Ένα απόγευμα όμως, εκεί που προσευχότανε του εμφανίστηκε ολοζώντανη η Αγία Παρασκευή, ακριβώς όπως ήταν στη εικόνα. Το παιδί τρόμαξε και έφυγε. Ξαναπήγε άλλη μέρα και του εμφανίστηκε πάλι. Έφυγε τρέχοντας μα η Αγία του μίλησε γλύκα και τον καθησύχασε λέγοντάς του ποια είναι. Ο Ιάκωβος έκατσε δειλά-δειλά κοντά της και την άκουγε…
Ὅπως θέλει ὁ Θεός, ἔτσι πορεύεται καί ὁ ἄνθρωπος στήν προσευχή. Σηκώθηκα ἀπό τόν ὕπνο γιά τήν ἀγρυπνία καί ὁ νοῦς μου ἦτο καθαρός. Πόσο ἀμφιβάλλω σέ ὅλα! Ὅπως θέλει ὁ Θεός, ἔτσι πορεύεται καί ὁ ἄνθρωπος στήν προσευχή. Τίποτε τό ἀναλλοίωτο. Ἄρχισα νά λέγω τήν Εὐχή.
Λέει μιά λαϊκή παροιμία «ὁ λύκος καί ἄν ἐγέρασε καί ἄσπρισε τό μαλλί του, μήτε τήν γνώμη ἄλλαξε μήτε τήν κεφαλή του». Ὁ Θεός, ἡ ἀγάπη Του, ὁ Πατέρας μᾶς δείχνει σημεῖα, γιά νά μήν κοιμόμαστε, νά ξυπνᾶμε. Μᾶς τραντάζει. Καί ἐμεῖς -δέν λέω γιά τόν ἁπλό κόσμο· δέν ἔχει τόση εὐθύνη ὁ ἁπλός κόσμος- ἐμεῖς, οἱ ἄλλοι πού ἔχουμε κάποια θέση καί ἑπομένως εὐθύνη, ἐμεῖς κοιμόμαστε. Συνεχίζουμε νά κοιμόμαστε.
Χαρήκαμε βέβαια γιά τήν παραδοχή σας «ὅτι ὁ ἀείμνηστος π. Νικόδημος οὐδέποτε παρεδέχθη ὅτι εἶχε κάποια ἀνάμειξη στή συγγραφή τῆς Ἐπιστολῆς
τοῦ ἁγίου Παϊσίου», γεγονός πού δέν τό ἀναφέρατε στήν ὁμιλία σας τῆς 24ης Σεπτεμβρίου, ἀλλά πραγματικά δέν κατανοοῦμε ὅλα τά ὑπόλοιπα.
Ουσιαστικά, μια κοινωνία κοσμική και υλιστική αρνείται την πίστη στον Θεό και, ταυτόχρονα, την αθανασία της ψυχής και θεωρεί την πνευματική δράση του ανθρώπου ως μια δράση φονταμενταλιστική και απαρχαιωμένη και η άρνηση αυτή, πιστεύοντας πως αποτελεί μια έκφραση μοντερνισμού και προοδευτισμού τόσο στον χώρο της πολιτικής, όσο και στον χώρο των ΜΜΕ και του διαδικτύου.
Τὰ ἐδῶ γραφόμενα ἀποτελοῦν τὶς μέχρι καὶ σήμερα ἔντονα ζῶσες ἀναμνήσεις τῶν συναντήσεών μου μὲ τὸν ὅσιο Γέροντα Παΐσιο, ποὺ ἀξιώθηκα νὰ ἔχω ὡς φοιτητὴς στὴν Ἀθῆνα, κατὰ τὴν περίοδο 1981-1985.
«Χαίροις ὁ νοῦς ὁ χρυσόμορφος, χελιδὼν ἡ χρυσόστομος, ῥεῖθρον χρυσοειδέστατον, προχέον τὰ νάματα», ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας, διὰ στόματος τοῦ ἐξόχου ποιητοῦ-ὑμνογράφου, σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ Στιχηρὰ τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τὴν 13η Νοεμβρίου.
-Γέροντα, γιατί πολλοί άνθρωποι, ενώ τα έχουν όλα, νιώθουν άγχος και στενοχώρια; -Όταν βλέπετε έναν άνθρωπο να έχη μεγάλο άγχος, στενοχώρια και λύπη, ενώ τίποτε δεν του λείπει, να ξέρετε ότι του λείπει ο Θεός. Όποιος τα έχει όλα, και υλικά αγαθά και υγεία, και, αντί να ευγνωμονή τον Θεό, έχει παράλογες απαιτήσεις και γκρινιάζει, είναι για την κόλαση με τα παπούτσια
Ομιλία Γέροντος Ιουστίνου της Μονής του Φρέατος του Ιακώβ
…μπορούμε να επικαλεστούμε το άρθρο 200 του τωρινού ΠΚ… τιμωρείται όποιος μέσα σε εκκλησία ή σε τόπο ορισμένο για θρησκευτική συνάθροιση, ανεκτή κατά το πολίτευμα, ενεργεί υβριστικά ανάρμοστες πράξεις”… (όπως) και η “είσοδος μεταμφιεσμένων εις Εκκλησίαν” και η “άσεμνη αμφίεση”, με τις οποίες, και τις δύο, βαρύνεται η σειρά του ALPHA “Φόνοι στο καμπαναριό”…με την παρουσίαση γυμνού άντρα μέσα στον κεντρικό Ναό μοναστηριού!
Ανακοίνωση περί δήθεν επηρεασμού του Αγίου Παϊσίου από τον μακαριστό Γέροντα Νικόδημο (Μπιλάλη) και περί της εμπλοκής του ονόματός του στη συγγραφή του γνωστού κειμένου του Αγίου Παϊσίου «Σημεία των Καιρών, 666»
Γέρων Νεκτάριος, Δικαίος Σκήτης Αγίου Ανδρέα: «Έξωθεν μάχαι, έσωθεν φόβοι». Ομιλία Γέροντος Νεκταρίου Δικαίου Ιεράς Σκήτεως Αγίου Ανδρέου Αγίου Όρους 29.10.2023.
Μέ ἔκπληξιν, ἀλλά καί βαθύτατη θλίψιν, ἀκούσαμε τόν π. Βασίλειον Βουλουδάκην νά ἀναμασᾶ ὅσα πεπλανημένα, ἀλλά καί ψευδῆ καί ἀνυπόστατα, ἤδη ἀπό τοῦ 1986 καί κατά διαστήματα ἔχει γράψει, μέ διάφορες παραλλαγές καί ἀντιφάσεις, σχετικῶς μέ τό 666, τίς ταυτότητες, τό χάραγμα, τόν Ἅγιο Παΐσιο, τήν θέσιν τῆς Ἐκκλησίας, κ.λπ., καί διά τά ὁποῖα ἔχει δεχθεῖ πληθώρα ἀναιρέσεων
Ἀλλά ἀπόψε, στήν κατ᾿ ἰδίαν ἀγρυπνία, ὁ Πατέρας μου καί Θεός ἦλθε· μοῦ ἔδειξε πόσο μέ προνοεῖ ἀπό μικρό παιδάκι (Γιαννάκη), ἀπό πόσα μέ γλύτωσε. Ἔνοιωσα ὅλη Του τήν πατρότητα (ὅσον γίνεται) μέ αἴσθησι ψυχῆς· αἰσθάνθηκα παιδάκι κοντά Του! Αὐτή ἡ αἴσθησις μέ ἔφερε ἄφθονα γλυκά δάκρυα καί ἀνακουφίστηκα ψυχικά ἀπό τήν ψυχική κούρασι τῶν πειρασμῶν τοῦ θορυβώδους καιροῦ καί ἀπό τήν στέρησι τῆς Χάριτος.
«Αν δεν ακούνε τον Μωυσή και τους προφήτες, δεν θα πεισθούν, ακόμα και αν κάποιος από τους νεκρούς αναστηθεί». Με τα λόγια αυτά του Αβραάμ κλείνει ο Χριστός την πολυσήμαντη παραβολή του πλουσίου και του φτωχού (Λαζάρου), απορρίπτοντας το αίτημα-πρόκληση του πλουσίου να αναστήσει ο Θεός και να ξαναστείλει στον κόσμο τον Λάζαρο, ώστε να αποτελέσει αναντίρρητη και αξιόπιστη μαρτυρία για τη μέλλουσα ζωή
Η «προσευχή», ο «ασκητισμός» ή «μοναχισμός» που έχουν αυτοί που αναφέρετε, οι Ινδουισταί π.χ., είναι πλάνη. Πλανούν πολύ κόσμο όλοι αυτοί. Πολλοί άνθρωποι δυστυχώς δεν βιώνουν την Ορθοδοξία, δεν αρέσκονται στην ακριβή εφαρμογή της Ορθοδοξίας κι έτσι καταφεύγουν σε άλλες δοξασίες, άλλες «θρησκείες» οι οποίες τούς ηλεκτρίζουν, τούς μαγεύουν…
Οποιοσδήποτε κι αν θελήσει να είναι αληθινός με τον Κύριο και να σταθεί ενώπιόν του αληθινά και χωρίς υποκρισία και ψέμα και χωρίς φοβία και δειλία και τέτοια, όποιος κι αν είναι, ο Θεός τον αναλαμβάνει. Γι’ αυτό έχουμε στην Εκκλησία αγίους που προέρχονται από κάθε τάξη και από κάθε κατάσταση.
…Εἶναι σάν ἕνα φάρμακο· ἀνακουφίζει καί γιατρεύει τά τραύματα καί τίς ἐνδεχόμενες ὀδυνηρές ἀναμνήσεις τοῦ παρελθόντος, ἀνατάσσει τά ἐσωτερικά κατάγματα. Εἶναι ἄκρως ταπεινή, δέν ἐπιβάλλεται. Ταὐτόχρονα ὅμως εἶναι ἐπίσημη, εὐπρεπής, ὅμοια μέ ἕνα ἀπέραντο πέλαγος…Αὐτή ἡ ἐλπιδοφόρα σιωπή εἶναι ἡ γλῶσσα τῶν Ὁσίων μία ἐμπειρική ἔκφραση τῆς Χάριτος.
π. Αρσένιος Βλιαγκόφτης. το παραμύθι και η πλάνη των συμπροσευχών
Ἕνα τέτοιο ἀπολωλὸς εἶναι καὶ ὁ δαιμονισμένος Γαδαρηνὸς τοῦ Εὐαγγελίου, ὁ ὁποῖος εἶχε πιαστῆ στὰ δίχτυα τοῦ πονηροῦ «ἐκ χρόνων ἱκανῶν» καὶ ἔκτοτε «ἱμάτιον οὐκ ἐνεδιδύσκετο καὶ ἐν οἰκίᾳ οὐκ ἔμενεν, ἀλλ’ ἐν τοῖς μνήμασιν.» (Λουκ., η’ 27) Ἔτσι, γυμνὸ καὶ ἄοικο καταντάει τὸν ἄνθρωπο τὸ δαιμόνιο…
Ἡ ἀποκρυφιστική περί φυλακτῶν ἀντίληψη σέ συνδυασμό μέ τίς δεισιδαιμονίες καί τίς προκαταλήψεις ἀνήκουν σʼ αὐτά πού, σύν τοῖς ἄλλοις, ὁ πιστός ἀποτάχθηκε ὡς ἔργα καί λατρεία τοῦ διαβόλου τήν ἱερή στιγμή τοῦ ἁγίου βαπτίσματός του. Ὁ χριστιανός γεύεται τόν πλοῦτο καί τήν εὐλογία τῆς ἐλευθερίας, πού τοῦ δώρησε ὁ Χριστός…
«Πώ πώ τί μοῦ λές ρέ παιδί μου τώρα, τί εἶναι αὐτά πού μοῦ λές; φόβος; ὄχι. Νά λές στούς ἀνθρώπους νά ἐργάζονται πνευματικά. Γιατί τώρα εἶναι ἰδιαίτερα ἀνάγκη ἀπό κάθε ἄλλη ἐποχή νά ἐργαστοῦμε ὅλοι μας πνευματικά, ὥστε νἀ ἔρθει ὁ Χριστός μέσα μας. Νά ἐξομολογοῦνται οἱ ἄνθρωποι, νά προσεύχονται, νά ἐκκλησιάζονται, νά κοινωνοῦν καί ὅταν τά κάνουν ὅλα αὐτά, τότε θά ἔρθει ὁ Χριστός μέσα μας….
Γέρων Εφραίμ Αριζόνας: «Κλάψε για την αμαρτία του αδελφού σου»
Σπάνια να βρεις χριστιανό που να πει για όλα αυτά που μας έρχονται: «Να ‘ναι ευλογημένο. Όσα κι αν παθαίνουμε, λίγα είναι. Και άλλα περισσότερα μας αξίζουν, αλλά ο Θεός μάς λυπάται και δεν αφήνει να έρθουν περισσότερα». Πιο πολύ ακούς να λένε οι χριστιανοί….
Η διδασκαλία του αββά Δωρόθεου: Περί αποταγής – Κείμενα από το βιβλίο “Αββά Δωρόθεου Έργα Ασκητικά” των εκδόσεων “Ετοιμασία”. Επιμέλεια- Παρουσίαση εκπομπής: Αναστασία Πουλοπούλου
«Μή φοβᾶστε. Οἱ διαθέσεις τοῦ Πάπα ἀνέκαθεν ἦταν νά ὑποτάξη τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί θά ἔλθη ἡμέρα, πού ὁ διάλογος θά ματαιωθῆ· τίποτε δέν πρόκειται νά γίνη…»
Όταν σας επισκέπτονται κακοί λογισμοί για οποιονδήποτε, παλέψτε με την κακή αυτή σκέψη για τον αδελφό μας ή την αδελφή μας! Τότε θα διαφυλάξετε την ενότητα της ζωής, την ενότητα της αγάπης στο Πνεύμα του Θεού μας.
“…τίποτε δέν κερδίζουμε, ἄν τά ἔχουμε καλά μέ ὅλους καί ἐρχόμαστε σέ ἀντίθεση μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ… Διότι, ἡ πραγματική χαρά, ἡ πραγματική εἰρήνη εἶναι αὐτή πού μᾶς χαρίζει ὁ Θεός”
Πρέπει νὰ ἐκτιμήσουμε κάποτε αὐτὸ ποὺ εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ νὰ ἀποφεύγουμε τὴ νόθευση τῆς παράδοσής της ἀπὸ τὸ λαϊκὸ πολιτισμό, γιὰ τὸν ὁποῖο πολὺς λόγος γίνεται στὴν ἐποχή μας. Χρειάζεται ἐγρήγορση γιὰ τὴν προστασία της καὶ προσπάθεια ἀπὸ τοὺς κληρικοὺς γιὰ τὴν ἀνάδειξή της.
Εἶναι ἀναρίθμητοι οἱ πρόδρομοι, οἱ ὁμολογητὲς καὶ οἱ πιστοὶ τοῦ Ἀντιχρίστου στὸν ἀνθρώπινο κόσμο ἀνὰ τοὺς αἰῶνες. «Πᾶν πνεῦμα»· καὶ πνεῦμα μπορεῖ νὰ εἶναι εἴτε προσωπικότητα, εἴτε διδασκαλία, εἴτε ἰδέα, εἴτε σκέψη, εἴτε ἄνθρωπος. Καὶ κάθε προσωπικότητα, διδασκαλία, ἰδέα, σκέψη, ἄνθρωπος, ποὺ δὲν ἀναγνωρίζει ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι Θεὸς καὶ Σωτήρας, ἐνσαρκωθεὶς Θεὸς καὶ Θεάνθρωπος, προέρχεται ἀπὸ τὸν Ἀντίχριστο, εἶναι τοῦ Ἀντιχρίστου
Ὁ Κύριός μας, ἔχοντας πλέον ξεκινήσει τὴν ἐπίγεια δράση Του, πορεύεται μὲ τοὺς μαθητές Του, διέρχεται ἀπὸ πόλεις καὶ χωριὰ καὶ στὸν δρόμο Του νόσους ἀποδιώκει, λεπροὺς καθαρίζει, χωλοὺς καὶ κωφοὺς θεραπεύει, σὲ τυφλοὺς δίνει τὸ φῶς Του, ἀκόμη καὶ νεκροὺς ἀνεγείρει. Ἕνα τέτοιο θαῦμα, μιὰ νεκρανάσταση, παρουσιάζει τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Γ’ Κυριακῆς τοῦ Λουκᾶ (ζ’ 11-16).
Με ένα απαράδεκτο και ασύμβατο με την ορθόδοξη εκκλησιαστική Θεολογία πολυθρησκειακό και ουδετερόθρησκο , κινήθηκαν, ως οργανωμένη ομάδα, μέσω υψηλών γνωριμιών και σχέσεων, για να επιβάλουν στην Παιδεία μια ξενόφερτη, κυρίως προτεσταντίζουσα θεολογική γραμμή, με κοσμικά χαρακτηριστικά, που να μπορεί να πετύχει την μετάλλαξη της ορθόδοξης συνείδησης, πίστης και ζωής των μαθητών/τριών.
Άγιος Ιάκωβος: «Άνθρωπος που δεν είναι ταπεινός δεν μπορεί να αγαπήσει»