ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας: Ο άνθρωπος από τον Θεό θέλει να του δώσει τα πάντα

Το υπουργείο Εσωτερικών υπέβαλε στην Αρχή σχέδιο διάταξης για τη χρήση βιομετρικών δεδομένων σε δημόσιους φορείς, με το οποίο προβλέπεται βιομετρική ταυτοποίηση και καταγραφή της φυσικής παρουσίας των δημοσίων υπαλλήλων κατά την προσέλευση και αποχώρησή τους από τον χώρο εργασίας ή από χώρους αυξημένης ασφάλειας.

Άγιος σημαίνει ξεχωριστός, άμεμπτος, κάτοχος άκρας ηθικής καθαρότητας και υπέρτατου ψυχικού μεγαλείου. Ίσως παράγεται από το αρχαιοελληνικό ρήμα άζω, που σημαίνει φοβάμαι, σέβομαι, τιμώ. Άγιος, με την απόλυτη σημασία του όρου είναι μόνο ο Θεός, καθότι η αγιότητα είναι βασική ιδιότητα της Θεότητας…

Διανύομε τὴν ἑβδομάδα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ καταυγαζόμεθα ὅλοι ἀπὸ τὸ φῶς τῆς χάριτός Του. Αὐτὸ τὸ ἁγιοπνευματικὸ φῶς, ποὺ ἔλαμψε πλούσιο κατὰ τὴν Πεντηκοστή, χαρίτωσε καὶ τοὺς πρώην ἀγραμμάτους ἁλιεῖς, τοὺς μαθητὲς τοῦ Κυρίου, νὰ γίνουν Ἀπόστολοι καὶ κήρυκες τοῦ Φωτός, περιστέρια τῆς Εἰρήνης καὶ τῆς ἀγάπης Του, μεταφέροντας τὸ μήνυμά Του «εἰς πάντα τὰ ἔθνη»

Ὁμιλία Μακαριστοῦ Γέροντος Δωροθέου τήν Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων

Πλησίαζαν τα Χριστούγεννα και την Παρασκευή θα συνταξιδεύαμε για την Αθήνα. Σε αυτόν τον νυχτερινό περίπατο ο Χ… μου αποκάλυψε ότι ο πατέρας του ήταν μασόνος και εκείνος θα ακολουθούσε τον ίδιο δρόμο. Ήμουν μόλις 20 ετών, μέσα στην αμφισβήτηση, στην άγνοια και στην περιέργεια…….

Ήταν 2 Ιουνίου 1979 απόγευμα. Ο Γέροντας είχε μόλις μεταφέρει τα πράγματά του στο κελλί της Παναγούδας χωρίς να προλάβει να τα τακτοποιήσει. Ετοιμαζόταν για τον εσπερινό και ρώτησε τον μοναχό που τον βοηθούσε ποιος άγιος εόρταζε την επόμενη ,αλλά εκείνος δεν θυμόταν. Του είπε ότι αύριο που θα έρθει θα του πει και έφυγε βιαστικός, γιατί σουρούπωνε.

Ὡς γνωστόν, κατὰ τὸν Ἑσπερινὸ τῆς Πεντηκοστῆς ἀναγιγνώσκονται οἱ Εὐχὲς τῆς Γονυκλισίας. Ὀνομάζονται ἔτσι ἀπὸ τὴν ἐπίκληση τοῦ πρεσβυτέρου «Ἔτι καὶ ἔτι, κλίναντες τὰ γόνατα, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν».

Για να κατοικήσει στον άνθρωπο το Άγιο Πνεύμα χρειάζεται πολλή αυταπάρνηση, πολύ φιλότιμο, ταπείνωση, αρχοντιά, θυσία. Η πνευματική ζωή δεν είναι απόλαυση. Ο Χριστός έχει τοποθετήσει την πρίζα, αλλά τα δικά μας καλώδια είναι σκουριασμένα και δεν δέχονται την θεία χάρι. Να ξεσκουριάσουμε τα καλώδια, ν’ αγωνιστούμε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, να κόψουμε τα πάθη μας, να αποκτήσουμε τις αρετές και έτσι θα μας επισκεφθεί η χάρις του Θεού.

του π. Δημητρίου Μπόκου: «Τελευταία εορτή» ονομάζεται η αγία Πεντηκοστή. Ολοκληρώνεται με αυτήν η θεία Αποκάλυψη, η φανέρωση του Τριαδικού Θεού στον κόσμο. Είναι εορτή του Αγίου Πνεύματος, αλλά και εορτή της Αγίας Τριάδος, αφού τα πάντα γίνονται υπό του Θεού Πατρός, διά του Υιού, εν Αγίω Πνεύματι. Φανερώνεται η αιώνια αλήθεια

Ο μακαριστός γέροντας Δωρόθεος Τζεβελέκας, με αφορμή την ημέρα της Πεντηκοστής, μας μιλά για το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, το Άγιο Πνεύμα. Μέσα από την θεολογία της εκκλησίας μας, αλλά και από παραδείγματα της καθημερινότητας, μας εξηγεί πώς μπορούμε να προσελκύσουμε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και πώς θα αισθανθούμε έτσι την παρουσία του Θεού μέσα στην καρδιά μας

Μια ομιλία του π. Αθανάσιου Μυτιληναίου σχετικά με την Πεντηκοστή και το Άγιο Πνεύμα.

Λάμπρου Κ. Σκόντζου: Η εβδόμη Κυριακή από του Πάσχα είναι αφιερωμένη στους αγίους και θεοφόρους Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου για να αντιμετωπίσει μια από τις πλέον δαιμονικές, βλάσφημες και εκθεμελιωτικές αιρέσεις στην ιστορία της Εκκλησίας μας, τον Αρειανισμό.

του π. Δημητρίου Μπόκου: Οι άγιοι Πατέρες είναι η θεία παρεμβολή, ο θεϊκός στρατός, οι θεηγόροι οπλίτες, που μέχρι συντελείας των αιώνων θα συντρίβουν τις πύλες του Άδου, τις δαιμονικές θύελλες της πλάνης.

Η Α’ Οικουμενική Σύνοδος καταδίκασε τον Άρειο και τον Αρειανισμό. Διατύπωσε τους πρώτους όρους ορθού Χριστιανικού δόγματος και ιδιαίτερα τα περί του δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος, τον Ιησού Χριστό, ως ομοούσιον τω Θεώ Πατρί. Συνέταξε τα πρώτα επτά άρθρα του Συμβόλου της Πίστεως.

Η έβδομη Κυριακή από του Πάσχα, αποκαλείται Κυριακή των Αγίων Πατέρων και είναι αφιερωμένη στους 318 θεοφόρους Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου. Όπως είναι γνωστό, η αγία και μεγάλη αυτή Σύνοδος συγκλήθηκε το 325, στη Νίκαια της Βηθυνίας, από τον πρώτο χριστιανό αυτοκράτορα, Μ. Κωνσταντίνο, για να αντιμετωπίσει τον Αρειανισμό, μια από τις πλέον δαιμονικές αιρέσεις, η οποία συντάραξε την Εκκλησία τον 4ο μ. Χ. αιώνα και απείλησε αυτή την ίδια την ύπαρξή της.

O νεομάρτυς Ευγένιος Ροντιόνωφ ήταν στρατιώτης στον πρώτο πόλεμο της Τσετσενίας,επί Γέλτσιν. Συνελήφθη από τσετσένους αντάρτες, βασανίστηκε, σφάχτηκε σαν αρνί και αποκεφαλίστηκε όταν αρνήθηκε να γίνει μουσουλμάνος και να πολεμήσει εναντίον της Ρωσίας, όπως είπε ο ίδιος ο δήμιος στη μητέρα του.

Έπρεπε οι πρώην δύσπιστοι και φοβισμένοι μαθητές να βιώσουν το γεγονός της Αναστάσεως του Διδασκάλου τους και να αποβάλλουν κάθε δισταγμό και ψήγμα απιστίας για Εκείνον. Έπρεπε να αποβάλλουν κάθε ίχνος λαθεμένης μικροεθνικιστικής ιουδαϊκής αντίληψης για το Μεσσία.

Η συγκεκριμένη ευαγγελική περικοπή, όπως και η αντίστοιχη αποστολική (Πρ. 9:32-42), διαπραγματεύονται την θαυματουργική ενέργεια της θείας χάριτος.

ο Χριστός αναφέρει, ότι είναι δυνατόν και οι άνθρωποι να ασθενούν, να υποφέρουν και να πεθαίνουν, όχι λόγω των αμαρτιών τους, αλλά για τη δόξα του Θεού… Εμείς; Μπορούμε να υποφέρουμε κάτι για τη δόξα του Θεού;

Η έκτη Κυριακή από του Πάσχα είναι αφιερωμένη σε ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα του Κυρίου μας, στη θεραπεία του εκ γενετής τυφλού, το οποίο διασώζει ο ευαγγελιστής Ιωάννης στο Ευαγγέλιό του, με κάθε λεπτομέρεια και το οποίο ενέχει μεγάλες αλήθειες.

Η πέμπτη Κυριακή από του Πάσχα είναι αφιερωμένη σε μια σημαντική γυναίκα της Καινής Διαθήκης, στην αγία Φωτεινή τη Σαμαρείτιδα. Αυτή η γυναίκα, ούσα αμαρτωλή και «αιρετική» (κατά τους Ιουδαίους), αξιώθηκε να γίνει συζητητής του Κυρίου, ο Οποίος της αποκάλυψε ύψιστες αλήθειες, τις οποίες δεν είχε αποκαλύψει, εισέτι, ούτε στους μαθητές Του.

Στη συνομιλία του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα παρά το φρέαρ του Ιακώβ τέθηκε και το θέμα πού και πώς είναι πρέπον να προσκυνείται και να λατρεύεται ο Θεός. Οι μεν Ιουδαίοι υποστήριζαν ότι αυτό πρέπει να γίνεται στα Ιεροσόλυμα, κάτι αυτονόητο φυσικά γι’ αυτούς επειδή εκεί βρισκόταν ο ναός του Σολομώντος, οι δε Σαμαρείτες στο όρος Γαριζείν. Ο Χριστός όμως μετέφερε το όλο θέμα σε άλλη βάση. Ο Θεός είναι πνεύμα και ζητάει διαφορετικό τρόπο λατρείας…

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει ὡς κέντρο της τόν Χριστό, δεσπόζει ὅμως καί ἡ παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σέ ἀντίθεση μέ τόν χριστομονισμό τῶν λεγόμενων καθολικῶν καί πνευματομονισμό τῶν προτεσταντῶν. Τίς φοβερές αὐτές ἀλήθειες ὁ Θεός τίς ἀποκαλύπτει «νηπίοις», δηλαδή  σέ κάθε ἁπλή καί ἄδολη καρδιά. Ἀρκεῖ νά ἐνδιαφερόμαστε γι αὐτές ὅπως ἡ Σαμαρείτιδα τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς διήγησης, δηλαδή ἡ Ἁγία Φωτεινή.

Πώς να τοποθετούμεθα όταν προσευχόμαστε – Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

Ἡ Ἐκκλησία μισεῖ καί ἀποστρέφεται τήν ἁμαρτία, ἀλλά ἀγαπᾶ καί περιθάλπει τούς ἁμαρτωλούς. Ὁ Παράδεισος θά εἶναι γεμᾶτος ἀπό ἁμαρτωλούς μετανοήσαντας, προεξάρχοντος τοῦ ἐν τῷ Σταυρῷ ληστοῦ. Τί ὀφείλουμε στόν Κύριον τῆς δόξης γιά τίς ἄπειρες δωρεές Του; “Καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην” καί ἀπείρους εὐχαριστίας.

(38′ 51” και μετά:) “Δεν είναι το 666 μόνο. Είπαμε είναι και όλα τ’ άλλα. Και το 666 να μην έχει (αρχικά αυτό μόνο, για να ξεγελαστούν πολλοί και να κατηγορηθούν όσοι διαμαρτύρονται ως γραφικοί και υπερβολικοί), οι ταυτότητες αυτές, το όλο σύστημα αυτό, είναι η αναγκαία υποδομή για να στηρίξει ένα ανελεύθερο καθεστώς που μπορεί να είναι και το καθεστώς του αντιχρίστου. Για αυτό εμείς δεν πρέπει να τη δεχτούμε!”

Ἕνας δυστυχισμένος ἄνθρωπος ἔκειτο παράλυτος καὶ ἀπόλυτα ἐγκαταλειμμένος σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς πέντε στοὲς τῆς φημισμένης δεξαμενῆς Βηθεσδὰ στὴν Ἱερουσαλήμ, ἐπὶ τριάντα ὀχτὼ χρόνια. Περίμενε ὑπομονετικὰ τὴ θαυματουργική του ἴαση, μαζὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους ἀσθενεῖς, ἀφοῦ ἐκεῖ «κατέκειτο πλῆθος πολὺ τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τὴν τοῦ ὕδατος κίνησιν» (Ἰωάν. 5,3).

Ανάσταση Χριστού: Μύθος ή Ιστορία; – π. Αθανάσιος Μυτιληναίος

Πολλές φορές προσπαθοῦμε νά λύσουμε ἕνα πρόβλημά μας ἐπιστρατεύοντας τίς ἱκανότητές μας καί τά χαρίσματά μας ἤ τήν βοήθεια ἄλλων ἀνθρώπων. Ὁ Θεός ὅμως, εἶναι ἀκριβῶς μπροστά μας καί φτάνει νά τόν ἐπικαλεσθοῦμε γιά νά προστρέξει

Στὶς περικοπὲς ποὺ διαβάζονται στὴν Ἐκκλησία μας αὐτὴν τὴν περίοδο, τοῦ Πεντηκοσταρίου, τόσο ἀπὸ τὸ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, ὅσο καὶ ἀπὸ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, γίνεται ἀναφορὰ στὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Προετοιμάζεται ἔτσι ἡ Ἐκκλησία μας γιὰ τὴν ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς, ὁπότε τιμᾶμε τὴν Ἁγία Τριάδα καὶ κατ’ ἐξοχὴν τὸ τρίτο πρόσωπο, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα

Τὸ κοινὸ χαρακτηριστικὸ τῶν Μυροφόρων, ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν, ἦταν ἡ τόλμη, μὲ τὴν ὁποία προσέρχονται οἱ μὲν γυναῖκες στὸν τάφο, οἱ δὲ Ἰωσὴφ καὶ Νικόδημος στὸν Πιλᾶτο. Κοινὴ ἀφετηρία τῆς τόλμης των, ποὺ τοὺς ὤθησε νὰ βγοῦν ἀπὸ τὴν ἀδράνεια καὶ νὰ ἐνεργήσουν ἀποφασιστικά, παρὰ τὸ ἐχθρικὸ ἐξωτερικὸ κλίμα, ἦταν ἡ ἀγάπη γιὰ τὸν Σταυρωθέντα καὶ Ταφέντα διδάσκαλό των.

(Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή των Μυροφόρων)