ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ

«Οικογένεια… “Δίχως λουλούδια και παιδιά, ποια θα ‘χε ο κόσμος ομορφιά;”»!
Σεζόν 5η – Επεισόδιο 14ο: «Συντροφιά με τον Άγιο Παΐσιο!»
Καλεσμένη η κα Νικολέττα Σκάλκου – Διαμαντίδη, εκπαιδευτικός, συγγραφέας και πολύτεκνη μητέρα.

“…Πρίν ἀπό ἕξι μῆνες μία ἐνενηντάχρονη συγγενής μας εἶπε στόν γυιό της καί θεῖο μου (ἀπό τήν πλευρά τοῦ πατέρα μου), «γυιέ μου, ἐμεῖς πάντα ἤμασταν Ρωμηοί» καί τότε κατάλαβα, γιατί ὁ Ἰησοῦς Χριστός ζοῦσε πάντοτε μέσα μου!… Ἐγώ πιστεύω στόν Χριστό. Ἀπό τότε πού πίστεψα καί ἀφέθηκα σέ Αὐτόν, μία ἀπερίγραπτη γαλήνη ἁπλώθηκε στό εἶναι μου.”

15η Πανελλήνια Σύναξη Νεότητας Ενωμένης Ρωμηοσύνης (25-26 Ἀπριλίου 2026).
Αφίσα και ανακοινώσεις σχετικές με το πρόγραμμα της Σύναξης.

Ὁ μὴ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτὴς εὔχεται τῷ Θεῷ νὰ ῥίψῃ πῦρ ἐξ οὐρανοῦ καὶ νὰ κατακαύσῃ πάντας τοὺς μὴ δεχομένους τὰς ἀρχὰς καὶ πεποιθήσεις αὐτοῦ. Τὸν μὴ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτὴν χαρακτηρίζει μῖσος πρὸς τοὺς ἑτεροθρήσκους ἢ ἑτεροδόξους, ὁ φθόνος καὶ ὁ ἐπίμονος θυμός, ἡ ἐμπαθὴς ἀντίστασις πρὸς τὸ ἀληθὲς πνεῦμα τοῦ θείου νόμου, ἡ παράλογος ἐπιμονὴ ἐν τῇ ὑπερασπίσει τῶν ἰδίων φρονημάτων… εἶναι ἄνθρωπος ὀλέθριος.

Μακαριστού Γέροντος Δωροθέου
Κάθε ἄνθρωπος μπορεῖ νά ἀναφωνήσει τά λόγια τοῦ Θωμᾶ: «ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου». Ὁ Χριστός ἐκτός ἀπό ἄσαρκος καί ἔνσαρκος Λόγος, εἶναι ὁ «πνευματικῶς ὀρώμενος» μέσα στήν Ἐκκλησία καί μετά τήν Ἀνάληψή του. Σοῦ ἐπιτρέπει νά τόν ψηλαφήσεις ἐάν εἶσαι καλοπροαίρετος. Ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ παράταση τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ μέσα στόν κόσμο.

Ἐκεῖ μέ τήν ἐπίκληση τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ θεράπευσε τήν Ἀϊνέ, κόρη τοῦ μεγάλου Σουλτάνου, τοῦ Μεγαλοπρεποῦς. Σέ εὐχαριστία ὁ Σουλτάνος ἔστειλε ἐργάτες καί ὑλικά στό Φλαμοῦρι, ὅπου ἔκτισαν τήν Ἱερά Μονή τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος, ἡ ὁποία σώζεται καί ἀνθεῖ μέχρι σήμερα.

ΡαδιοΧρηστότητα – Εκπομπή “Άνθος Ιερό”, Κείμενα από το βιβλίο: “Ο Όσιος Πορφύριος ο Προφήτης-Μαρτυρίες, Τόμος Β'”, Εκδόσεις: Αγιοπαυλίτικο Ιερό Κελλί Αγίων Θεοδώρων, Άγιον Όρος. Επιμέλεια-Παρουσίαση εκπομπής: Στυλιανή Χαλδαιοπούλου

Τό νά εἶσαι Χριστιανός σήμερα εἶναι ἐπαναστατικό”. Απόσπασμα από μία ξεχωριστή ομιλία του γέροντος Δωροθέου, η οποία είχε εκφωνηθεί στην εορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου με τίτλο “Η Παναγία ανάμεσά μας”.

Στη χερσόνησο των Μεθάνων, στο δυτικότερο άκρο της περιοχής, κρυμμένο ανάμεσα σε απόκρημνα και απότομα βράχια, βρίσκεται ένα μικρό εκκλησάκι. Εξαιτίας της δύσκολης πρόσβασης του, το εκκλησάκι είναι σχετικά άγνωστο σε όσους επισκέπτονται για πρώτη φορά την όμορφη χερσόνησο της βορειοανατολικής Πελοποννήσου.

Ένας από τους πρωτεργάτες του (κολλυβάδικου) κινήματος υπήρξε και ο άγιος Μακάριος Νοταράς, μια μεγάλη πνευματική και εκκλησιαστική μορφή του 18ου αιώνα. Γεννήθηκε στα Τρίκαλα της Κορινθίας στα 1731και το βαπτιστικό του όνομα ήταν Μιχαήλ…

Φοβάμαι τη χαλάρωση που φέρνει η ελευθερία μετά τη νηστεία. Η ανθρώπινη φύση εύκολα παρασύρεται όταν τα πράγματα γίνονται άνετα. Θυμηθείτε τους Ιουδαίους: μόλις ελευθερώθηκαν από τη δουλεία της Αιγύπτου και έφαγαν και χόρτασαν, ξέχασαν τον Θεό και προσκύνησαν το χρυσό μοσχάρι. Όταν οι άνθρωποι περνούν καλά, συχνά ξεχνούν τον Ευεργέτη τους.

Εκτός από την μεγαλύτερη Εκκλησία στην Ελλάδα (τον Ιερό Ναό του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου), η Πάτρα μπορεί να νιώθει υπερήφανη και για έναν ναό πραγματικό κόσμημα. Πρόκειται για τον επιβλητικό ναό του Παντοκράτορα που χτίστηκε περίπου το 900μ.Χ. και αποτελεί σημείο αναφοράς για την πόλη!

Αν έχει την ελπίδα της σωτηρίας , δεν θα έχει τον φόβο της κολάσεως. Και για να έχει ο άνθρωπος την ελπίδα της σωτηρίας, θα πρέπει να είναι κάπως τακτοποιημένος. Τον άνθρωπο που αγωνίζεται με φιλότιμο, όσο μπορεί, και δεν έχει διάθεση να κάνη αταξίες , αλλά πάνω στον αγώνα του νικιέται- νικάει, νικιέται- νικάει, ο Θεός δεν θα τον αφήσει. 

Θα σας πω κάτι που μου συνέβη τότε στην πείνα, στην Κατοχή. Είχα ένα χρέος, που έπρεπε να το δώσω. Είχα εντολή να το εξοφλήσω μέχρι το Πάσχα. Και έκανα μεγάλη οικονομία, για να κλείσω το χρέος.

…ενώ η φιλοσοφία και οι άλλες επιστήμες δίνουν ιδέες, που βοηθούν τον άνθρωπο να κατανοήσει ορθολογικά ή ψύχραιμα το νόημα του θανάτου, να απαλύνει την οδύνη του ή να συμφιλιωθεί με αυτόν, μόνον ο Χριστός, δια της σταυρικής Θυσίας και της Αναστάσεώς Του, έδωσε την αποφασιστική και νικηφόρα μάχη κατά του Θανάτου, οδηγώντας στην ελπίδα της υπέρβασής του.

Η βεβαία πίστη της Εκκλησίας στην λαμπροφόρο Ανάσταση του Χριστού αποτελεί αυτή την ίδια την ύπαρξή Της. Το μέγα και ανεπανάληπτο αυτό γεγονός είναι το ακράδαντο θεμέλιο πάνω στο οποίο είναι θεμελιωμένη και εδραιωμένη. Το Θείο πρόσωπο του Αναστάντα Ιδρυτή Της είναι η ακατανίκητη δύναμη, που τη συγκροτεί, τη συντηρεί και την οδηγεί με ασφάλεια στο σωτήριο προορισμό Της.

Η Ανάσταση του Χριστού – Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης Αγίου Ανδρέα

«Πάσχα το τερπνόν΄ Πάσχα Κυρίου Πάσχα΄ Πάσχα πανσεβάσμιον ημίν ανέτειλε». Με αυτούς τους υπέροχους και πανηγυρικούς στίχους ο θεσπέσιος υμνογράφος της Αναστάσεως αναγγέλλει στους πιστούς την έλευση της πλέον λαμπρής και ευφρόσυνης εορτής της Εκκλησίας μας.

Η τυπική βυζαντινή απεικόνιση της Ανάστασης είναι η κάθοδος του Χριστού στον Άδη: o Χριστός σπάει τις πύλες του Άδη και ελευθερώνει τον Αδάμ και την Εύα. Κάποιες φορές, ωστόσο, επιλέγονται πιο έμμεσοι τρόποι εικονογραφικής απόδοσης της Ανάστασης, όπως το «Χαίρετε» του αναστημένου Ιησού στις Μυροφόρες του Τάφου, στη Μαρία τη Μαγδαληνή και στην «άλλη Μαρία» (Κατά Ματθαίον 28:9)· αυτή η αναστάσιμη εικόνα παρέμεινε η πιο δημοφιλής μέχρι τον έβδομο αιώνα…

Λόγος για την Ανάσταση: Αγ. Γρηγορίου του Θεολόγου

Τά Ψαλμικά χωρία «Ἀναστήτω ὁ Θεός, καί διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροί αὐτοῦ» καί «Ἀνάστα ὁ Θεός, κρῖνον τήν γῆν, ὅτι σύ κατακληρονομήσεις ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν» ἡ ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας τά ἀποδίδει στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.

Η επί γης ζωή του είναι μια συνεχής και ανελέητη μάχη κατά του θανάτου, την οποία οι ειδικοί ονοματίζουν ως «ένστικτο αυτοσυντηρήσεως». Το πρώτο πράγμα που προμηνάει η γέννησή μας είναι ο αναπόφευκτος θάνατός μας! Η γέννηση και ο θάνατος είναι οι δυο σταθερές της υπάρξεώς μας.

Αν δεν έχη κανείς ευλάβεια, ταπείνωση και μέσα στο Κουβούκλιο του Παναγίου Τάφου να τον βάλης, τίποτε δεν θα δή. Ενώ, αν έχη ευλάβεια και στον Γολγοθά μπορεί να δη το Άγιο Φως.

Ο Θεός διαλεγόμενος μέ τόν πολύαθλο Ἰώβ τοῦ εἶπε: «Ἀνοίγονται ἐνώπιόν σου μέ φόβο οἱ κατάκλειστες πύλες τῆς περιοχῆς πού κυριαρχεῖ ὁ θάνατος, οἱ δέ θυρωροί τοῦ ᾅδου, ὅταν σέ εἶδαν, ἐτρόμαξαν καί κρύφθηκαν».

Για σχεδόν τριάντα ώρες παρέμεινε άγρυπνος, μέσα σε προσευχή και αναμονή, προσμένοντας την έξοδο του Αγίου Φωτός. Και όταν η στιγμή έφτασε, δεν ήταν απλώς ένα τελετουργικό, ήταν μια ζωντανή αποκάλυψη, ένα φως που δεν έμοιαζε με κανένα άλλο. Με τα ίδια του τα μάτια είδε να ανάβουν τα κεριά που κρατούσε στα χέρια του και ένιωσε το θαύμα…το Άγιο Φως δεν είναι απλώς παράδοση, αλλά αδιάψευστη εμπειρία πίστης.

Πως ξεκίνησε αυτό το θαυμαστό σημείο, το Φως της Αναστάσεως, να εμφανίζεται στον Πανάγιο Τάφο; 

Λόγος Αγίου Πρόκλου Κωνσταντινουπόλεως” Το Πάθος του Κυρίου κατά την Αγ. και Μεγάλη Παρασκευή “

Ο κ. Κουτσάφτης έχει κάνει μια βαθιά μελέτη (συστηματικά εδώ και καιρό) για το θέμα, εξετάζοντας όλες τις πηγές και αναλύοντας τα Πάθη και τον θάνατο του Ιησού με επιστημονικό τρόπο. Αναλύει τα αίτια θανάτου του Ιησού, την επίπτωση κάθε βασανιστηρίου αλλά και την ψυχοσωματική κατάσταση του Χριστού.

Ο προφητάναξ Δαυΐδ προφητεύει τήν ταφή καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Μεσσία ὡς ἑξῆς: «Διά τοῦτο ἀκριβῶς καί εὐφράνθηκε ἡ καρδία μου, ἡ δέ γλῶσσα μου ἐλάλησε λόγους ἀγαλλιάσεως, ἀκόμη δέ καί τό σῶμα μου, ὅταν ἀποθάνω, θά ἀποτεθῆ στόν τάφο μου μέ τήν ἐλπίδα τῆς Ἀναστάσεως

Ενώ λοιπόν ο Ιησούς έλεγε τόσα στον Ιούδα για να τον κάνει εγκαίρως να μετανοήσει προτού προχωρήσει στην προδοσία που σκεφτόταν να κάνει, εκείνος δεν λύγισε˙ όταν όμως ολοκληρώθηκε το παράπτωμα, τότε του ήρθε στον νου η μετάνοια, όμως τότε χωρίς καμία ωφέλεια· διότι το να μεταμεληθεί και να ρίξει τα αργύρια και το να ντραπεί τον ιουδαϊκό όχλο, όλα είναι ευπρόσδεκτα˙ το να απαγχονιστεί όμως, αυτό είναι ασυγχώρητο και ενέργεια του πονηρού δαίμονα

Ζητάς με πάθος και μανία τον έπαινο, την αναγνώριση και τη δόξα των ανθρώπων. Εκτός από τον Θεό, τον πάντων […]

Μεγάλη Πέμπτη – Λόγος Ευσεβίου Εμέσσης στην προδοσία του Ιούδα

Ο μεγαλοφωνότατος προφήτης Ἡσαΐας προλέγει πρίν ἀπό 750 χρόνια καί περιγράφει μέ ζωηρές εἰκόνες σάν ἱστορία τήν φραγγέλωση, τά ραπίσματα καί τούς ἐμπτυσμούς πού ὑπέστη ὁ Κύριος ὡς ἑξῆς: «Τήν ράχη μου ἔδωσα σέ μαστιγώσεις, τίς σαγόνες μου σέ ραπίσματα καί τό πρόσωπό μου δέν τό ἀπέστρεψα ἀπό τήν ντροπή γιά τά φτυσίματα». Καί στήν συνέχεια ἀπευθυνόμενος στόν Μεσσία, ἀναφωνεῖ: «Θά καταπλαγοῦν γιά τά ἀπροσδόκητα παθήματά σου σχεδόν ὅλοι, διότι τόσο πολύ τό πρόσωπό σου θά χάση τήν δόξα Του ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων καί θά διασυρθῆ ἡ φήμη σου ἀπό αὐτούς».