[Εισαγωγή στον τόπο του Έαρος]
Μπήκαμε στην εκκλησιά με την καρδιά γεμάτη θυμίαμα και
σκοτεινόν αέρα
Αλλιώτικη είναι η δύση σήμερα
Το φως νικιέται απ’ το σκοτάδι μας
Ο Επιτάφιος· πασχαλιές και λευκά πέταλα
μάταια προσπαθούν να χαροποιήσουν την καρδιά μας που χτυπάει
πένθιμα
Φιλώ τον άνθρωπο στη νεκρική του κλίνη
Φιλώ το μάγουλο κρύο
Κρατώ το ασάλευτο χέρι που έβαλε πηλό στα μάτια μου και είδα
Σβησμένα τα μάτια που με θωρούσαν μες στο πανέρμο δάσος
Έδυσε το κάλλος μες στην πιο καλή ώρα της άνοιξης
Τί αντίφαση είναι η ζωή μας; Να πεθαίνει συνέχεια
όταν όλα γύρω ανθίζουν με ορμή Την ώρα που μέσα μας
θέλει να θεμελιωθεί το φως
Κι ύστερα το σκοτεινό ανατρίχιασμα
στο σώμα – Γλυκιά η ζωή
Κάτι αναμένει ασάλευτο στον τάφο – Κι ο θάνατος μαυρίλα
Περιμένει τρεις μέρες στη σκοτεινιά και
τη σιωπή – Άκαρδος ο Απρίλης
Εκείνη την ώρα τη μυστική
που θα γδυθεί ο θάνατος και θα ξεγελαστεί – Πού είν’ το κεντρί σου;
Που θα ληστέψει ο Αγαπημένος τα σκοτεινά
τα δώματα και θα τ’ αδειάσει απ’ τον θάνατο – Θα μείνουν σαν άδεια μήτρα
και θα μας δει πάλι μ’ εκείνα τα μεγάλα μάτια του
που δεν χορταίνουν να μας βλέπουν όμορφους
και σου λένε πως δεν ήσουν ένα λάθος
Εκεί -μέσα στο πιο πυκνό σκοτάδι μας-
θα ψηλαφήσουμε την ανάσταση στο σώμα του όλο φως
Εκεί να μείνουμε σ’ αυτό το φως
Εκεί που λάμπει η μαύρη νύχτα μας
μες στις αυλές με τα φιλιά της άνοιξης στο στόμα
που πριν χόρταινε χ ώ μ α
Σ’ αυτό το Φως που πατεί χαρούμενο τον Άδη και τον χάρο
Του Κώστα Καλαϊτζίδη
22 Απριλίου 2021
Σημειώσεις:
- Οι απαντήσεις με παύλες και πλάγια γράμματα (τα δεύτερα ημιστίχια) να διαβάζονται ψιθυριστά, σαν διάλογος με τα πρώτα ημιστίχια.
- Ο στίχος «Γλυκιά η ζωή κι ο θάνατος μαυρίλα» και ο τελευταίος στίχος είναι του Δ. Σολωμού.
- Το ημιστίχιο “- Πού είν’ το κεντρί σου;” είναι απ’ τον Κατηχητικό Λόγο του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου
ΔΕΙΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ (ΤΗΣ “ΓΩΝΙΑΣ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ”) ΕΔΩ