Δημοσιεύσεις ετικέτας «ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ»

Μητρ. Αυγουστίνος Καντιώτης ♰: Ο Άγιος Παντελεήμων ο Μεγαλομάρτυς και Ιαματικός

Ἀξίζει, θεωροῦμε, νὰ τὸ προσεγγίσωμε καὶ νὰ προσπαθήσωμε νὰ τὸ κατανοήσωμε, δεδομένου ὅτι πρόκειται, κατὰ κοινὴ ὁμολογία, γιὰ ἕνα ἀπὸ τὰ δυσκολώτερα Ἀπολυτίκια.

Τὴν μνήμη τῶν Ἀποστόλων ἑορτάζει πανηγυρικὰ ἡ Ἐκκλησία μας καὶ φέτος, ὅπως κάθε χρόνο. Τιμᾶ τοὺς κορυφαίους, Πέτρο καὶ Παῦλο, καὶ τὸ σύνολο τῶν Ἀποστόλων, «τὸν δωδεκάριθμο χορό». Ὑμνεῖ τοὺς κήρυκες τοῦ λόγου, ποὺ σὰν τὰ γοργόφτερα πουλιὰ μετέφεραν τὸ μήνυμα τῆς ἀληθείας σὲ ὅλη τὴν οἰκουμένη….

Ένας από τους μεγάλους Πατέρες και διδασκάλους της αρχαίας δυτικής Εκκλησίας υπήρξε και ο άγιος Αυγουστίνος, επίσκοπος Ιππώνος της Βορείου Αφρικής

Ὡς γνωστόν, κατὰ τὸν Ἑσπερινὸ τῆς Πεντηκοστῆς ἀναγιγνώσκονται οἱ Εὐχὲς τῆς Γονυκλισίας. Ὀνομάζονται ἔτσι ἀπὸ τὴν ἐπίκληση τοῦ πρεσβυτέρου «Ἔτι καὶ ἔτι, κλίναντες τὰ γόνατα, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν».

του π. Δημητρίου Μπόκου: «Τελευταία εορτή» ονομάζεται η αγία Πεντηκοστή. Ολοκληρώνεται με αυτήν η θεία Αποκάλυψη, η φανέρωση του Τριαδικού Θεού στον κόσμο. Είναι εορτή του Αγίου Πνεύματος, αλλά και εορτή της Αγίας Τριάδος, αφού τα πάντα γίνονται υπό του Θεού Πατρός, διά του Υιού, εν Αγίω Πνεύματι. Φανερώνεται η αιώνια αλήθεια

Μια ομιλία του π. Αθανάσιου Μυτιληναίου σχετικά με την Πεντηκοστή και το Άγιο Πνεύμα.

Λάμπρου Κ. Σκόντζου: Η εβδόμη Κυριακή από του Πάσχα είναι αφιερωμένη στους αγίους και θεοφόρους Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου για να αντιμετωπίσει μια από τις πλέον δαιμονικές, βλάσφημες και εκθεμελιωτικές αιρέσεις στην ιστορία της Εκκλησίας μας, τον Αρειανισμό.

του π. Δημητρίου Μπόκου: Οι άγιοι Πατέρες είναι η θεία παρεμβολή, ο θεϊκός στρατός, οι θεηγόροι οπλίτες, που μέχρι συντελείας των αιώνων θα συντρίβουν τις πύλες του Άδου, τις δαιμονικές θύελλες της πλάνης.

Η πέμπτη Κυριακή από του Πάσχα είναι αφιερωμένη σε μια σημαντική γυναίκα της Καινής Διαθήκης, στην αγία Φωτεινή τη Σαμαρείτιδα. Αυτή η γυναίκα, ούσα αμαρτωλή και «αιρετική» (κατά τους Ιουδαίους), αξιώθηκε να γίνει συζητητής του Κυρίου, ο Οποίος της αποκάλυψε ύψιστες αλήθειες, τις οποίες δεν είχε αποκαλύψει, εισέτι, ούτε στους μαθητές Του.

Κυριακή των Βαίων – Θεολογικά σχόλια στο περιεχόμενο και τα νοήματα της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος. Μια νοητή συνοδοιπορία με τον Μεγάλο Ελκόμενο, το Λυτρωτή μας Χριστό, προς το εκούσιο Πάθος Του. Μια ταπεινή παρότρυνση και ένα μικρό βοήθημα για την οντολογική μετοχή μας στην απολυτρωτική διαδικασία της σωτηρίας του κόσμου…

Οταν ἡ Παρθένος Μαρία ἔφθασε στήν ἡλικία τῶν δεκαπέντε ἐτῶν, «ἐπειδή γινόταν πιά γυναίκα καί ἐμποδιζόταν ἀπό τόν νόμο νά μένη μέσα στά ἀνάκτορα (στόν ναό)» , φρόντισαν οἱ ἱερεῖς τοῦ ναοῦ καί οἱ συγγενεῖς της, ὁ ἱερέας Ζαχαρίας καί ἡ Ἐλισάβετ, τήν ὀρφανή κόρη νά τήν ὑπανδρεύσουν, διότι ἤδη οἱ γονεῖς της εἶχαν κοιμηθῆ .

π. Γεωργίου Θανάσουλα Μὲ αὐ­τά τὰ λό­για, Ἀ­δελ­φοί μου, ὁ Φί­λιπ­πος ἀ­πήν­τη­σε στὸν δι­σταγ­μό τοῦ φί­λου του Να­θα­να­ήλ, ὅ­ταν ἑ­κεῖ­νος […]

Ένα από τα πλέον αποτελεσματικά μέσα είναι και η νηστεία, η οποία έχει πολύ μεγάλες ωφέλειες, τόσο στην ψυχοσωματική μας, όσο και στην πνευματικής μας ζωή. Μας τι δίδαξε πρώτος ο Κύριός μας Ιησούς, ο Οποίος, μετά την Βάπτισή Του και την έναρξη του σωτηριώδους έργου Του, νήστεψε για σαράντα ημέρες (Ματθ.4,2), θέλοντας να μας γνωρίσει την οδό της ασκήσεως, η οποία τιθασεύει τον κακό πτωτικό εαυτό μας, τον «παλαιό άνθρωπο»

Στην ευσέβεια και το εκκλησιαστικό ήθος του Αγίου οφείλεται και η μέριμνα που έλαβε η Εκκλησία κατά της σιμωνίας, του χρηματισμού δηλαδή για την απόκτηση εκκλησιαστικών αξιωμάτων και ιδιαίτερα των επισκοπικών θέσεων. Παράλληλα ο Άγιος ανέπτυξε πλούσια φιλανθρωπική και κοινωνική δράση και διακρίθηκε για την ελεημοσύνη του προς τους πτωχούς.

Ο βίος του παπα-Τύχωνα από τον Όσιο Παΐσιο τον Αγιορείτη

Ο π. Στέφανος εκάρη Μοναχός από τον Γέροντα Φιλόθεο, Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Καρακάλλου Αγίου Όρους, επίσης πνευματικό τέκνο του Γέροντος Εφραίμ του Φιλοθεΐτου-Αριζονίτου.
Τα τελευταία χρόνια ζούσε στην Πάτρα, φιλοξενούμενος από πνευματικά του τέκνα.

ΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἡ πρώτη ­μέρα τῆς ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Ὀνομάζεται Κα­θαρὰ Δευτέρα καὶ μᾶς εἰσάγει στὸ πνευματικὸ κλίμα τῆς πνευματικῆς αὐ­τῆς περιόδου. Ποιά εἶνε τὰ χαρακτηριστι­κὰ γνωρίσματα τοῦ «κλίματος» αὐτοῦ;

Γιατί δεν πρέπει να κρίνουμε τους ιερείς; – Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης Αγίου Ανδρέα

Μια ζωή ὀπως την ήθελε έζησε ο άσωτος υιός της πασίγνωστης παραβολής του Χριστού. Με πλήρη αδιαφορία για το θέλημα του πα-τέρα του ή των άλλων ανθρώπων, πήρε όσα θεωρούσε ότι δικαιωματικά τού ανήκαν και πήγε να κάνει τη ζωή του. Ύψιστο κανόνα του είχε να ζει όπως ακριβώς του αρέσει. Να κάνει ό,τι θέλει. Ο κόσμος όλος ήταν για να υπηρετεί τις δικές του ορέξεις, τις δικές του επιθυμίες, τα δικά του θελήματα και μόνο (Κυριακή του Ασώτου).

Η Ὑπαπαντή εἶναι ἑορτή ἑορτῶν, διότι συμπυκνώνει καί ἀποκαλύπτει ὁλόκληρο τό μυστήριο τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ. Τότε ὁ Χριστός βαστάχθηκε ὡς βρέφος καί ὁμολογήθηκε ὡς Θεός καί προσφέρθηκε ἐν ἀγκάλαις σάν νά καθόταν σέ θρόνο.

Ο κάθε ένας θέλει να πάρει τη συγγνώμη του Θεού από την καρδιά του Θεού. Όλοι το θέλουμε αυτό. Αν μας συγχωρήσει ο Θεός με την καρδιά Του, η είσοδος για τη Βασιλεία του Θεού είναι ανοικτή. Εάν όμως και εμείς δεν συγχωρήσουμε από καρδίας τα σφάλματα του πλησίον μας, δεν πρόκειται να δεχθούμε την συγγνώμη του Θεού. Ό, τι πράττουμε εις τον πλησίον μας θα το δεχθούμε από τον Θεό. Θα συγχωρήσουμε, θα μας συγχωρέσει, θα αγαπήσουμε, θα μας αγαπήσει, θα ευσπλαχνιστούμε, θα μας ευσπλαχνιστεί. Δεν θα κατακρίνουμε άνθρωπο, δεν θα μας κατακρίνει ο Θεός και εμάς.

Η ελληνική παιδεία και ο πολιτισμός έχουν τη δική τους εορτή. Στις 30 Ιανουαρίου εορτάζουν μαζί με την Εκκλησία μας τη μνήμη τριών ξεχωριστών προσωπικοτήτων της παγκόσμιας ιστορίας, των ισάριθμων Ιεραρχών, του Μεγάλου Βασιλείου, του Γρηγορίου του Ναζιανζηνού και του Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

Βάπτιζαν λοιπόν οι μαθητές του Σωτήρα κηρύττοντας τον λυτρωτή του γένους μας, βάπτιζε και ο Ιωάννης έχοντας γίνει αρχή και παράδειγμα για το ιερό έργο εκείνων, δίνοντας χέρι βοήθειας σ’ αυτούς που συναγωνίζονταν μαζί του και όντας συνεργός τους σ’ αυτό το σωτήριο και προκαθαρτικό έργο. Γιατί βαπτίζοντας φώναζε, δίνοντας μαρτυρία της θεότητας του Ιησού.

Μπορεί να διατηρηθεί εσαεί, χωρίς να αλλοιωθεί. Εδώ πρέπει να σημειώσουμε πως η διατήρηση αφθαρσίας του Μεγάλου Αγιασμού, συντελείται μόνον στην Ορθόδοξη Εκκλησία, σε αντίθεση με άλλες χριστιανικές «εκκλησίες» στον οποίο προσθέτουν συντηρητικά (αλάτι), αποδεικνύοντας πως η Ορθοδοξία μας είναι η μόνη και αληθινή Εκκλησία του Χριστού και μόνο σ’ αυτή επενεργεί η Θεία Χάρις.

Η ευσπλαχνία του Χριστού μας δεν έχει όρια. Η ευσπλαχνία του Θεού είναι άβυσσος και μέσα σε μια άβυσσο δεν συγκρίνεται τίποτε. Όλα χάνονται. Τα αμαρτήματα όλης της ανθρωπότητος δεν είναι τίποτε συγκριτικά με το άπειρον της ευσπλαχνίας του Θεού. Δεν έχουμε εννοήσει, δεν έχουμε καταλάβει τι θα πει Θεός. Όταν λέμε Θεό, πρέπει να εννοούμε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα Θείο Πρόσωπο που αγαπά απείρως τον άνθρωπο. Όσο και να τον λυπήσει ο άνθρωπος, όσο κι αν τον πικράνει, όσο κι αν ασεβήσει απέναντί του, αφ’ ης στιγμής μετανοήσει, αφ’ ης στιγμής αλλάξει γνώμη, ο Θεός αμέσως, αυτομάτως, σε μηδέν χρόνο, τον συγχωρεί.

Παρατηρούμε με λύπη ότι στις  τραγικές ημέρες μας προωθείται μια γιγαντιαία επιχείρηση να αποβληθεί ο Χριστός από τη ζωή της ανθρωπότητας. Προωθείται ακόμα και η αποβολή του από την μεγάλη εορτή της Γεννήσεώς του, να εορτάζουν τα Χριστούγεννα χωρίς το Χριστό!

Σε αυτή τη σειρά δεκαπενθήμερων εκπομπών της Π.Ε.ΦΙ.Π., οι καλεσμένοι μας δίνουν πολύτιμες συμβουλές γύρω από το παιδί και την οικογένεια. Παρουσιάζει η Ιωάννα Σκαρλάτου, Ψυχοπαιδαγωγός Παιδιών και Εφήβων, Ψυχοθεραπεύτρια.

Σε ένα ταπεινό σπήλαιο, που έβαζαν τα ζώα οι ποιμένες, γεννάται, ταπεινά, ο Σωτήρας και Λυτρωτής του κόσμου, ο Θεάνθρωπος Ιησούς, Εκείνος που «δεν είχε πού την κεφαλήν κλίνη», καθώς για τη γέννηση και τη σπαργάνωσή του δεν υπήρχε «τόπος εν τω καταλύματι». Ωστόσο, προν χάριν Αυτού, χωρίστηκε η παγκόσμια Ιστορία στα δύο: Σε περίοδο προ και μετά Χριστόν και για πρώτη φορά, προσφέρθηκαν στον άνθρωπο, οι πλέον αγνές και φιλάγαθες αρχές κοινωνίας και σχέσεων προς τον συνάνθρωπο, βασισμένες στην ανιδιοτελή αγάπη.

Ο Χριστός περιβάλλεται μεν την ανόθευτη ανθρώπινη φύση, αυτήν που τα δικά του χέρια «εποίησαν και έπλασαν». Παίρνει το σώμα που ο ίδιος «εν αρχή» έπλασε, «χουν λαβών από της γης». Προσλαμβάνει την ψυχή που η θεϊκή του πνοή «ενεφύσησεν εις το πρόσωπον» του πρώτου ανθρώπου. Διαπλάθεται «κατ’ εικόνα» του πλάσματός του. Κάνει δικά του τα θεμελιώδη αρχετυπικά στοιχεία που ο ίδιος ενέβαλε στην ανθρώπινη ουσία. «Προσέλαβεν όλον τον Αδάμ, τον προ της παραβάσεως».

Λοιπόν Χριστέ μου, καλώς μας ήρθες, καλώς κόπιασες στη γη μας, στην εξορία μας. Ήρθες να δεις τα χάλια μας και την κατάντια της παρακοής και της αποστασίας μας. Ας είναι ευλογημένη η Είσοδός Σου, η Γέννησή Σου και η έξοδός Σου, η Ανάστασή Σου. Ήρθες, εκένωσες εαυτόν, σε ανυμνούμε με όλη μας την ψυχή, τα δάκρυα τρέχουν, κυλούν μόνα τους. Η χαρά παίρνει και δίνει. Τα θεία νοήματα της θείας κενώσεως είναι ανυπόφορα από τη χαρμονή τους.

Γιὰ νὰ μπορέσουμε, ὅμως, νὰ συμμετάσχουμε, ὅπως πρέπει, στὸ «ξένο» αὐτὸ καὶ «παράδοξο» μυστήριο τῆς ἑορτῆς, χρειάζεται νὰ μυηθοῦμε στὸ πνεῦμα της καὶ στὰ μηνύματά της, τὰ ὁποῖα, ὅμως, δὲν εἴμαστε σὲ θέση νὰ τὰ κατανοήσουμε, καὶ ἐπειδὴ εἴμαστε ἀμύητοι περὶ τὰ πνευματικὰ ἀλλὰ καὶ ἐπειδὴ ἔχουμε ἀπομακρυνθῆ ἀπὸ τοὺς γλωσσικούς μας θησαυροὺς καὶ χρειάζεται νὰ τοὺς ἐπαναπροσεγγίσουμε.

ο αιρετικός Παπισμός παραμένει απόλυτα αμετακίνητος στις δεκάδες πλάνες του και το χειρότερο: επιχειρεί με σοφίσματα και διπλωματικούς τακτικισμούς, να παρουσιαστεί με ένα νέο προσωπείο, δήθεν «ορθόδοξο». Να δείξει ότι, «γεμάτος αγάπη», καλεί τους πάντες σε ενότητα, αφήνοντας πίσω το «άτεγκτο» παρελθόν του. Αυτό έκαμε και ο «Πάπας» Λέων…