ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Το μοιρολόι της Παναγίας: Ένα μικρασιάτικο έθιμο στον Άγιο Χαράλαμπο Χίου

Σήμερα μαύρος ουρανός.
Γεώργιος Ντόβολος και σχολή ” Εν Ωδαίς “

Κατασκευή παραδοσιακού καλύμνικου φούρνου από τον Καλύμνιο μάστορα Μάκη Χονδρόγιαννο.

Θα ακούσουμε ύμνους της Μεγάλης Εβδομάδας και δημοτικά τραγούδια που αναφέρονται στην Παναγία.

Η Σταμνά Αιτωλοακαρνανίας υπήρξε παραδοσιακά ως ένα από τα φιλόξενα χωριά και οι κάτοικοί του φημίζονται για την αγάπη τους στις ελληνικές παραδόσεις τα ήθη και τα έθιμα του τόπου τους.

Αναματερού: Κάσος, Κύθηρα, Κρήτη (Αφούσης Μεσσαρίτικος Πεντοζάλης)

Τα Κλεφτόπουλα

Στα Τρίκορφα

Το εκκλησάκι που φτιάχτηκε για να εκπληρώσει ένα τάμα του Γέρου του Μοριά σήμερα βρίσκεται περίκλειστο για λόγους προστασίας του εντός νεώτερου κτίσματος γνωστό ως το Μοναστήρι του Κολοκοτρώνη.

Στη Σαργιάδα Αιτωλοακαρνανίας η 85χρονη γιαγιά Δήμητρα, μας υποδέχεται με χαρά στο όμορφο χωριό της, μας μαγειρεύει με τα χεράκια της μια πεντανόστιμη νηστίσιμη λαχανόπιτα, μας διηγείται με νοσταλγία μύθους και ιστορίες του πολέμου…

«Τη Υπερμάχω»: Παιδικός χορός Σχολείου Ψαλτικής

Χωρίς Θεό και Πίστη – Ποίημα

οἱ Κυριακές τῆς Τεσσαρακοστῆς εἶναι ὀάσεις μέσα σ’ αὐτήν. Κατ’ οὐσίαν βρίσκονται ἔξω ἀπὸ αὐτήν. Τὴ γοητεία τῆς ἀληθινῆς Τεσσαρακοστῆς θὰ τὴν αἰσθανθεῖ κανεὶς μέσα στὸ «πέλαγος» ἢ στὴν «αὐχμηρὰ ἔρημο», ὅπως τὴν ὀνομάζουν οἱ Πατέρες, αὐτῆς τῆς ἴδιας τῆς Τεσσαρακοστῆς, δηλαδὴ τῶν καθημερινῶν, ἀπὸ τὴ Δευτέρα ὡς τὴν Παρασκευὴ τῶν ἔξι ἑβδομάδων ποὺ τὴν ἀποτελοῦν.

η Θ. Κοινωνία στην Προηγιασμένη προσδιορίστηκε χρονικά βάσει της νηστείας της «ενάτης» και δεν μπορεί παρά να είναι το επιστέγασμα της ολοημέρου ασιτίας η οποία καταλύεται με την ξηροφαγία. Αυτό υπονοεί ο ιερός Χρυσόστομος λέγοντας  «Ἰδοὺ, τὴν ἡμέραν ἄσιτοι διετελέσαμεν σήμερον ἅπασαν, καὶ τράπεζαν ἐν ἑσπέρᾳ παραστησόμεθα οὐχ ὁμοίαν τῇ χθεσινῇ τραπέζῃ, ἀλλ’  ἐνηλλαγμένην καὶ σεμνοτέραν»[

Λίγα χιλιόμετρα μακριά από την Μεγαλόπολη Αρκαδίας και κοντά στο γραφικό και πανέμορφο χωριό του Ίσαρη βρίσκεται το πιο περίεργο εκκλησάκι του κόσμου. Ένα εκκλησάκι μικροσκοπικό που η φήμη του όμως συναντάται στα πέρατα του κόσμου μιας και κυριολεκτικά αψηφά και καταργεί τους νόμους της φυσικής.

Η Ρωμηοσύνη διαφέρει των άλλων πολιτισμών, διότι έχει το ίδιον θεμέλιον δια τον ηρωϊσμόν της ως και δια την αγιωσύνην της, δηλαδή το ρωμαίϊκον φιλότιμον το οποίον δεν υπάρχει εις τον ευρωπαϊκόν πολιτισμόν. Παρά ταύτα οι Γραικύλοι από το 1821 μέχρι σήμερον προπαγανδίζουν ότι οφείλομεν να εγκαταλείψωμεν  την Ρωμηοσύνην και να γίνωμεν Ευρωπαίοι,..

Το βράδυ της Κυριακής της Τυρινής – που λέγεται και «Σήκωση»- σήκωναν, δηλαδή γιόρταζαν με συγγενείς και φίλους τις Σήκωσες. Έτσι, συγκεντρώνονταν όλοι με τα φαγητά τους σε συγγενικά σπίτια για να φάνε και να διασκεδάσουν μαζί. Κατανάλωναν κυρίως διάφορα εδέσματα από γαλακτοκομικά πριν από την έναρξη της νηστείας, καθώς και μακαρόνια, κολοκάσιν ή πατάτες κα(β)ουρτιστές (τηγανιτές).

Η Κύπρος από τα αρχαία χρόνια είναι Ελλάδα και στην Ελλάδα ανήκει. Εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες έχουμε ξεχάσει την αξία αυτού του αγιασμένου νησιού για την Ελλάδα μας. Την προδώσαμε! Την προδίδουμε μέχρι και σήμερα! Ας σταματήσουμε πιά να την προδίδουμε.

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης γράφει πώς οἱ σοφοὶ θαυμάζουν τὸν βασιλιὰ τῶν Μακεδόνων πρωτίστως γιὰ τὸ ἀπόφθεγμά του: «Ὁ θησαυρός μου εἶναι οἱ φίλοι μου» («τὸν θησαυρὸν ἐν τοῖς φίλοις ἔχειν»

Ήτανε πέντε έξι νταήδες (Ζωναράδικο Ανατολικής Ρωμυλίας)

Στην Δυτική πλευρά των Αγράφων Ευρυτανίας στο χωριό Φραγκίστα, η κυρά-Αλεξάνδρα μας φτιάχνει μια ζεστή παραδοσιακή φασολάδα μαγειρεμένη με μεράκι στο τζάκι. Η φασολάδα συναντάται από την αρχαιότητα και είναι από τα δημοφιλέστερα παραδοσιακά πιάτα της ελληνικής κουζίνας. Με απλά, φτηνά και ταπεινά υλικά, έτρεφε κάποτε τον κόσμο που ζούσε στη φτώχεια.

Ένα από τα πιο παραδοσιακά επαγγέλματα που είναι προς εξαφάνιση καθώς οι νέοι πλέον δεν έχουν διάθεση να το ακολουθήσουν, διότι είναι επικίνδυνο και κουραστικό, είναι το επάγγελμα του ξυλοκόπου.

Η εκπομπή «Το Αλάτι της Γης» (Κυριακή 30 Ιανουαρίου 2022) παρουσίασε έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ποντιακής μουσικής παράδοσης, τον δεξιοτέχνη στη λύρα-κεμεντζέ, τραγουδιστή και δάσκαλο Ηλία Υφαντίδη…(Ο κ. Υφαντίδης) αναφέρεται στις μνήμες και τα βιώματα από τη γιαγιά του, καθώς και στον ρόλο της γλώσσας και της μουσικής ως βασικών στοιχείων ταυτότητας για τον ποντιακό Ελληνισμό, μέσα από τις περιπέτειες της Γενοκτονίας και της προσφυγιάς…

Χριστέ μου Εσύ
που αγάπη προσφέρεις
Συγχώρεσέ μας

Νάσο μ’ δεν είχες πρόβατα,
Νάσο μ’ δεν ειχες γίδια.
Νάσο μ’ δεν είχες κι άλογα,
Να σεργιανάς καβάλα

Καραγκούνα Σβαρνιάρα (οργανικό) – Παραδοσιακό Θεσσαλίας. Λαούτο-Κιθάρα: Ιωάννης Τούσιας

Θυμάσαι την ποδιά της γιαγιάς;
Ο πρώτος σκοπός ήταν να προστατεύει τα ρούχα…

Αποσπάσματα από έργα του Κωστή Παλαμά

Σούστα Βολισσού (Παραδοσιακό Χίου)
Μουσικό Σύνολο: ΤΡΟΠΟΣ
Επιμέλεια / Διδασκαλία: Μιχάλης & Πέτρος Κουλουμής
* Η ηχογράφηση έγινε στο Αρχοντικό Ιεροδιακόνου στους Αγίους Ομολογητές (Λευκωσία) στα πλαίσια διδασκαλίας του συνόλου.

Οι τσιγαρίδες γίνονται από το λίπος του χοιρινού, δηλαδή από το ξίγκι που συνήθως άφηναν λίγο κρεατάκι στην άκρη του λίπους και που αυτό του έδινε μια υπέροχη γεύση.

Οι πρόσφυγες μέσα από τα “προσφυγικά κάλαντα” εκφράζουν τον κατατρεγμό τους τόσο στον πρώτο διωγμό, του 1914, όσο και στον οριστικό ξεριζωμό τους το 1922, όταν σβήνει οριστικά και κάθε ελπίδα τους για την “Μεγάλη Ιδέα”.

Ο Μέγας Βασίλειος, δεσπότης της πόλης, προσπαθώντας να σώσει το ποίμνιό του πρόσφερε το χρυσάφι των κατοίκων στον κατακτητή που τους απειλούσε. Η πόλη τελικά σώθηκε από θαύμα και ο δεσπότης προκειμένου να επιστρέψει τα κοσμήματα δίκαια, ζύμωσε μικρά ψωμάκια και έβαλε μέσα κοσμήματα.

«Άγιε μου Βασιλάκη μου και Άγιε μου Νικόλα, προστάτευε τους ναυτικούς την ώρα του κυκλώνα»