Εκείνη την ώρα τη μυστική // που θα γδυθεί ο θάνατος και θα ξεγελαστεί – Πού είν’ το κεντρί σου; // Που θα ληστέψει ο Αγαπημένος τα σκοτεινά // τα δώματα και θα τ’ αδειάσει απ’ τον θάνατο – Θα μείνουν σαν άδεια μήτρα // και θα μας δει πάλι μ’ εκείνα τα μεγάλα μάτια του // που δεν χορταίνουν να μας βλέπουν όμορφους…
Το 1908 η Ελλάδα για άλλη μια φορά είναι ταπεινωμένη. Μετά την πτώχευση του Τρικούπη και τις ήττες, οι δανειστές ελέγχουν την πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας. Ίντριγκες, ψέμματα, φόροι και χαράτσια. Ο λαός πεινάει… Με ποιητική ακρίβεια, μιλά ευθέως για «την πόpvη Ρωμιοσύνη, τον περίγελο των Ευρωπαίων, τους στέρφους μανταρίνους και το ρωμιό που ξανάσκυψε να γίνει σκλάβος».
Ο Ανδρέας Χατζηδήμος διαβάζει το υπέροχο ποίημα “Αναστάσιμος” του Γεωργίου Βερίτη: “…Πλάκες που στέκατε βαριές, στα μνήματα και στις καρδιές, σας έσπασε ο Χριστός μου.”
Χριστέ μου Εσύ
που αγάπη προσφέρεις
Συγχώρεσέ μας
Κουράστηκα να φοβάμαι. Κουράστηκα.
Ξέρεις…
Καμιά φορά, όταν κάνει ησυχία στη ψυχή, ακούω Κάποιον, «Μη φοβού, μόνο πίστευε», να ψιθυρίζει…
Ελευθεριάδης Γ. Ελευθεριάδης
Ἦρθε στὴν Κόκκινη Ἐκκλησιά, ἑξήντα χρόνους πίσω, ἕνας σοφὸς καλόγερος φευγάτος ἀπ᾿ τὴν Πόλη κι ἔμειν᾿ ἐκεῖ κι ἀσκήτευσε. Τὸν ἔκραζαν Νικήτα…
Παιδιὰ ἀγγελούδια ψέλνουν τραγούδια στὸ καλοκαίρι. Θεοῦ χαρά!
Στην εποχή τη μακρινή από Θεό κι αγίους λείπει το ήθος κι η ντροπή κι η αγάπη […]