Ἀπό πόσα πλούτη, ἀπό πόσους θησαυρούς δέν θά εἶναι ποθεινότερα τά λόγια τοῦτα στή γυναίκα! Νά τῆς λές ὅτι τήν ἀγαπᾶς, χωρίς νά φοβᾶσαι μήπως κάποτε τό πάρει πάνω της καί τό ἐκμεταλλευθεῖ.
Προφανῶς δέν ὑπάρχει κανένας ὁ ὁποῖος νά φαντάζεται ὅτι δέν ἔγινε τό φρικιαστικό ἱστορικό γεγονός, τό ὁποῖο ἔχουμε συνηθίσει νά ὀνομάζουμε “μικρασιατική καταστροφή” καί περιλαμβάνει τή σφαγή μεγάλου μέρους τῶν χριστιανῶν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καί τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης …
Τὰ παιδιά μας μπορεῖ νὰ βομβαρδίζονται ἀπὸ τὶς πανστρατειὲς τοῦ life–style, ἀλλὰ δὲν ταυτίζονται καὶ δὲν πιστεύουν αὐτὰ τὰ νεοταξικὰ καλογυαλισμένα πρότυπα.
Εφτασε ὁ καιρός. Βρέθηκα στὰ μονοπάτια τοῦ Γένους. Περνάω μέσα ἀπὸ καστροπύλες καὶ ὀφικιάλιους μὲ χρυσὲς πανοπλίες καὶ εἰσέρχομαι στὴν καρδιὰ τοῦ Ρωμαίικου, τὸ Μεγάλο Κάστρο τοῦ Χριστιανισμοῦ.
Ἡ Παναγία ἔκανε κάτι μοναδικό. Χρησιμοποίησε τὰ δῶρα, τὰ ὁποῖα εἶχε δώσει ὁ Θεὸς στὸν ἄνθρωπο καὶ ἔτσι νίκησε τὴν ἁμαρτία. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἔχουμε στὸ πρόσωπό της τὸν τέλειο ἄνθρωπο.
Στὰ κυκλαδίτικα νησιὰ τὰ κάτασπρα ξωκλήσια σὰν τὰ μαργαριτάρια τῶν κοχυλῶν στολίζουν τὴ βουνίσια φύση τους στὴν ἀγκαλιὰ τῆς θάλασσας.
Αὐτὰ λοιπὸν συλλογίσου, ἀδελφέ, καὶ ἡ ἐπιθυμία τῆς ἡδονῆς θὰ διαλυθεῖ ἀπὸ τὸν νοῦ σου ὅπως λιώνει τὸ κερὶ μπροστὰ στὴ φωτιά.
Μέ αγάπη στούς πλανεμένους αδελφούς.
«Ἡ Παναγία εἶναι τό πολύτιμο δῶρο τοῦ Θεοῦ στούς ἀνθρώπους». Αὐτήν πρόσφερε σέ ἐμᾶς ἤδη ἀπό τήν στιγμή τῆς Σταυρώσεώς Του. Εἶπε, ἀπευθυνόμενος στόν εὐαγγελιστή καί ἀγαπημένο μαθητή Τοῦ Ἰωάννη: «ἰδού ἡ μήτηρ σου…».
Ὥσπου ἤρθαμ΄ ἐμεῖς, μὲ τὰ διπλώματα καὶ τοὺς νόμους, νὰ τὸν βοηθήσουμε. Καὶ σχεδὸν τὸν ἀφανίσαμε. Ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος τοῦ φάγαμε τὰ κατάλοιπα τῆς γραφῆς του καὶ ἀπ΄ τὸ ἄλλο τοῦ ροκανίσαμε τὴν ἴδια του τὴν ὑπόσταση.
Ἡ ἀλήθεια, λοιπόν, εἶναι, παρὰ τὴν ἀντίθετη γνώμη μερικῶν, πὼς ὁ πραγματικὸς τύραννος καταντᾶ δοῦλος τῶν δούλων του, ὑποχρεωμένος νὰ τοὺς κολακεύει καὶ νὰ τοὺς χαϊδεύει ἐξευτελιστικά.
Τῆς Παναγιᾶς, νά γίνεται παντοῦ, λαμπρή γιορτή καί Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ νά ζοῦμε οἱ χριστιανοί.
Οἱ τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας εἶναι συγγνωστοί, διότι ἠγνόησαν τὴν ἔννοιαν τοῦ ἑλληνικοῦ ρήματος βαπτίζω, baptizo, ὅτι δηλ. σημαίνει βάπτω, βυθίζω, βουτῶ, οἱ Ἕλληνες ὅμως δὲν πρέπει ποτὲ νὰ τὴν ἁγνοήσωσιν.
Τὸ βιβλίο δίνει τὴν προσωπικότητα τοῦ ἡγέτη ποὺ ἐνέπνευσε φίλους, συμπολεμιστὲς καὶ ἐχθροὺς καὶ συνεχίζει νὰ ἐμπνέει χιλιάδες χρόνια μετὰ τὸν θάνατό του ἀμέτρητους ἀνθρώπους σὲ ὅλον τὸν κόσμο.
Τὸ 2030 περιμένουμε στὸν σημερινὸ ρυθμὸ γεννήσεων Ἑλληνίδων καὶ ἀλλοδαπῶν γυναικῶν τὸ 60% τῶν μαθητῶν πρωτοβάθμιας καὶ δευτεροβάθμιας ἐκπαίδευσης θὰ εἶναι τέκνα ἀλλοδαπῶν καὶ τὸ 40% μόνον ἑλληνόπουλα.
Οἱ ἀντιξοότητες τοῦ βίου δὲν μποροῦν νὰ γίνουν ἐμπόδιο στὸ νὰ ἀνθίσει μιὰ γλυκιά, τρυφερή, ἀγαπητικὴ σχέση ἀνάμεσα σὲ δυὸ ἀνθρώπους.
Ἀρχικά, οἱ Τοῦρκοι αἰφνιδιάστηκαν ἀπὸ τὴν ξαφνικὴ ἐπίθεση καὶ ἄρχισαν νὰ ὑποχωροῦν μὲ τάξη παρασύροντας τὰ βυζαντινὰ στρατεύματα. Ὅταν ἄρχισε νὰ νυχτώνει, ὁ Ρωμανὸς διέταξε νὰ σταματήσει ἡ προέλαση ἐπειδὴ φοβήθηκε τὸ τέχνασμα ποὺ συνήθως ἐφάρμοζαν οἱ ἐχθροί.
Εἶναι παρήγορο καὶ ἐλπιδοφόρο το γεγονὸς ὅτι ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ διατηροῦν ἀκόμη τὶς ἀξίες τους, ἀφουγκράζονται τὴν συνείδησή τους καὶ κατόπιν ἐνεργοῦν δεόντως.
Εἴμαστε πλασμένοι γιὰ τὴν φιλία καὶ θὰ τὸ ζήσουμε αὐτὸ μέσω τῆς θεοφιλίας. Ἀγαπῶ τὸν ἄλλον πραγματικὰ ὅταν τὸν ἀγαπῶ μέσα ἀπὸ τὸν Θεό.
Διότι αὐτὸς εἶναι ὁ πραγματικὸς πλοῦτος, αὐτὴ εἶναι ἡ μεγαλύτερη περιουσία, ὅταν ὁ ἄνδρας δὲν βρίσκεται σὲ διχόνοια μὲ τὴ γυναίκα του, ἀλλὰ εἶναι προσκολλημένοι ὁ ἕνας στὸν ἄλλο, σὰν ἕνα σῶμα ἀκριβῶς.
Συμπληρωματικὰ νὰ ἀναφέρουμε ὅτι πρέπει οἱ ἔγγαμοι νὰ ἀποφεύγουν ὡς διὰ πυρρὸς τὶς πάρα φύσιν σαρκικὲς σχέσεις-ὁμοφυλοφιλικὴ πρακτικὴ. Στὴν περίπτωση αὐτὴ οἱ σύζυγοι δὲν βιώνουν τὴν ἀρχὴ τῆς ἰσοτιμίας οὔτε καὶ τὸ περιεχόμενο τῆς αὐθεντικῆς ἀγάπης ποὺ πρακτικῶς μεταφράζεται ὡς σεβασμός, λεπτότητα, ἀξιοπρέπεια καὶ ἔντιμη ἀντιμετώπιση.
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἑρμηνεύει τὸ θαῦμα τῆς Κανά, ὅταν τὸ γλυκόπιοτο κρασὶ δόθηκε τελευταῖο μετὰ ἀπὸ θαυμαστὴ παρέμβαση τοῦ Κυρίου ὅ,τι αὐτὸ συμβολίζει τὴν ὁλοκλήρωση τοῦ πνευματικοῦ σκοποῦ τοῦ γάμου …
Ἡ ἐξάπλωσις τῆς ὁμοιοπαθητικῆς στὴν πατρίδα μᾶς ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος ἦτο ἀρκετὰ μικροτέρα ἀπὸ ὅ,τι ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας καὶ πολὺ μικροτέρα ἀκόμη ἡ περὶ αὐτῆς διαμάχη τόσον μεταξὺ ἰατρικοῦ, ὅσον καὶ μεταξὺ θεολογικοῦ κόσμου.
Σ᾿ ὅλες τὶς κρίσιμες φάσεις τῆς μακραίωνης «ταραγμένης» ἑλληνικῆς ἱστορίας δὲν ἔλειψαν καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἀφιέρωσαν τὴ ζωή τους στὸ νὰ «φυλᾶνε Θερμοπύλες».
Συνήθως, προτιμούμαι να είμαστε με τους χαρούμενος, αυτούς που πέτυχαν, όμως πιό πολύ στα παιδιά που δέν «πέτυχαν» πρέπει να έχουμε την σκέψη μας και την προσευχή μας.
Τελικά ποῦ θά φθάσουμε; Ὅποιος δέν ἔχει τήν ἰκανότητα νά δημιουργεῖ κάτι ἀξιόλογο καί χρήσιμο, θά πιστεύει πώς ἔχει τήν ἰκανότητα καί τό δικαίωμα νά καταστρέφει ὅ,τι ἀξιόλογο καί χρήσιμο καί θά ἔχει μάλιστα καί τήν ἀναίδεια νά τό ἐπιχειρεῖ;
Τὴν 01-07- 1908 μετὰ τὴ δολοφονία τοῦ Μαρίνου Ἀντύπα ἱδρύθηκε ἀπὸ εἴκοσι (20) νέους ἀγρότες τὸ πρῶτο ἀγροτικὸ σωματεῖο στὴν Ἑλλάδα, μὲ ἕδρα τὴν κοινότητα Κοσκινᾶ Καρδίτσας.
Ὁ Γάμος εἶναι Μυστήριο ἀγάπης. Ὡς Μυστήριο χρειάζεται μύηση στὴ μεγάλη ἀλήθεια τῆς ἀγάπης. Τὴ μύηση αὐτὴ θὰ τὴ βροῦμε στὸν Κύριό μας, ἀφοῦ ὁ Θεὸς «ἀγάπη ἐστί».
Δημιουργοῦν τετελεσμένα ἐνῶ διαρκεῖ, ὑποτίθεται, ὁ διάλογος μὲ τὴν Ἐκκλησία γιὰ τὴν ἀναμόρφωση αὐτῶν τῶν προγραμμάτων.
Ὁ γιατρὸς νὰ ἐπιμένει νὰ κάνω ἀμνιοπαρακέντηση. Ὁ ἄντρας μου κι ἐγὼ δὲν θέλαμε, ἤμασταν ἀποφασισμένοι νὰ μὴν ὑποστῶ οὔτε ἐγὼ ἀλλὰ οὔτε καὶ τὸ παιδὶ αὐτὴν τὴ διαδικασία.
Ἡ Ἑλλάδα, μέ τήν πρόθυμη συγκατάθεση τῶν εὐρωπαϊκῶν θεσμικῶν ὀργάνων, ἔχει δεχτεῖ καί συνεχίζει ἀκόμα νά δέχεται τά τελευταῖα 25 χρόνια στά ἐδάφη της ἕνα πρωτοφανές ἀνθρώπινο δυναμικό, μιά ἀνεξέλεγκτη εἰσροή οἰκονομικῶν κυρίως μεταναστῶν καί λαθρομεταναστῶν ἀπό διάφορες χῶρες.
Ὅλοι μας, εἴτε σέ περισσότερο εἴτε σέ μικρότερο βαθμό, ἔχουμε αὐτοβούλως ἐκθέσει – ἴσως καί ἐσφαλμένως – πολλά ἀπό τά προσωπικά μας δεδομένα, στό διαδίκτυο χρησιμοποιώντας τά μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως.
Εἴτε κληρονομικά εἶναι τά αἴτια τῆς ὁμοφυλοφιλίας εἴτε ἐπίκτητα: Δέν πρέπει σάν χριστιανοί ὀρθόδοξοι νά δεχόμαστε σάν φυσιολογική ἔκφραση τῆς σεξουαλικότητας τήν ὁμοφυλοφιλία …
