Ύστερα από δύο μήνες περιοριστικών μέτρων που επιβλήθηκαν εξαιτίας της πανδημίας του κορονοϊού, η χώρα επανέρχεται σταδιακά στην κανονικότητα. Επιτρέπεται η κυκλοφορία των πολιτών, άνοιξαν τα σχολεία και τα εμπορικά καταστήματα και την παρελθούσα Κυριακή 17 Μαΐου λειτούργησαν και οι εκκλησίες. Οι ορθόδοξοι ναοί προς εκκλησιασμό ορισμένου αριθμού πιστών με βάση τα μέτρα ασφαλείας που καθόρισε η πολιτική εξουσία
Την πορεία της ζωής του ανθρώπου επηρεάζουν τρεις σπουδαίοι παράγοντες. Ο πρώτος παράγων είναι η πρόνοια του Θεού. Ο Θεός προνοεί ειδικά για κάθε άνθρωπο και καταστρώνει ειδικό σχέδιο για τη σωτηρία του, το οποίο είναι για κάθε άνθρωπο ξεχωριστό.
Τί είναι άρνηση Χριστού ; ( π.Ευσέβιος Βίττης )
Πιστοί απ΄ όλη την Κρήτη, τόσο εντός του Ι. Ναού όσο και στον προαύλιο χώρο των 4 στρεμμάτων του προσκυνήματος ύψωσαν χείρες ικέτιδες και απεύθυναν ευχαριστίες, παρακλήσεις και δεήσεις στον μεγάλο και οικουμενικό αυτό Άγιο. Χιλιάδες τα ονόματα που μνημόνευσαν 5 Ιερείς, οι οποίοι καθ΄ όλη την διάρκεια της Ι. Παρακλήσεως μνημόνευαν και προσευχόταν υπέρ υγείας, θείας βοηθείας, φωτισμού και θεραπείας.
π. Γεώργιος Μεταλληνός: Ο Μέγας Κωνσταντίνος και οι συκοφαντίες των παγανιστών εναντίον του
Ωστόσο, στις Δυτικές χώρες και στην Aμερική, πολύς κόσμος έχει στραφεί προς την Oρθοδοξία, από τη δίψα της αληθείας. Στην Eλλάδα, μοναχά λιγοστοί άνθρωποι και κάποιοι παλιοημερολογίτες διαβάζουνε τα βιβλία των Πατέρων, εκτός του Bασιλείου και του Xρυσοστόμου, που τους παίρνουνε οι θεολόγοι για ρήτορας και για φιλολόγους της αρχαίας ελληνικής γλώσσας.
«Σήμερα, οι άνθρωποι ζουν για το φαίνεσθαι και είναι τόσο δειλοί, ώστε δεν θέλουν ούτε καν ν΄ αναζητήσουν την Αλήθεια, πόσο δε μάλλον να υπερασπιστούν το Όνομά Του. Είμαστε αποδυναμωμένοι, εξουθενωμένοι και σκανδαλισμένοι απ’ αυτόν τον κόσμο, που ενδιαφέρεται για το πώς να κομματιάσει τις ζωές μας και τα έθνη μας. Υπάρχει μια συνεχής τάση για θρυμματισμό και διάβρωση του πνευματικού, του Ορθόδοξου ‘είναι’ μας. Το κλειδί είναι η διατήρηση της πίστης μας, παρ’ όλες τις κακουχίες και τα δεινά».
Πως έγινε ο σημερινός άνθρωπος! Το κακό είναι ότι εμποδίζει την Θεία επέμβαση, γιατί δεν έχει μετάνοια. Αν υπήρχε μετάνοια, τα πράγματα θα είχαν τακτοποιηθή.
Το 13ο αιώνα η Κύπρος καταδυναστευόταν από τους τότε κατακτητές της Φράγκους (Λουζινιανούς). Ο Ορθόδοξος κλήρος διωκόταν βάναυσα και ο λαός εταλαιπωρείτο αφάνταστα, για να εξαναγκαστεί να φραγκέψει
Ο γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης (1991) εξομολόγησε κάποτε μία γερόντισσα και της έβαλε κανόνα νά μην κοινωνήσει για τρία χρόνια.
Ο Σωτήρας δια της Θεοτόκου μας επισκέπτεται έξ ύψους. Σκήνωσε μέσα Της για να βιώνουμε και εμείς το αποκεκρυμμένο Μυστήριο της Κοινωνίας στην Αγάπη Του, στο Μυστήριο της Εκκλησίας. Οι ιεροί Ναοί όμως έκλεισαν! “Για το καλό μας!” Μας ζήτησαν “υπακοή”! Σε ποιούς; Υπάρχει στην Εκκλησία απροϋπόθετη και ανελεύθερη υπακοή; Πού μας οδηγεί; Πώς η Εκκλησία υποτάσσεται σε “εσκοτισμένους νόες”; Γιατί συσχηματίζεται με το σχήμα του κόσμου τούτου;
Εκείνος τους έδειχνε μια ελιά, της οποίας είχε ξεφλουδίσει τον κορμό και τα χονδρά κλαδιά, αφήνοντάς φύλλα μόνο στις άκρες των μικρών κλαδιών της. Στον ξεφλουδισμένο κορμό της είχα χαράξει: «Τα δένδρα πέταξαν την στολή τους, θα δούμε την προκοπή τους» και «Παπάς αράσωτος, άρα άσωτος». Η ελιά αυτή, όπως ήταν επόμενο, ξεράθηκε.
Αναφερόμενος αργότερα, ο π. Ιουστίνος, σε ζητήματα ήθους και παιδείας, έλεγε: «Σήμερα, τη χριστιανική και ηθική διάπλαση ενός παιδιού μπορεί να την προσφέρει μόνο μια πνευματικά υγιής οικογένεια. Δυστυχώς, πλέον, οι εκπαιδευτικοί θεσμοί έχουν γίνει παράγοντες αντιχριστιανικής ανατροφής των παιδιών. Σε διδάσκουν να ευθυγραμμίζεσαι με τον αθεϊστικό ‘επιστημονικό’ ορθολογισμό και με τον αμαρτωλό κόσμο και…..
Η συμμετοχή στήν Θεία Ευχαριστία αφορά τους πιστεύοντες και ήταν, είναι και παραμένει θέμα πίστεως και ότι με την όλη στάση των αποτρέπουν και φυγαδεύουν το άμετρον έλεος και την φιλανθρωπία του Θεού, τα οποία νυχθημερώς επικαλούμεθα και που αυτά αποτελούν την μόνη δυνατὀτητα λύσης της πανδημίας.
Επίσης έλεγε: «Ας υποθέσουμε ότι η Ορθοδοξία είναι σαν αυτό το Καλύβι που βλέπεις, φτιαγμένο από πέτρες, λάσπη και ζωνάρια. Οι Καθολικοί αφαίρεσαν την λάσπη, οι Προτεστάντες αφαίρεσαν και τα ζωνάρια. Μπορούν τώρα να σταθούν οι πέτρες μόνες τους;»
Η απάντησή της ήταν καταφατική και συγκεκριμένα δήλωσε: «Πιστεύω ότι η Θεία Κοινωνία είναι ένα Μυστήριο και δεν κολλάς, γιατί ανά τους αιώνες οι πιστοί και οι ιερείς που κάνουν κατάλυση θα είχαν κολλήσει, θα είχαν αρρωστήσει…»
Ενώ κάποοι εκ μέρους του πολιτικού συστήματος έχουν εκστομίσει βαρύτατες βλασφημίες για το Σώμα και το Αίμα του Χριστού και την ώρα κατά την οποία κάποιοι «συνετοί» δειλιάζουν να υπερασπιστούν τον πυρήνα της Πίστεώς μας, άνθρωποι υπεράνω υποψίας δημοσίως εκδηλώνουν πηγαία τα ορθόδοξά τους «πιστεύω»!
Ο Άγιος Παΐσιος ήταν με την ορθή έννοια ζηλωτής των πατερικών παραδόσεων. Σε θέματα πίστεως δεν έκανε συμβιβασμούς και υποχωρήσεις. Στην ζωή του εφάρμοζε την ακρίβεια όχι μόνον εξωτερικά, αλλά περισσότερο εσωτερικά, από θείο ζήλο. Όταν έλεγε την γνώμη του για ένα θέμα, και μάλιστα εκκλησιαστικό, μιλούσε με διάκριση ζυγίζοντας τα λόγια του με ζυγαριά ακριβείας.
Συνταγματικὰ καὶ νόμιμα προβλέπεται ὁ ἐκκλησιασμὸς καὶ ἡ πρωινὴ προσευχὴ τῶν μαθητῶν τῶν νηπιαγωγείων καὶ τῶν δημοτικῶν σχολείων ἔκρινε ἡ Ὁλομέλεια τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, ἐνῶ παράλληλα ἔκρινε ὅτι ἀντισυνταγματικὰ καὶ ἀντίθετα στὴν Εὐρωπαϊκὴ Σύμβαση Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου (ΕΣΔΑ) δὲν προβλέπεται νομοθετικὰ ἡ δυνατότητα ἀπαλλαγῆς ἀπὸ τὸν ἐκκλησιασμὸ τῶν μαθητῶν νηπιαγωγείων καὶ δημοτικῶν σχολείων γιὰ λόγους θρησκευτικῆς συνείδησης.
Ούτω και σύ ποίησον και δύνασαι σωθήναι…
Η Αγία Γραφή στις πρώτες κιόλας γραμμές της μάς διδάσκει ότι ο άνθρωπος είναι πλασμένος «κατ’ είκόνα» και «καθ’ ομοίωσιν» Θεού (Γεν. α, 26). Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος είναι λογικός, αθάνατος, εικόνα αρετής και δεκτικός της σοφίας (κατ’ εικόνα) και έχει τη δυνατότητα να γίνει Θεός κατά χάριν (καθ’ ομοίωσιν)1.
Άνοιξαν επί τέλους οι θύρες των ναών για τους πιστούς. Άνοιξαν στις 4 Μαΐου, αφού παρέμειναν κλειστές επί δύο περίπου μήνες λόγω της πανδημίας του κορονοϊού.
Άνοιξαν μόνον προς προσκύνηση κι’ όχι για να λειτουργήσουν κανονικά με την παρουσία έστω και λίγων πιστών. Αυτό προβλέπεται να γίνει στις 17 Μαΐου. Ως τότε θα λειτουργούν κεκλεισμένων των θυρών. Έτσι αποφάσισαν οι ιθύνοντες. Και το αποδέχθηκε δυστυχώς η διοίκηση της Εκκλησίας.
Μας αφηγείται ο Γέροντας Δανιήλ Κατουνακιώτης: Στην Αλεξανδρούπολη, στην κεντρική λεωφόρο, βάδιζε μια οικογένεια, οι γονείς και το παιδί τους τεσσάρων ετών. Κάποια στιγμή που χρειάσθηκε να τη διασχίσουν -από το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο- το παιδάκι ξέφυγε από το χέρι τους και προπορεύθηκε. Δεν άργησε να γίνει το κακό. Ενα αυτοκίνητο το πήρε στις ρόδες…
Κόρη μου, να πηγαίνεις την Κυριακή στην Εκκλησία. Εμείς εδώ επάνω, εκείνη την ώρα είμαστε όλοι κάτω από τον Παντοκράτορα και χαιρόμαστε όταν βλέπουμε κάποιον δικό μας να έρχεται στην Εκκλησία να δοξολογεί τον Θεό!
Έχουν ήδη γραφεί και δημοσιευθεί στο διαδίκτυο και στα ΜΜΕ πλείστα όσα άρθρα, ανακοινώσεις και συνεντεύξεις σε τηλεοπτικά κανάλια, από καταξιωμένες προσωπικότητες, κληρικούς και λαϊκούς, που επισημαίνουν ότι η Εκκλησία δέχθηκε τους τελευταίους δύο μήνες από την Πολιτεία ένα πρωτοφανή και ιδιότυπο διωγμό με αφορμή την πανδημία του κορωνοϊού.
Όλα τά κακά αισθήματα, η ανασφάλεια, η απελπισία, η απογοήτευση, πού πάνε νά κυριεύσουν τήν ψυχή, φεύγουν μέ τήν ταπείνωση. Αυτός πού δέν έχει ταπείνωση, ο εγωιστής, δέν θέλει νά τού κόψεις τό θέλημα, νά τόν θίξεις, νά τού κάνεις υποδείξεις. Στενοχωρείται, νευριάζει, επαναστατεί, αντιδρά, τόν κυριεύει η κατάθλιψη.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αμαρτία, από το να προσεύχεται κανείς χωρίς φόβο Θεού, χωρίς προσοχή και ευλάβεια. Εκείνος που προσεύχεται ή ψάλλει απρόσεκτα και ασυναίσθητα, είναι φανερό πως δεν ξέρει ποιος είναι ο Θεός. Ο Θεός πάλι, σαν εύσπλαχνος, θέλει να ελεήσει αυτό τον άνθρωπο και δεν μπορεί. Είναι καλύτερα, τολμώ να πω, να μην προσεύχεται κανείς καθόλου, παρά να προσεύχεται χωρίς προσοχή.
Για να σκεφτούμε λίγο και να δούμε…τι Τροφή είναι που παίρνουμε…οσάκις παίρνουμε την Αγία Κοινωνία…
ο άνθρωπος, ο Χριστιανός Ορθόδοξος…που δεν παίρνει την Αγίαν Τροφήν…από τον Άγιον Ποτήριο…εάν δεν τρέφεται κανονικά…αρχίζει ο ψυχικός οργανισμός…να καταπίπτει και έτσι τα μικρόβια…της αμαρτίας να ισχύουν…και να απειλούν την πνευματική υγεία…της ψυχής που συνεχίζεται μετά θάνατον…αιώνια εις την δόξαν του Θεού.
Ένα δυστυχισμένος άνθρωπος κείτονταν παράλυτος και απόλυτα εγκαταλειμμένος σε μια από τις πέντε στοές της φημισμένης δεξαμενής Βηθεσδά στην Ιερουσαλήμ, επί τριάντα οχτώ χρόνια. Περίμενε υπομονετικά τη θαυματουργική του ίαση, μαζί με πολλούς άλλους ασθενείς, αφού εκεί «κατέκειτο πλήθος πολὺ των ασθενούντων, τυφλών, χωλών, ξηρών, εκδεχομένων την του ύδατος κίνησιν» (Ιωάν.5,3).
Πως μπορώ να μπω στον “σπίτι” του Αή Νικόλα (του προστάτου του χωριού που διακονώ) και να μην φιλήσω την Εικόνα Του με τον λογισμό ότι την έχουν φιλήσει κι άλλοι; Να μην ασπαστώ την Δόξα του Θεού μέσα σ’ Αυτήν; Συγνώμη, μα με την υπόκλιση δεν “χορταίνει” η ψυχή μου…
Τώρα ο θυμός του Θεού είναι μέγας, διότι οι αμαρτωλοί είναι εις όλον τον κόσμον, τον συγκρατεί η Παναγία και οι Άγιοι Πάντες με τας προσευχάς των και δεήσεις υπέρ των αμαρτωλών και μερικοί εκλεκτοί εις τας Μονάς και εις τον κόσμον, ως γράφει ο Οδοιπόρος εις οπτασίαν του. αλλ’ έως πότε; έως αν ερημωθώσι πολλαί πόλεις παρά τω μη κατοικείσθαι υπό ανθρώπων…
Τόν ρώτησε: “Πάτερ, πάω γιά τήν Ἁγία Ἄννα καί ἔχασα τόν δρόμο. Μπορεῖς νά μοῦ τόν δείξης;”. Αὐτός σηκώθηκε καί τοῦ ἔδειξε. Ὁ λαϊκός ἦταν διψασμένος καί ζήτησε λίγο νερό. Ὁ ἀσκητής τοῦ εἶπε: “Ἔλα, θά σοῦ δώσω”. Ἀκολούθησε ὁ λαϊκός καί τόν ὡδήγησε σέ μία σπηλιά. Ἐκεῖ ἦταν ἄλλοι ἕξι πατέρες….
Ο απόστολος και ευαγγελιστής Ιωάννης ανήκει στα ιερά εκείνα πρόσωπα που αποτελούσαν το στενό κύκλο των μαθητών του Κυρίου. Μάλιστα αναφέρεται ως «ο μαθητής ον ηγάπα ο Ιησούς» (Ιωάν.13,23).