ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ

Οι θεούμενοι Πατέρες θεμέλιο της εκκλησιαστικής ζωής

«Στην Ορθόδοξη Εκκλησία ποτέ δεν ερμηνεύθηκε η υπακοή ως μία τυφλή υπακοή σε μια αυθεντία από μια χειροτονία, επειδή ένας είναι δεσπότης, επειδή ένας είναι ηγούμενος κ.ο.κ. Όχι! Η αυθεντία είναι η πνευματική αυθεντία. Όταν κανείς είναι θεούμενος ή φωτισμένος και εξασκημένος στην καθοδήγηση άλλων ανθρώπων στην θεραπεία, σε αυτόν, μέχρις ότου φθάσουμε εμείς σε ορισμένο σημείο, θα έχουμε μια υπακοή για να μάθουμε την μέθοδο. Σε αυτόν θα έχουμε υπακοή. Όχι σε οποιονδήποτε».

Η Ορθοδοξία ως θεραπεία

Η Εκκλησία ως «σώμα Χριστού» και εν Χριστώ κοινωνία υπάρχει στον κόσμο, για να προσφέρει την σωτηρία, ως ένταξη σε αυτή την αναγεννητική διαδικασία.[2] Το σωστικό αυτό έργο της Εκκλησίας επιτελείται με μια συγκεκριμένη θεραπευτική μέθοδο, ώστε ουσιαστικά η Εκκλησία να ενεργεί ως ένα παγκόσμιο θεραπευτήριο.

Τα εμπόδια για την εξομολόγηση

Η άγνοια, ο εγωισμός και η αμαρτωλή ζωή είναι οι κυριότεροι λόγοι για τους οποίους πολλοί χριστιανοί δεν εξομολογούνται.Άλλοι λόγοι είναι η ιεροκατηγορία, το αντιεκκλησιαστικό πνεύμα, η πολεμική κατά της πίστεως και η ολιγοπιστία. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έρχεται και ο αντίδικος ημών διάβολος. Και προσπαθεί με κάθε τρόπο να μας εμποδίσει από την εξομολόγηση. Γιατί;

Αγιορείτης Μοναχός Γέρων Νικόδημος Μπιλάλης – Ο «Γέροντας των Πολυτέκνων» (1932 – † 4.6.2014)

Ἀκολουθώντας τή βαθειά του κλίση πρός τό μοναχισμό ἀποσύρθηκε στό Ἅγιον Ὄρος (τέλος 1968) καί συγκεκριμένα στήν Ἱερά Νέα Σκήτη, στή Συνοδεία τοῦ μακαρ. Γέρ. Ἰωσήφ (μετέπειτα Βατοπαιδινοῦ), ὅπου ἐκάρη Μοναχός λαμβάνοντας τό ὄνομα Νικόδημος… ἡ κουρά του ἔγινε στό Κελλί τοῦ μακαριστοῦ ὁσίου Γέροντος Ἰωσήφ τοῦ Ἡσυχαστοῦ…

Ο Αγιορείτης Μωυσής και η Μικρά Ασία

Πριν από οκτώ χρόνια, την 1η Ιουνίου 2014, απεβίωσε ο Μοναχός Μωυσής, ένας από τους πολυγραφότερους, εκλεκτούς συγγραφείς του Αγίου Όρους του 20ού αιώνα και των αρχών του 21ου. Είχε γεννηθεί το 1952 στην αθηναϊκή προσφυγική συνοικία του Βύρωνα. Η μητέρα του Βασιλεία, ήταν από την Μαγνησία της Μικράς Ασίας και είχε πνευματικό της τον Μικρασιάτη Γέροντα, σήμερα Όσιο, Ιερώνυμο…

Με λένε Ελένη… – Ιστορίες με κρυπτοχριστιανούς στην Τουρκία*

Θα πάμε λίγο πιο πέρα σε εκείνο το άδειο γκισέ και λίγη ώρα θα κάνουμε. Σας παρακαλώ… Το ύφος της παρακλητικό. Σχεδόν έκλαιγε από την επιθυμία της ευλογίας. Άφησε τη θέση της και πήγε πιο πέρα χωρίς να τον αφήσει από τα μάτια της και με το βλέμμα της να τον παρακαλεί. Ο π. Κύριλλος πήγε κοντά της. Έβγαλε από την τσέπη του αντεριού του ένα εγκόλπιο ευχολόγιο και ένα μικρό Σταυρό ευλογίας.

Ο Άγιος Παΐσιος για τα αναστενάρια

Και δαιμονικό είναι και απατεωνιά. Το ότι χορεύουν κρατώντας κάποια εικόνα ή τον σταυρό είναι αναίδεια, είναι άρνηση πίστεως.
Απομακρύνεται η Χάρη του Θεού, γι᾽ αυτό τους βοηθάει ο διάβολος. Είναι δυνατόν να μην τους βοηθάει ο διάβολος μετά; Δικαιούνται τη βοήθεια του!

«Ὁ Θεός ἔτσι οἰκονόμησε, ὥστε οἱ ἄνθρωποι μέσῳ τῶν άλλων να διορθώνονται»

κάποιος ἱερομόναχος ἀξιώθηκε γιά τήν ἀρετή του νά βλέπει δύο ἀγγέλους τήν ὥρα τῆς λειτουργίας νά στέκονται ἀπό τά δεξιά του καί ἀπό τά ἀριστερά του. Εἶχε ὅμως μάθει ἀπό αἱρετικούς τό τυπικό τῆς λειτουργίας καί ὡς ἀμαθής τῶν ὀρθῶν δογμάτων ἔσφαλλε…

Μεσοπεντηκοστή

Εκεί υπάρχει μία λεπτομερής περιγραφή του λαμπρού πανηγυρισμού, που καταλαμβάνει ολόκληρες σελίδες και καθορίζει με την γνωστή παράξενη βυζαντινή ορολογία, πως ο αυτοκράτωρ το πρωί της εορτής με τα επίσημα βασιλικά του ενδύματα και την συνοδεία του ξεκινούσε από το ιερό παλάτι για να μεταβεί στον ναό του αγίου Μωκίου, όπου θα ετελείτο η θεία λειτουργία.

Αλβανοί ράπερ βεβήλωσαν ελληνορθόδοξο ναό!

Ζήλεψαν, απ’ ό,τι φαίνεται, τα τουρκικά πάρτι στη Μονή Σουμελά κάποιοι ανεκδιήγητοι Αλβανοί ράπερ και αποφάσισαν να επιδείξουν την ίδια περιφρόνηση προς την Ελληνορθοδοξία, γυρίζοντας βιντεοκλίπ μπροστά σε ένα από τα πιο σημαντικά εκκλησιαστικά τέμπλα της Κορυτσάς, που βρίσκεται στο Μουσείο Μεσαιωνικής Τέχνης της συγκεκριμένης πόλης.

Σελίδες