Ἡ ἁγία Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἁγία Κασσιανὴ κατέχουν τὰ πρωτεῖα στὴν ἀμαύρωση τῆς τιμῆς καὶ τῆς ὑστεροφημίας τους ἀπὸ τοὺς μεταγενέστερους. Οἱ περισσότεροι, ἀκόμα καὶ σήμερα, νομίζουν ὅτι ἦταν πόρνες. Ἡ ἁγία Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ ἦταν δαιμονισμένη καὶ ὄχι πόρνη, καὶ ἡ ἁγία Κασσιανὴ ἔγραψε τὸ ὁμώνυμο τροπάριο ποὺ ἀναφέρεται στὴν πόρνη ἡ ὁποία ἄλειψε μὲ μύρο τὸν Κύριο.
«Τη αγία και μεγάλη Τρίτη της των δέκα παρθένων παραβολής, της εκ του ιερού Ευαγγελίου, μνείαν ποιούμεθα». Αυτό είναι το συναξάρι της δεύτερης ημέρας της Μεγάλης Εβδομάδος. Ο Νυμφίος της Εκκλησίας και της ψυχής μας, «ο ωραίος κάλλει παρά πάντας βροτούς», οδεύει προς το εκούσιο Πάθος Του, καλώντας….
Κατὰ τὶς τρεῖς πρῶτες ἡμέρες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος ψάλλεται μετὰ τὰ στιχηρὰ τῶν αἴνων καὶ τὰ ἀπόστιχα τὸ ἐξαποστειλάριο: «Τὸν νυμφῶνά σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον καὶ ἔνδυμα οὐκ ἔχω, ἵνα εἰσέλθω ἐν αὐτῷ· λάμπρυνόν μου τὴν στολὴν τῆς ψυχῆς, φωτοδότα, καὶ σῶσόν με». Ἤδη στὸν προφήτη Ὠσηὲ παρουσιάζεται ἡ σχέση τοῦ Θεοῦ μὲ τὸν ἄνθρωπο ὡς γάμος.
Κεκλεισμένων των θυρών, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου, πραγματοποιήθηκαν χτες Σάββατο του Λαζάρου, αλλά κυρίως σήμερα, Κυριακή των Βαΐων, οι θρησκευτικές τελετές της 194ης Επετείου της Εξόδου της Ηρωικής Φρουράς των Ελευθέρων Πολιορκημένων (1826), λόγω των εκτάκτων μέτρων για τη διαφύλαξη της δημόσιας υγείας.
Μέ σεβασμό καί πόνο σᾶς ἀπευθύνουμε τήν παροῦσα ἐπιστολή, ὡς λαϊκά μέλη τῆς Ἐκκλησίας μας, ἱεραρχικῶς κατώτερα βεβαίως, ἀλλά διατηρώντας τήν πλήρη ἐλευθερία ἔκφρασης τῆς ἄποψής μας, ὡς μέγιστο ἀγαθό πού μᾶς δόθηκε ἀπό τόν Θεό, γιά νά καταθέσουμε ὁρισμένους προβληματισμούς πάνω στήν τελευταία (10-4) ἐγκύκλιο πρός τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας.
Την πρώτη ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδος τιμάμε μια μεγάλη προσωπικότητα της Παλαιάς Διαθήκης, τον Ιωσήφ τον Πάγκαλο, το γιο του Ιακώβ, τον οποίο πούλησαν, εξαιτίας μεγάλου φθόνου, τα αδέλφια του ως δούλο στην Αίγυπτο (Γεν. κεφ.37-50). Η πολύπαθη ιστορία του μας είναι λίγο πολύ γνωστή. Η φιλήδονη γυναίκα του Πεντεφρή, αυλικού του Φαραώ, αφού…
Ξεφυλλίζοντας τό βιβλίο τοῦ Γιώργη Παπάζογλου «Ὀνείρατα τῆς ἄκαυτης καί τῆς καμμένης Σμύρνης, Ἀγγέλα Παπάζογλου – Τά χαΐρια μας ἐδῶ», ἐπιβεβαιώνεται ἀκόμη μία φορά πώς τό συγκεκριμένο σύγγραμμα ἀποτελεῖ μνημεῖο γιά τίς συνήθειες, τήν γλῶσσα, τίς μουσικές, τό ἦθος, τήν καθημερινότητα, τήν κουζίνα, τά ἔθιμα καί τήν γενικότερη ζωή στήν Σμύρνη πρίν τήν καταστροφή της τό 1922.
Εἰσοδεύουμε σήμερα στὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα. Στὸν Ὄρθρο τῆς Μεγάλης Δευτέρας ποὺ ψάλλεται τὴν Κυριακὴ τῶν Βαΐων τὸ βράδυ ξεχωριστὴ θέση καταλαμβάνει τὸ κατανυκτικώτατο τροπάριο «Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος ἔρχεται» ἐμπνευσμένο ἀπὸ τὴν παραβολὴ τῶν δέκα παρθένων.
Βέβαια εἶναι δυνατό νά ποσευχηθῆς καί στήν οἰκία σου, εἶναι ἀδύνατο ὅμως νά προσευχηθῆς ἔτσι, ὅπως προσεύχεσαι στήν ἐκκλησία, ὅπου ὑπάρχει τόσο πλῆθος πατέρων, ὅπου ἀναπέμπεται ἁπό ὅλους μαζί κοινή προσευχή πρός τόν Θεό. Δέν εἰσακούεσαι τόσο πολύ παρακαλώντας…..
1. Κοραής (1826) και Καλοκύρης (1999) στην προσπάθεια να χαρακτηρίσουν το θαύμα ως «δυτικής προέλευσης» και τρεις σημαντικές μαρτυρίες Γνωρίζουμε […]
Μακαριώτατε. Άγιοι Συνοδικοί. Αυτές τις ημέρες και ιδιαίτερα μετά την σημερινή ανακοίνωση γινόμαστε δέκτες της αγανάκτησης των πιστών οι οποίοι θεωρούν ότι εμπαίζονται από τις αποφάσεις της Πολιτείας και της Ιεραρχίας.
Ένα μεγάλο γιατί πλανάται για το που οφείλεται η σκληρή στάση απέναντι στους πιστούς.
Οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ βαδίζουμε στὸν δρόμο ποὺ μᾶς χάραξε ὁ Κύριός μας: «ἀπόδοτε οὖν τὰ Καίσαρος Καίσαρι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ». Σεβόμαστε τοὺς νόμους τῆς Πολιτείας, ἀναγνωρίζουμε τὰ δικαιώματα τῶν συνανθρώπων μας καὶ σὲ καμιὰ περίπτωση δὲν ἀδιαφοροῦμε γιὰ τὴν πορεία τοῦ κόσμου. Ὅμως τὴν ἐλευθερίαν μας δὲν τὴν χαρίζουμε καὶ δὲν τὴν παραχωροῦμε σὲ κανέναν παρὰ μόνον στὸν Θεάνθρωπον Λατρευτόν μας Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν. Δὲν ἐπιτρέπουμε σὲ κανέναν ἀπολύτως νὰ μᾶς στερήσει τὴν κοινωνία μας μαζί Του.
Γόνος γέγονας Γάνου και χώρας, μέγα καύχημα νήσου Καλύμνου, παμμακάριστε Σάββα, πατήρ ημών, και γαρ οδόν διελθών της ασκήσεως του ακροτάτου τέλους επέτυχες. Διό πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ σωθήναι τας ψυχάς ημών.
Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ”
Άγιος Παΐσιος: «Να εξομολογούνται και να κοινωνούν οπωσδήποτε οι άρρωστοι, παίρνουν τόσα φάρμακα, κάνουν τόσες θεραπείες.., πρέπει να αντιληφθούν ότι η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ είναι το Ισχυρότερο Φάρμακο που υπάρχει..!!» Απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ3 »Η Ζωή & το Έργο του Γέροντα Παϊσίου»
Άγιος Παΐσιος: «Δυστυχώς, και πάλι ορισμένοι «Γνωστικοί» φασκιώνουν τα πνευματικά τους τέκνα σαν τα μωρά, δήθεν για να μη στενοχωριούνται. «Δεν πειράζει αυτό• δεν είναι τίποτε. Αρκεί εσωτερικά να πιστεύετε»! Ή λένε: «Μη μιλάτε για αυτό το θέμα – για τις ταυτότητες, το σφράγισμα -, για να μη στενοχωριούνται οι άνθρωποι».
17 Ιανουαρίου 1896 ο μεγάλος Άγιος της Εκκλησίας μας, ο Άγιος Νεκτάριος στο δοκίμιο του με τίτλο ” Περί της Ελληνικής Φιλοσοφίας ως παιδαγωγού των Ελλήνων προς τον Χριστιανισμό ” γράφει με απόλυτη σαφήνεια και ξεκάθαρα :
Πόσοι χριστιανοί λένε ότι πιστεύουν στον Θεό χωρίς πραγματικά να πιστεύουν! Πόσα στόματα μένουν σιωπηλά, όταν είναι ανάγκη να υπερασπισθούν τη δόξα του Θεού και των Αγίων του ενώπιον των “υιών του αιώνος τούτου” που τη βλασφημούν!
Είναι κοινή διαπίστωση, ότι οι Διάλογοι, διαχριστιανικοί και διαθρησκειακοί, γίνονται στις ημέρες μας όλο και πιο συχνοί. Και το μεν Οικουμενικό Πατριαρχείο συνεχίζει και εντατικοποιεί την παλαιά σχετική τακτική του, το συναγωνίζεται όμως και η Εκκλησία της Ελλάδος, ρίχνοντας το βάρος κυρίως προς δύο κατευθύνσεις: τις επαφές με το Βατικανό και τον Παπισμό αφ’ ενός, αλλά και τις διαθρησκειακές συναντήσεις αφ’ετέρου.
Πολλοί τελευταῖα, χρησιμοποιοῦν τήν ἐξαιρετική περίπτωση τῆς Ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας ὡς ἐπιχείρημα γιά τή μή τέλεση τῆς θ. Λειτουργίας, λόγῳ τῆς ἀπαγορεύσεως. Ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ Ὁσία, ἀλλά καί ἄλλοι ἐρημίτες, κοινώνησαν μόνο μία φορά στή ζωή τους κι ὅμως αὐτό δέν τούς ἐμπόδισε ν’ ἁγιάσουν.
Ο Μιχαήλ … κάτοικος Σμύρνης πρίν ἀπό τήν Ἀνταλλαγή, κάποια μέρα πῆγε νά ὀργώση τό χωράφι του μέ τά βόδια. Σέ μιά στιγμή τό ὑνί[1] σκάλωσε κάπου, τά βόδια δέν προχωροῦσαν καί ὁ ἴδιος δέν μποροῦσε νά βγάλη τό ὑνί ἀπό τό χῶμα. Ἀφοῦ κουράστηκε καί ἀγανάκτησε, ἄρχισε νά βλαστημᾶ τόν Χριστό καί τούς Ἁγίους.
Ο λοιμός του κορωνοϊού δημιούργησε και θα δημιουργήσει σειρά αλλεπάλληλων και αλληλοδιάδοχων εξελίξεων. Πολλοί δε είναι αυτοί, που ισχυρίζονται ότι, την επόμενη ημέρα, της πολυπόθητης από όλους, λήξης της φοβικής τρομοκρατικότητας του λοιμού όλα στον κόσμο θα είναι διαφορετικά.
ην 5η Μαίου 2020 θα συζητηθεί στο Συμβούλιο της Επικρατείας η αίτηση 4 πολιτών-νομικών με τις οποίες ζητούν να ακυρωθεί ως αντισυνταγματική και παράνομη η κοινή υπουργική απόφαση με την οποία πανελλαδικά απαγορεύθηκαν προσωρινά οι λειτουργίες και οι ιεροπραξίες στις Εκκλησίες και τους άλλους θρησκευτικούς χώρους λατρείας.
Τὰ γεγονότα τῆς Καινῆς Διαθήκης τὰ ζῆ κανεὶς σὲ κάθε Θεία Λειτουργία. Ἡ Ἁγία Πρόθεση εἶναι ἢ Βηθλεέμ, ἡ Ἁγία Τράπεζα εἶναι ὁ Πανάγιος Τάφος, καὶ ὁ Ἐσταυρωμένος ὁ Ἅγιος Γολγοθᾶς. Ἁγιάζεται ὅλη ἡ κτίση ἀπὸ τὴν Θεία Λειτουργία, ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ. Οἱ Θεῖες Λειτουργίες κρατοῦν τὸν κόσμο! Εἶναι φοβερὸ τὸ τί μᾶς ἔχει δώσει ὁ Θεός! Δὲν εἴμαστε ἄξιοι γι’ αὖτο! Ὑπάρχουν ἱερεῖς ποὺ ζοῦν σὲ κάθε Θεία Λειτουργία τὸ φοβερὸ αὐτό Μυστήριο.
Έζησε στην ιερή γη της Παλαιστίνης. Και πιο πολύ της Βόρειας. Στην περιοχή της Γαλιλαίας με την εύφορη πεδιάδα της και τη γραφική λίμνη Γεννησαρέτ, την οποία οι Ευαγγελιστές, εκτός του Λουκά, την ονομάζουν θάλασσα. Θάλασσα της Τιβεριάδος, εξαιτίας της παρά την λίμνη ομωνύμου πόλης προς τιμήν του Ρωμαίου αυτοκράτορος Τιβερίου.
Σήμερα 1η Απριλίου στην ενορία μας γιορτάζουμε ένα ξεχασμένο θαύμα του Αγίου Δημητρίου “των όπλων”. Αν θέλετε αφιερώστε λίγα λεπτά να δείτε πόσο ταπεινή και ξεχασμένη είναι η ιστορία της απελευθέρωσης της σημερινής πρωτεύουσάς μας με την βοήθεια του Αγίου Δημητρίου.
“Θεωρώ ότι η απόφαση αυτή της κυβέρνησης, η οποία όμως φέρει την δική σας υπογραφή, παραβιάζει τα όσα διακηρύττονται περί των διακριτών ρόλων μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας» – τονίζει μεταξύ άλλων στην επίστολή του ο Μητροπολίτης Νικόλαος.”
Αμέσως μετά την απόφαση αυτή της Διαρκούς Συνόδου, ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε την κοινή απόφαση των Υπουργών Παιδείας – Θρησκευμάτων και Υγείας για την προσωρινή απαγόρευση της θείας λατρείας στους χώρους λατρείας όλων των θρησκευμάτων.
Διάβασα τοῦτες τίς μέρες πώς, στά πλαίσια τῶν ἐκτάκτων μέτρων πού ἔλαβε ἡ πολιτεία γιά τήν ἀντιμετώπιση τῆς πανδημίας, ἐπιτρέπει τήν τέλεση κηδειῶν μέ τήν παρουσία μόνο τῆς οἰκογένειας τοῦ κεκοιμημένου, μέ ἀνώτατο ὅριο τά 10 ἄτομα.
Τὴν ἐρχόμενη Παρασκευή θὰ ἐψάλλετο στοὺς ναούς μας ἡ Τρίτη Στάσις τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Παναγίας μας, ἐὰν οἱ ναοί μας δὲν ἦσαν κλειστοί. Ἄν δὲν κάνω λάθος, κάτι ἀνάλογο εἶχε νὰ συμβῆ ἀπὸ τὴν περίοδο τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων ποὺ οἱ Τοῦρκοι «σφράγιζαν» τοὺς ναοὺς στὸν Πόντο ὡς ἀντίποινα γιὰ τὴν συμμετοχὴ τῶν Ποντίων στοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους στὸ πλευρὸ τῆς Ἑλλάδος.
Η μεγάλη εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου είναι για την Εκκλησία μας κορυφαίος εορτολογικός σταθμός του ενιαυτού, διότι αποτελεί την απαρχή όλων των εορτών του εκκλησιαστικού έτους. Το ίδιο αποτελεί και απαρχή όλων των σωτηριωδών γεγονότων, τα οποία έγιναν για την απολύτρωση του ανθρωπίνου γένους.
Ἔψαλλαν τόν κανόνα καί ὅταν ἔκαναν στάσεις, ὁ παπᾶς διάβαζε τίς εὐχές γιά τήν λύση τῆς ἀνομβρίας. Στίς αἰτήσεις ὅλοι ἀπαντοῦσαν μέ τό «Κύριε ἐλέησον». Τήν λιτανεία ἀκολουθοῦσαν καί τά μικρά παιδιά γιά νά ἀκούση τήν φωνοῦλα τους μέ εὐσπλαχνία ὁ Πανάγαθος καί νά βρέξη. Καί πράγματι, ὅπως διηγοῦνται οἱ παλαιοί , ἔβρεχε. Καί στά χρόνια τοῦ π. Ἀποστόλου ἔγιναν 3-4 λιτανεῖες καί μετά πάντοτε ἔβρεχε.
Ἡ σημερινὴ Τρίτη δὲν εἶναι σὰν τὶς ἄλλες. Εἶναι ἡ πρώτη ἡ Τρίτη ποὺ ἔκλεισαν οἱ ἐκκλησιές. Κάθε Μεγάλη Σαρακοστὴ οἱ γνωστοὶ-ἄγνωστοι κάτι ἐπινοοῦν γιὰ νὰ σκανδαλίσουν τὶς ψυχὲς τῶν «ἀσθενῶν ὄντων» (Α΄ Κορ. 8,10). Πέρυσι τὰ ἔβαλαν μὲ τὸ Ἅγιο Φῶς, ἄλλοτε παρουσιάζουν νόθες ἐπιστολές, σὰν καὶ αὐτὴ τοῦ Ἰούδα, καὶ πάει λέγοντας. Ἐφέτος ὅμως «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ», ἀπροκάλυπτα, χωρὶς αἰδῶ, χωρὶς προσχήματα ἔβαλαν εὐθέως κατὰ τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς πίστεώς μας.
Έφτασε η ώρα να υπερασπιστεί την πίστη του διαφωτίζοντας εκείνους που αμφιταλαντεύονται. Και είναι πολλοί, στην πλειονότητα επιστήμονες – μάλιστα ιατροί-, αυτοί που αμφιταλεύονται ή αρνούνται την δωρεά του Θεού. Γιατί;