­πευ­ε Τούρ­κους καί Χρι­στια­νούς. Στόν πό­λε­μο τοῦ ᾿22 αὐ­τή πῆ­ρε τήν εἰ­κό­να· ἐ­νῶ, λοι­πόν, σκό­τω­ναν οἱ Τοῦρ­κοι, αὐ­τήν δέν τήν ἔ­βλε­παν καί ἦρ­θε στήν Ἀ­θή­να. Μέ τό μύ­ρο πού ἔ­βγα­ζε ἡ εἰ­κό­να θε­ρά­πευ­σε ἄρ­ρω­στο».

Ένα απόγευμα όμως, εκεί που προσευχότανε του εμφανίστηκε ολοζώντανη η Αγία Παρασκευή, ακριβώς όπως ήταν στη εικόνα. Το παιδί τρόμαξε και έφυγε. Ξαναπήγε άλλη μέρα και του εμφανίστηκε πάλι. Έφυγε τρέχοντας μα η Αγία του μίλησε γλύκα και τον καθησύχασε λέγοντάς του ποια είναι. Ο Ιάκωβος έκατσε δειλά-δειλά κοντά της και την άκουγε…

Ὅπως θέλει ὁ Θεός, ἔτσι πορεύεται καί ὁ ἄνθρωπος στήν προσευχή. Σηκώθηκα ἀπό τόν ὕπνο γιά τήν ἀγρυπνία καί ὁ νοῦς μου ἦτο καθαρός. Πόσο ἀμφιβάλλω σέ ὅλα! Ὅπως θέλει ὁ Θεός, ἔτσι πορεύεται καί ὁ ἄνθρωπος στήν προσευχή. Τίποτε τό ἀναλλοίωτο. Ἄρχισα νά λέγω τήν Εὐχή.

Εις την ιστορίαν του ανθρωπίνου γένους υπάρχουν τρεις κυρίως πτώσεις. Η ουσία της πτώσεως εις την αμαρτίαν είναι πάντοτε η ίδια.

Λέει μιά λαϊκή παροιμία «ὁ λύκος καί ἄν ἐγέρασε καί ἄσπρισε τό μαλλί του, μήτε τήν γνώμη ἄλλαξε μήτε τήν κεφαλή του». Ὁ Θεός, ἡ ἀγάπη Του, ὁ Πατέρας μᾶς δείχνει σημεῖα, γιά νά μήν κοιμόμαστε, νά ξυπνᾶμε. Μᾶς τραντάζει. Καί ἐμεῖς -δέν λέω γιά τόν ἁπλό κόσμο· δέν ἔχει τόση εὐθύνη ὁ ἁπλός κόσμος- ἐμεῖς, οἱ ἄλλοι πού ἔχουμε κάποια θέση καί ἑπομένως εὐθύνη, ἐμεῖς κοιμόμαστε. Συνεχίζουμε νά κοιμόμαστε.

Χαρήκαμε βέβαια γιά τήν παραδοχή σας «ὅτι ὁ ἀείμνηστος π. Νικόδημος οὐδέποτε παρεδέχθη ὅτι εἶχε κάποια ἀνάμειξη στή συγγραφή τῆς Ἐπιστολῆς
τοῦ ἁγίου Παϊσίου», γεγονός πού δέν τό ἀναφέρατε στήν ὁμιλία σας τῆς 24ης Σεπτεμβρίου, ἀλλά πραγματικά δέν κατανοοῦμε ὅλα τά ὑπόλοιπα.

Τὰ ἐδῶ γραφόμενα ἀποτελοῦν τὶς μέχρι καὶ σήμερα ἔντονα ζῶσες ἀναμνήσεις τῶν συναντήσεών μου μὲ τὸν ὅσιο Γέροντα Παΐσιο, ποὺ ἀξιώθηκα νὰ ἔχω ὡς φοιτητὴς στὴν Ἀθῆνα, κατὰ τὴν περίοδο 1981-1985.

Έκανε πολλές ανοησίες ο πλούσιος. Γι’ αυτό και ονομάστηκε άφρων. Μια από αυτές είναι και η σύγχυση που φαίνεται να τον διακατέχει, αφού καλεί την ψυχή του να φάει, να πιεί, να αναπαυτεί. Το παράξενο είναι ότι αυτά που συγκέντρωσε για τη συντήρηση του σώματος, τα προσφέρει στην ψυχή. Νομίζει ότι αυτά είναι η κατάλληλη τροφή και γι’ αυτήν, ότι από αυτά εξαρτάται η ψυχή και τα περιμένει πώς και πώς για να ζήσει.