Σύμφωνα με Μουσουλμάνους μελετητές, αν το Κοράνι μπορεί να συγκριθεί με οτιδήποτε στον Χριστιανισμό, αυτό πρέπει να είναι ο Χριστός και όχι η Αγία Γραφή. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, μπορεί να αποδειχθεί ότι η Αγία Γραφή έχει θεία και όχι απλώς ανθρώπινη προέλευση. Το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί για το Κοράνι. Επιπλέον, σε αντίθεση με την Αγία Γραφή, το Κοράνι βρίθει ελαττωματικής ηθικής και πραγματικών λαθών.
π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου: Γνωρίζομε τί εἶναι ἡ Μετάνοια;
«Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής» – Παρέα της Τρίτης, 13 Ιανουαρίου 2026
Μελέτη στο Ευαγγελικό Ανάγνωσμα, Κυριακή μετά τα Φώτα, Γέροντος Δωροθέου
Τό σημερινό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα ἀναφέρεται στήν ἔναρξη τῆς διακονίας τοῦ Χριστοῦ γιά τήν σωτηρία τοῦ κόσμου καί τό κήρυγμά του: «Μετανοεῖτε ἤγγικεν γάρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν». Τό κήρυγμα, ἐξ ἀρχῆς, δέν ἀπευθύνεται μόνο στόν Ἰσραήλ ἀλλά εἶναι παγκόσμιο. «Ὁ λαός ὁ καθήμενος ἐν σκότει» εἶναι ὅλα τά ἔθνη πού ἀγνοούσαν τόν ἀληθινό Θεό καί «οἱ καθήμενοι ἐν χώρα καί σκιᾶ θανάτου» εἶναι σύμπασα ἡ ἀνθρωπότητα.
Πρώτο είναι το τελώνιο των αμαρτημάτων της γλώσσας – ματαιολογίας, φλυαρίας, χυδαιολογίας, σκανδαλολογίας, βλασφημίας, κοροϊδίας, άσεμνων τραγουδιών, άκαιρου και υπέρμετρου γέλιου. Και το δεύτερο τελώνιο σχετίζεται με τη γλώσσα. Είναι το τελώνιο του ψεύδους σε κάθε μορφή του…
«Και ν’ αποφεύγεις τις ανόητες αναζητήσεις και τις γενεαλογίες και τις φιλονεικίες και τις διαμάχες για το νόμο, γιατί είναι ανωφελείς και μάταιες». Τι δηλαδή θέλουν οι γενεαλογίες;
Πολλοί ἅγιοι Μάρτυρες, ὅταν δὲν ἤξεραν τὸ δόγμα, ἔλεγαν: «Πιστεύω ὅ,τι θέσπισαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες». Ἄν κάποιος τὸ ἔλεγε αὐτό, μαρτυροῦσε. Δὲν ἤξερε δηλαδή νὰ φέρη ἀποδείξεις στούς διῶκτες γιὰ τὴν πίστη του καὶ νὰ τούς πείση, ἀλλὰ εἶχε ἐμπιστοσύνη στούς Ἁγίους Πατέρες. Σκεφτόταν; «Πῶς νὰ μήν ἔχω ἐμπιστοσύνη στούς Ἁγίους Πατέρες;
Βάπτιζαν λοιπόν οι μαθητές του Σωτήρα κηρύττοντας τον λυτρωτή του γένους μας, βάπτιζε και ο Ιωάννης έχοντας γίνει αρχή και παράδειγμα για το ιερό έργο εκείνων, δίνοντας χέρι βοήθειας σ’ αυτούς που συναγωνίζονταν μαζί του και όντας συνεργός τους σ’ αυτό το σωτήριο και προκαθαρτικό έργο. Γιατί βαπτίζοντας φώναζε, δίνοντας μαρτυρία της θεότητας του Ιησού.
π. Δημητρίου Μπόκου: Ο Πρόδρομος του Χριστού Ιωάννης μεγάλωσε με άσκηση και σκληραγωγία στις ερημιές του Ιορδάνη. Σε ηλικία τριάντα περίπου ετών «εγένετο ρήμα Θεού», έλαβε μήνυμα να αρχίσει να κηρύττει για τον ερχομό της Βασιλείας των Ουρανών και την εμφάνιση του Χριστού. Κήρυττε και συγχρόνως βάπτιζε, «κηρύσσων βάπτισμα μετανοίας εις άφεσιν αμαρτιών».
Ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος ανήκει στη χωρία των μεγάλων προφητών και ομολογητών της πίστεώς μας. Ο Ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός τον χαρακτήρισε ως το μέγιστο άνθρωπο που φάνηκε στον κόσμο: «αμήν λέγω υμίν, ουκ εγήγερται εν γεννητοίς γυναικών μείζων Ιωάννου του βαπτιστού» (Ματθ.11,11). Η αγία μας Εκκλησία τον έθεσε σε τιμή μετά τη Θεοτόκο, μάλιστα στην εικονογραφία παριστάνεται μαζί με την Παναγία μας….
Στὸ παρὸν ἄρθρο θὰ ἀναφερθοῦμε στὸ περιεχόμενο τῶν Εὐχῶν τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ, ὥστε μὲ τὴν κατανόησή των νὰ προσεγγίσωμε καλύτερα τὰ σωτήρια νοήματά των γιὰ τὸ μυστήριο τῆς θείας οἰκονομίας γενικῶς καὶ εἰδικώτερα γιὰ τὴν Ἐνανθρώπηση καὶ τὴν Ἐπιφάνεια τοῦ Κυρίου μας.
Τὰ Ἅγια Θεοφάνεια εἶναι μιὰ ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες ἑορτὲς τῆς Χριστιανοσύνης. Κατ’ αὐτὴν ἑορτάζεται τὸ μεγάλο γεγονὸς τῆς Βαπτίσεως τοῦ Κυρίου στὰ ιορδάνεια νάματα καὶ ἡ θαυμαστὴ καὶ σπάνια φανέρωση τῆς Τριαδικῆς Θεότητος στὸν κόσμο.
Μπορεί να διατηρηθεί εσαεί, χωρίς να αλλοιωθεί. Εδώ πρέπει να σημειώσουμε πως η διατήρηση αφθαρσίας του Μεγάλου Αγιασμού, συντελείται μόνον στην Ορθόδοξη Εκκλησία, σε αντίθεση με άλλες χριστιανικές «εκκλησίες» στον οποίο προσθέτουν συντηρητικά (αλάτι), αποδεικνύοντας πως η Ορθοδοξία μας είναι η μόνη και αληθινή Εκκλησία του Χριστού και μόνο σ’ αυτή επενεργεί η Θεία Χάρις.
Τα Θεοφάνεια, η Εορτή των Φώτων, είναι μια από τις κορυφαίες δεσποτικές εορτές της Εκκλησίας μας, η οποία ενέχει τεράστια σωτηριολογική σημασία. Ο Κύριός μας και Λυτρωτής μας Χριστός, ο «αναβαλλόμενος φως ως ιμάτιον» καταδέχεται να κατέβη στα ρείθρα του Ιορδάνου να λάβει το βάπτισμα του Ιωάννου, να χριστεί επίσημα και δημόσια ο Μεσσίας και…
Στο μεταίχμιο των δύο εορτών βλέπουμε, στη μεν πρώτη νήπιο, στη δε δεύτερη πλήρη άνδρα τον Χριστό, «τον εκ τελείου τέλειον επιφανέντα Θεόν ημών»
Ὁ χρόνος τρέχει καί δέν περιμένει αὐτόν πού ἀργοπορεῖ. Οἱ ἡμέρες φεύγουν βιαστικά καί προσπερνοῦν τόν ὀκνηρό
Ἡ περιτομὴ τοῦ Κυρίου ἀποτελεῖ τὸ πέρασμα ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ νόμου στὴν ἐποχὴ τῆς χάριτος, ὅπως τονίζεται καὶ στὸ Συναξάρι τῆς ἑορτῆς: «Χριστοῦ περιτμηθέντος ἐτμήθη νόμος καὶ τοῦ νόμου τμηθέντος εἰσήχθη χάρις».
Η τελετή του Αγιασμού είναι μια ιεροπρεπής Ακολουθία της Εκκλησίας μας, που συμπεριλαμβάνει ευχές και αναγνώσματα, ώστε το απλό ύδωρ να εμπλουτιστή από την κατερχόμενη Χάρη του Αγίου Πνεύματος και να αποκτήση ιαματικές ιδιότητες, αφʹ ενός προς ευλογία του πιστού και ενίσχυση κάθε αγαθής ενέργειας, αφʹ ετέρου προς αποτροπή κάθε εναντίας δυνάμεως.
Η ευσπλαχνία του Χριστού μας δεν έχει όρια. Η ευσπλαχνία του Θεού είναι άβυσσος και μέσα σε μια άβυσσο δεν συγκρίνεται τίποτε. Όλα χάνονται. Τα αμαρτήματα όλης της ανθρωπότητος δεν είναι τίποτε συγκριτικά με το άπειρον της ευσπλαχνίας του Θεού. Δεν έχουμε εννοήσει, δεν έχουμε καταλάβει τι θα πει Θεός. Όταν λέμε Θεό, πρέπει να εννοούμε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα Θείο Πρόσωπο που αγαπά απείρως τον άνθρωπο. Όσο και να τον λυπήσει ο άνθρωπος, όσο κι αν τον πικράνει, όσο κι αν ασεβήσει απέναντί του, αφ’ ης στιγμής μετανοήσει, αφ’ ης στιγμής αλλάξει γνώμη, ο Θεός αμέσως, αυτομάτως, σε μηδέν χρόνο, τον συγχωρεί.
Η αδύναμη φωνή του υψώθηκε επιτακτική, μα ήταν ωστόσο αρκετή για να κάνει το ανήσυχο τετράποδο να σταθεί ακίνητο μπροστά του.
Ἡ Περιτομή τοῦ Κυρίου μας, τὴν ὀγδόη ἡμέρα ἀπὸ τῆς Γεννήσεώς Του, ὅπως καὶ ἡ Ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ Λόγου ἐντάσσονται στὸ σχέδιο τῆς θείας οἰκονομίας, ποὺ ἀποσκοπεῖ στὴν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Ἀκόμη καὶ τὸ ὄνομα Ἰησοῦς ποὺ ἔλαβε ὁ Χριστὸς κατὰ τὴν Περιτομὴ σημαίνει «Σωτήρ», ἡ δὲ ὀγδόη ἡμέρα ἀποτελεῖ «τύπο τοῦ μέλλοντος αἰῶνος».
Τόσο η ιστορία όσο η Εκκλησία υπήρξαν φειδωλές στον χαρακτηρισμό του «Μεγάλου». Ελάχιστοι έλαβαν τον τίτλο «Μέγας». Ένας από αυτούς υπήρξε ο κορυφαίος άγιος της Εκκλησίας μας Μέγας Βασίλειος, ο οποίος έλαβε επάξια αυτόν τον τίτλο, διότι σφράγισε με την προσωπικότητά του την ιστορία σε μια από τις κρισιμότερες ιστορικές φάσεις της ανθρωπότητας.
Παρατηρούμε με λύπη ότι στις τραγικές ημέρες μας προωθείται μια γιγαντιαία επιχείρηση να αποβληθεί ο Χριστός από τη ζωή της ανθρωπότητας. Προωθείται ακόμα και η αποβολή του από την μεγάλη εορτή της Γεννήσεώς του, να εορτάζουν τα Χριστούγεννα χωρίς το Χριστό!
Η Ενανθρώπηση του Θεού αποτελεί το μέγιστο γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας, το πλέον χαρμόσυνο και ελπιδοφόρο, διότι αποτελεί την απαρχή της σωτηρίας μας, καθότι ο άπειρος Θεός καταδέχτηκε να απεκδυθεί την άπειρη και άρρητη θεία μεγαλειότητά Του, να ταπεινώσει τον εαυτό Του
Σε ένα ταπεινό σπήλαιο, που έβαζαν τα ζώα οι ποιμένες, γεννάται, ταπεινά, ο Σωτήρας και Λυτρωτής του κόσμου, ο Θεάνθρωπος Ιησούς, Εκείνος που «δεν είχε πού την κεφαλήν κλίνη», καθώς για τη γέννηση και τη σπαργάνωσή του δεν υπήρχε «τόπος εν τω καταλύματι». Ωστόσο, προν χάριν Αυτού, χωρίστηκε η παγκόσμια Ιστορία στα δύο: Σε περίοδο προ και μετά Χριστόν και για πρώτη φορά, προσφέρθηκαν στον άνθρωπο, οι πλέον αγνές και φιλάγαθες αρχές κοινωνίας και σχέσεων προς τον συνάνθρωπο, βασισμένες στην ανιδιοτελή αγάπη.
«Χριστὸς ἐτέχθη» καὶ ἡ Ἐκκλησία μας, βιώνοντας πραγματικὰ τὸ κοσμοσωτήριο αὐτὸ γεγονός, συνεχίζει νὰ ἑορτάζῃ καὶ νὰ πανηγυρίζῃ, τιμῶντας τὰ πρόσωπα ἐκεῖνα ποὺ «ἔζησαν» τὴν Γέννηση τοῦ Χριστοῦ μας
Ο Χριστός περιβάλλεται μεν την ανόθευτη ανθρώπινη φύση, αυτήν που τα δικά του χέρια «εποίησαν και έπλασαν». Παίρνει το σώμα που ο ίδιος «εν αρχή» έπλασε, «χουν λαβών από της γης». Προσλαμβάνει την ψυχή που η θεϊκή του πνοή «ενεφύσησεν εις το πρόσωπον» του πρώτου ανθρώπου. Διαπλάθεται «κατ’ εικόνα» του πλάσματός του. Κάνει δικά του τα θεμελιώδη αρχετυπικά στοιχεία που ο ίδιος ενέβαλε στην ανθρώπινη ουσία. «Προσέλαβεν όλον τον Αδάμ, τον προ της παραβάσεως».
Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι, ὡς γνωστόν, θεμελιωμένη πάνω στὰ αἵματα τῶν μαρτύρων. Πρωτόαθλος καὶ πρωτοχορευτὴς στὸν ἀτελείωτο αὐτὸν χορὸ ὑπῆρξε ὁ Πρωτομάρτυρας καὶ Ἀρχιδιάκονος Στέφανος, τὴν μνήμη τοῦ ὁποίου τιμάει ἡ Ἐκκλησία μας δύο φορὲς τὸν χρόνο, στὶς 2 Αὐγούστου (Ἀνακομιδὴ λειψάνων) καὶ στὶς 27 Δεκεμβρίου,…..
Ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ εἶναι μυστήριο ἀκατάληπτο καί ἀνερμήνευτο πού ἀποκαλύπτει καί ἄλλα μυστήρια. Ἡ μητέρα τοῦ Θεανθρώπου καί μετά τήν γέννηση παραμένει Παρθένος. «Ἡ ἴδια (ἡ Μαρία) εἶναι καί Μητέρα καί Παρθένος καί οὔτε ἡ παρθενία ἐμπόδισε τήν γέννηση, οὔτε ἡ γέννηση κατάργησε τήν παρθενία». Ἀκόμη ἡ ἁγία Παρθένος εἶναι Θεοτόκος «διότι ἦταν Θεός αὐτός πού γεννήθηκε ἀπ᾿ αὐτήν, ἀλλά δέν ἔλαβε τήν ἀρχή τῆς ὑπάρξεως ἀπό αὐτήν, ἀλλά μόνο δέχθηκε τήν ἀρχή τῆς ἐνανθρωπήσεως». Ἐφ᾿ ὅσον ἡ Θεοτόκος εἶναι κτῖσμα καί ἔχει ἀρχή, δέν ἦταν δυνατόν νά δώση τήν ἀρχή στόν ἄναρχο….
Λοιπόν Χριστέ μου, καλώς μας ήρθες, καλώς κόπιασες στη γη μας, στην εξορία μας. Ήρθες να δεις τα χάλια μας και την κατάντια της παρακοής και της αποστασίας μας. Ας είναι ευλογημένη η Είσοδός Σου, η Γέννησή Σου και η έξοδός Σου, η Ανάστασή Σου. Ήρθες, εκένωσες εαυτόν, σε ανυμνούμε με όλη μας την ψυχή, τα δάκρυα τρέχουν, κυλούν μόνα τους. Η χαρά παίρνει και δίνει. Τα θεία νοήματα της θείας κενώσεως είναι ανυπόφορα από τη χαρμονή τους.
Ὁμιλία του Μακαριστού Γέροντος (1927 – 2006) πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.Μετά Χρ. Γέννησιν (Ματθ. 2, 13-23) – ημερομηνία πού διεξήχθη ἡ ὁμιλία 28-12-80
Στις πολύβουες αγορές του Μεξικού, ανάμεσα σε πολύχρωμα εικονάκια και αρώματα λιβανιού, ξεχωρίζει μια μορφή που μαγνητίζει το βλέμμα: ένας σκελετός ντυμένος με μανδύα, κρατώντας δρεπάνι και φωτοστέφανο, με μάτια από πέτρες και ένα αινιγματικό χαμόγελο.
Και διατί, ρωτούν, στέλλει το παιδί «Εις την Αίγυπτον» ; Με ακρίβεια αναφέρει την αιτία ο Ευαγγελιστής· «Ίνα πληρωθή γαρ ο λόγος “Ότι εξ Αιγύπτου εκάλεσα τον υιόν μου”. Συγχρόνως απευθύνοντο εις την οικουμένην προμηνύματα αγαθών ελπίδων. Η Βαβυλών και η Αίγυπτος περισσότερον από κάθε άλλο μέρος της γης κατεκαίοντο από το πυρ της ασεβείας…