Η Παραλία Ναυάγιο αποτελεί αναμφισβήτητα το πιο εμβληματικό αξιοθέατο της Ζακύνθου και μία από τις πιο φωτογραφημένες παραλίες στον κόσμο. Με τα καταγάλανα νερά, τους επιβλητικούς λευκούς ασβεστολιθικούς βράχους και το διάσημο σκουριασμένο ναυάγιο.
Φωλιασμένα ανάμεσα στις καταπράσινες πλαγιές του Πάρνωνα και τα καταγάλανα νερά του Μυρτώου Πελάγους, τα Πούλιθρα στην Αρκαδία μοιάζουν με έναν κρυμμένο θησαυρό που όταν τον ανακαλύψεις, θα ενθουσιαστείς με την ανόθευτη ομορφιά που απλώνεται μπροστά σου.
Την Παρασκευή και το Σάββατο, 3 και 4 Ιουλίου 2026, η Αγροτική Ομάδα της Ενωμένης Ρωμηοσύνης στην Κάλυμνο έκανε με τον παραδοσιακό τρόπο τον θερισμό και το αλώνισμα του βιολογικού σταριού, που είχε σπείρει το περασμένο Φθινόπωρο στο κτήμα του Αγίου Κυπριανού στο Βοθύνι Καλύμνου
Η περιστροφή της Γης γύρω από τον άξονά της είναι ένας από τους βασικούς μηχανισμούς που καθορίζουν τη ζωή όπως τη γνωρίζουμε.
Την Πέμπτη 25 Ιουνίου 2026, μέλη και φίλοι του Τμήματος Αποδήμου Ελληνισμού της Ενωμένης Ρωμιοσύνης περάσαμε μια όμορφη και ευλογημένη ημέρα μαζί με τους αδελφούς μας- μέλη της Ενωμένης Ρωμιοσύνης- που ήρθαν από διάφορες πόλεις της Γερμανίας και φιλοξενούνται στο κτήμα «Άγιος Αλέξιος ο Άνθρωπος του Θεού» στο Βραχάτι Κορινθίας.
Βρισκόμαστε στην Ολυμπιάδα του νομού Χαλκιδικής. Στη χερσόνησο Λιοτόπι, δίπλα στη σημερινή Ολυμπιάδα της Χαλκιδικής, η ιστορία συναντά το γαλάζιο του Αιγαίου. Εδώ βρίσκονται τα Αρχαία Στάγειρα, η γενέτειρα του μεγάλου φιλοσόφου Αριστοτέλη, ένας τόπος που κατά τους βυζαντινούς χρόνους οχυρώθηκε εκ νέου και έγινε γνωστός ως το Κάστρο της Λειψάσδας. Η πόλη ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα π.Χ. από Ανδρίους αποίκους.
Υπάρχουν έργα που ολοκληρώνονται σε λίγα χρόνια και υπάρχουν και εκείνα που χρειάζονται ολόκληρες γενιές για να αφήσουν το αποτύπωμά τους. Το Saihanba, στη βόρεια Κίνα, ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, η περιοχή βρισκόταν σε οριακή κατάσταση. Η εκτεταμένη υλοτόμηση των προηγούμενων δεκαετιών είχε αφήσει το έδαφος γυμνό, οι άνεμοι παρέσυραν τεράστιες ποσότητες άμμου και η ερημοποίηση προχωρούσε με ανησυχητικό ρυθμό. Πολλοί θεωρούσαν πως η συγκεκριμένη έκταση είχε χαθεί οριστικά.
Η σημασία του Αγροτικού Τομέα της ΕΡΩ έγκειται στον βιωματικό του χαρακτήρα: αποτελεί έναν ζωντανό δίαυλο μέσω του οποίου διανέμεται πολύτιμη γνώση και εμπειρία… Ως ελάχιστο δείγμα αυτής της καρποφόρας προσπάθειας, παραθέτουμε πρόσφατο (μέσα Ιουνίου 2026) φωτογραφικό υλικό από καλλιέργειες μαζί με σχόλια
Η σημασία του Αγροτικού Τομέα της ΕΡΩ έγκειται στον βιωματικό του χαρακτήρα: αποτελεί έναν ζωντανό δίαυλο μέσω του οποίου διανέμεται πολύτιμη γνώση και εμπειρία…Ως ελάχιστο δείγμα αυτής της καρποφόρας προσπάθειας, παραθέτουμε πρόσφατο (αρχές Ιουνίου 2026) φωτογραφικό υλικό από καλλιέργειες μαζί με σχόλια
Αν αγαπάτε την ελληνική ύπαιθρο, τις αληθινές ιστορίες ζωής, τα παραδοσιακά γλυκά του κουταλιού και τους ανθρώπους που κρατούν ζωντανή την παράδοση, αυτό το επεισόδιο είναι για εσάς.
Το Κλαρίνο, το Χωριό και οι Μνήμες μιας Άλλης Ελλάδας. Στην ορεινή Ναυπακτία, στο ιστορικό χωριό Αμπελακιώτισσα, συναντήσαμε τον γνωστό κλαρινίστα και πρόεδρο του χωριού, Παναγιώτη Κοτρώτσο.
Το Ρωμαϊκό Υδραγωγείο της Νικόπολης δεν είναι μόνο ένα τεχνικό επίτευγμα του παρελθόντος, αλλά και μια ζωντανή σύνδεση με την ιστορική κληρονομιά της Ηπείρου και της Ελλάδας.
Η σημασία του Αγροτικού Τομέα της ΕΡΩ έγκειται στον βιωματικό του χαρακτήρα: αποτελεί έναν ζωντανό δίαυλο μέσω του οποίου διανέμεται πολύτιμη γνώση και εμπειρία…Ως ελάχιστο δείγμα αυτής της καρποφόρας προσπάθειας, παραθέτουμε πρόσφατο (αρχές Μαΐου 2026) φωτογραφικό υλικό από καλλιέργειες μαζί με σχόλια
Η οικιακή εκτροφή ορτυκιών αποτελεί μια από τις πιο καλύτερες προτάσεις για οικιακή αυτάρκεια. Πρόκειται για μια ενασχόληση με σημαντικά πλεονεκτήματα, όπως: ευελιξία χώρου, υψηλή παραγωγικότητα, ανθεκτικότητα και υψηλά επίπεδα ποιότητας και θρεπτικότητας της παραγόμενης τροφής
Στον οικισμό Κόφτρα στην Ανάληψη Αιτωλοακαρνανίας, συναντήσαμε τον Κώστα, έναν από τους τελευταίους κτηνοτρόφους της περιοχής.
Εκείνη την ώρα τη μυστική // που θα γδυθεί ο θάνατος και θα ξεγελαστεί – Πού είν’ το κεντρί σου; // Που θα ληστέψει ο Αγαπημένος τα σκοτεινά // τα δώματα και θα τ’ αδειάσει απ’ τον θάνατο – Θα μείνουν σαν άδεια μήτρα // και θα μας δει πάλι μ’ εκείνα τα μεγάλα μάτια του // που δεν χορταίνουν να μας βλέπουν όμορφους…
Η σημασία του Αγροτικού Τομέα της ΕΡΩ έγκειται στον βιωματικό του χαρακτήρα: αποτελεί έναν ζωντανό δίαυλο μέσω του οποίου διανέμεται πολύτιμη γνώση και εμπειρία…
Παραθέτουμε πρόσφατο φωτογραφικό υλικό από τις καλλιέργειες των μελών των αγροτικών ομάδων μαζί με σχόλια. Οι εικόνες αυτές δεν αποτελούν μόνο την επιβράβευση του κόπου τους, αλλά και το καλύτερο κίνητρο για κάθε φίλο της “Ενωμένης Ρωμηοσύνης” να ξεκινήσει τη δική του διαδρομή στη γη και στην ελληνική ύπαιθρο εν γένει.
Έχει διαπιστωθεί ότι η λειτουργία των υπεράκτιων αιολικών πάρκων προκαλούν διαφόρων ειδών προβλήματα στα θαλάσσια κήτη. Μια νέα έρευνα που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Nature Communications Earth & Environment» αναφέρει ότι τα υπεράκτια αιολικά πάρκα αλλάζουν τη μεταφορά ιζημάτων και την αποθήκευση άνθρακα στη Βόρεια Θάλασσα με σημαντικές επιπτώσεις ιδιαίτερα στον Γερμανικό Κόλπο.
Η Ιερά Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου βρίσκεται στον δήμο Καλαβρύτων της Αχαΐας, περίπου 11 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πόλης των Καλαβρύτων. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 940 μέτρων, μέσα σε ένα φυσικό σπήλαιο του όρους Χελμός. Είναι ένα από τα παλαιότερα μοναστήρια της Ελλάδας, αν όχι το παλαιότερο.
Η Λίμνη Πλαστήρα αποτελεί έναν από τους πιο όμορφους και ιδιαίτερους προορισμούς της Ελλάδας, συνδυάζοντας φυσική ομορφιά, ιστορία και πλήθος δραστηριοτήτων για κάθε επισκέπτη. Παρόλο που μοιάζει απόλυτα φυσική, η Λίμνη Πλαστήρα είναι τεχνητή. Δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1950 με την κατασκευή φράγματος στον ποταμό Ταυρωπό.
Στη χερσόνησο των Μεθάνων, στο δυτικότερο άκρο της περιοχής, κρυμμένο ανάμεσα σε απόκρημνα και απότομα βράχια, βρίσκεται ένα μικρό εκκλησάκι. Εξαιτίας της δύσκολης πρόσβασης του, το εκκλησάκι είναι σχετικά άγνωστο σε όσους επισκέπτονται για πρώτη φορά την όμορφη χερσόνησο της βορειοανατολικής Πελοποννήσου.
Το Μεγάλο Χωριό Ευρυτανίας είναι ένας από τους πιο γραφικούς και αυθεντικούς ορεινούς προορισμούς της Στερεάς Ελλάδας. Χτισμένο αμφιθεατρικά στις πλαγιές της Καλιακούδας, σε υψόμετρο περίπου 720 μέτρων, το χωριό αγκαλιάζεται από καταπράσινα ελατοδάση και προσφέρει πανοραμική θέα προς την ευρύτερη περιοχή του Καρπενησίου.
Σε υψόμετρο περίπου 1.900 μέτρων, η Δρακόλιμνη αποτελεί έναν από τους πιο ιδιαίτερους φυσικούς θησαυρούς της Στερεάς Ελλάδας. Τον χειμώνα, οι χαμηλές θερμοκρασίες παγώνουν τα νερά της, δημιουργώντας μια λευκή, σχεδόν απόκοσμη επιφάνεια που αντανακλά το φως του ήλιου και τα σύννεφα που περνούν βιαστικά πάνω από τις κορυφές.
…όλο και περισσότερα ζευγάρια στην Ελλάδα επιλέγουν έναν διαφορετικό τρόπο να γιορτάσουν τη σχέση τους: αλλάζοντας συνολικά τη ζωή τους. Μακριά από το κέντρο της πόλης και τους εξαντλητικούς ρυθμούς της καθημερινότητας, άνθρωποι με σπουδές, επαγγελματική εμπειρία και σταθερή πορεία στην Αθήνα ή στο εξωτερικό, μετακομίζουν στην περιφέρεια για να χτίσουν από την αρχή την κοινή τους διαδρομή.
Ο Παναγιώτης γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Καναδά, παιδί Ελλήνων μεταναστών. Για είκοσι χρόνια είχε ένα όνειρο: να επιστρέψει στην Ελλάδα και να ζήσει στο χωριό της μητέρας του, την Αγία Σοφία Θέρμου Αιτωλοακαρνανίας. Σήμερα, ζει μόνιμα εκεί. Μιλά για την επιστροφή, τη ζωή στο χωριό, την ξενιτιά, την ταυτότητα, την κοινότητα, την πρόοδο, το μέλλον των μικρών τόπων, για το τι σημαίνει πατρίδα, ρίζες και ουσιαστική ζωή.
Στον Μαραθιά Ευρυτανίας, ανάμεσα στα επιβλητικά βουνά, συναντάμε τον κύριο Αντώνη — έναν άνθρωπο που έζησε 84 χρόνια στο ίδιο χωριό. Μας μιλά για τα δύσκολα χρόνια του πολέμου, την προσφυγιά, τα παιδικά παιχνίδια, τις σχολικές γιορτές, τα πανηγύρια και τις αξίες που χάθηκαν με τον χρόνο. Μια αφήγηση γεμάτη μνήμες, συγκίνηση και νοσταλγία για μια εποχή που οι άνθρωποι είχαν λίγα, αλλά ζούσαν με ψυχή.
Εκεί όπου οι μνήμες κρατούν ακόμα τα σπίτια ζωντανά. Το Λαμπίρι Αγρινίου είναι ένα από τα δεκάδες ορεινά χωριά που άρχισαν να εγκαταλείπονται τη δεκαετία του 1960. Οι άνθρωποι έφυγαν για τις πόλεις και το εξωτερικό, αφήνοντας πίσω σπίτια, σχολεία, εκκλησίες και μνήμες. Σήμερα, ελάχιστοι κάτοικοι παραμένουν στο χωριό και μας μιλούν για τους σκληρούς χειμώνες, τη μετανάστευση, την αλληλεγγύη που χάθηκε, αλλά και για την αγάπη τους για τον τόπο. Γιατί, όσο υπάρχει έστω ένας άνθρωπος, το χωριό παραμένει ζωντανό.