Η Ορθοδοξία, ως ορθή δόξα, παροτρύνει τους πιστούς να ζουν αληθινά και ελεύθερα, ένα δύσκολο, αλλά όμορφο άθλημα, στα πλαίσια της αληθινής πίστης και ελευθερίας, μακριά από την προσποίηση, το ψέμα και τη διαστροφή.
Επειδή κάποιοι δεν έχουν συνειδητοποιήσει την ενότητα, τη λειτουργία και την αρμονία σώματος και ψυχής στην ανθρώπινη ύπαρξη, θα δώσουμε, συνοπτικά, μια ορθόδοξη θεολογική εικόνα της.
…ενώ η φιλοσοφία και οι άλλες επιστήμες δίνουν ιδέες, που βοηθούν τον άνθρωπο να κατανοήσει ορθολογικά ή ψύχραιμα το νόημα του θανάτου, να απαλύνει την οδύνη του ή να συμφιλιωθεί με αυτόν, μόνον ο Χριστός, δια της σταυρικής Θυσίας και της Αναστάσεώς Του, έδωσε την αποφασιστική και νικηφόρα μάχη κατά του Θανάτου, οδηγώντας στην ελπίδα της υπέρβασής του.
Η Μ. Τεσσαρακοστή αποτελεί, για τους ορθόδοξους Χριστιανούς, μια ξεχωριστή περίοδο νηστείας και εγκράτειας (απελευθέρωσης από τα πάθη), μετάνοιας (αλλαγής τρόπου ζωής), προσευχής (επικοινωνίας με τον Θεό – Δημιουργό) και πνευματικής θεραπείας.
Αποδεχτήκαμε, αρχικά, λόγω σεβασμού στη διαφορετικότητα των μαθητών που δεν πιστεύουν σε Θεό, το μάθημα της Ηθικής, ως συναφές, όμως, με τις ηθικές αξίες και την κοινωνική διδασκαλία που περιέχει, εκτός των άλλων, το Μάθημα των Θρησκευτικών.
Τελικά, προς έκπληξή μας, βρεθήκαμε μπροστά σε (3) Προγράμματα φιλοσοφικής Ηθικής
Τα τελευταία χρόνια γινόμαστε, συχνά, μάρτυρες απρόσμενων και απαράδεκτων προσπαθειών, Ελλήνων συνανθρώπων μας, που, λόγω ιδεολογικών ή αθεϊστικών κινήτρων, επιχειρούν την αποκαθήλωση των θρησκευτικών Συμβόλων (της Σημαίας, του Σταυρού των Εικόνων κ.ά.) από τα δημόσια κτήρια της Πατρίδας μας. Μάλιστα, η Ένωση Αθέων Ελλάδος, προχώρησε και σε δικαστικές προσφυγές, εναντίον του κράτους, επικαλούμενοι ότι, με την ανάρτηση και προβολή των ως άνω Συμβόλων, θίγονται τα δικαιώματά τους.
Κάθε Πρωτοχρονιά, υποδεχόμαστε τον νέο χρόνο ή ίσως εκείνος μας υποδέχεται. Ο Χρόνος, αν και δεν έχει αισθήματα, καθώς δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός, η λειτουργία του και η άμεση σχέση του με το παρόν και το μέλλον, τον συνδέει με τον υπαρξιακό χώρο του ανθρώπου
Η γέννηση του Χριστού υπήρξε πάντοτε ένα από τα αγαπημένα θέματα των Ελλήνων λογοτεχνών. Eκείνος, όμως, που χωρίς αμφιβολία την ύμνησε περισσότερο απ’ όλους ήταν ο «άγιος των ελληνικών γραμμάτων», ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης.
Σε ένα ταπεινό σπήλαιο, που έβαζαν τα ζώα οι ποιμένες, γεννάται, ταπεινά, ο Σωτήρας και Λυτρωτής του κόσμου, ο Θεάνθρωπος Ιησούς, Εκείνος που «δεν είχε πού την κεφαλήν κλίνη», καθώς για τη γέννηση και τη σπαργάνωσή του δεν υπήρχε «τόπος εν τω καταλύματι». Ωστόσο, προν χάριν Αυτού, χωρίστηκε η παγκόσμια Ιστορία στα δύο: Σε περίοδο προ και μετά Χριστόν και για πρώτη φορά, προσφέρθηκαν στον άνθρωπο, οι πλέον αγνές και φιλάγαθες αρχές κοινωνίας και σχέσεων προς τον συνάνθρωπο, βασισμένες στην ανιδιοτελή αγάπη.
Τον τελευταίο καιρό έχουν αυξηθεί τα φαινόμενα της βίας, της επιθετικότητας και της εγκληματικότητας, συμπεριφορές που ερμηνεύονται, θεολογικά, ως μια ακύρωση και άρνηση της παραδοσιακής ζωής του Ορθόδοξου Ελληνισμού.
Ο Γεννάδιος Σχολάριος, μάλιστα, σε επιστολή του, που τοιχοκόλλησε το 1452, λίγο πριν την Άλωση, στην πόρτα του κελιού του, έγραφε: «Άθλιοι Ρωμαίοι, πώς πλανηθήκατε και απομακρυνθήκατε από την ελπίδα στον Θεό, ελπίζοντας στη δύναμη των Φράγκων και, μαζί με την πόλη, που πρόκειται να χαθεί, θα χάσετε και την ευσέβειά σας».
ο ρόλος των Αξιολογητών, έναντι των Εκπαιδευτικών, θα μπορούσε να είναι βοηθητικός, επιμορφωτικός, εμπνευστικός και στηρικτικός και όχι πειθαρχικός, απειλητικός ή ελεγκτικός. Σε αυτήν την κατεύθυνση είναι ανάγκη να επανεξετάσει το Υπουργείο Παιδείας και το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής τον ρόλο του Αξιολογητή και της Αξιολόγησης, στον χώρο της Εκπαίδευσης.
Αυτό σημαίνει ότι η Εθνική Πινακοθήκη έχει το κύρος και τη δυνατότητα να εξετάζει, προληπτικά και πολύπλευρα, όλα τα έργα, εάν πληρούν τους όρους και τις προϋποθέσεις για να κρεμαστούν στις αίθουσές της. Η ελευθερία της έκφρασης ή δημιουργίας ενός έργου, αποτελεί έμπνευση του κάθε δημιουργού. Δεν μπορεί, όμως, να υιοθετείται, χωρίς όρια και κανόνες, η ατομική έκφραση του οποιουδήποτε δημιουργού και να προβάλλεται, χωρίς εθνικά κριτήρια, σε έκθεση ενός εθνικού φορέα.
Όσο αγωνιζόμαστε να εισέλθει μέσα μας, η δικαιοσύνη του Θεού, τόσο αυξάνει και αναπτύσσεται στον έσω άνθρωπό μας ο νόμος της αγάπης και της ευσπλαχνίας Του. Όσο εμποδίζουμε, μέσω της αδικίας, της ιδιοτέλειας και της ασπλαχνίας, την είσοδο της δικαιοσύνης και των αρετών του Θεού στη ζωή μας, τόσο απομακρυνόμαστε από τον Θεό και τους συνανθρώπους μας…
Οι τρεις μεγάλοι Ιεράρχες της Οικουμένης δεν ήταν μόνον φιλάνθρωποι, επειδή πρόσφεραν ό, τι είχαν και δεν είχαν σε όσους είχαν ανάγκη, αλλά, κυρίως, επειδή πότισαν με διαχρονικά νάματα θεογνωσίας ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Ο χρόνος, επομένως, της ζωής των Χριστιανών είναι πολύτιμος, εάν αξιοποιείται σωστά και δεν αναλώνεται μάταια, όπως τονίζει ο Απόστολος Παύλος: «Βλέπετε ουν πώς ακριβώς περιπατείτε, μη ως άσοφοι, αλλ’ ως σοφοί, εξαγοραζόμενοι τον καιρόν, ότι αι ημέραι πονηραί εισι» (Εφεσ. 5, 16).
Πως εισέρχεται η εκκοσμίκευση στη εκκλησιαστική ζωή; Όταν μειώνεται η ενάρετη πίστη και δεν επηρεάζει πλέον την καθημερινότητα των πιστών
Η θρησκευτικότητα αποτελεί μια από τις βασικότερες ανάγκες της ανθρώπινης ύπαρξης.
Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέει: «Διατήρησε την εσωτερική σου ειρήνη με κάθε τίμημα. Μην ανταλλάξεις την εσωτερική σου ειρήνη με τίποτα άλλο στον κόσμο. Ειρήνευσε με τον εαυτό σου, και ο ουρανός και η γη θα ειρηνεύσουν μαζί σου»…
Παρατηρώντας κάποιος όλα όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό ανάμεσα στους νέους, αισθάνεται ότι πρόκειται για μια αφηνιασμένη ομάδα παιδιών, των οποίων ο εσωτερικός κόσμος είναι κενός. Αυτή η έλλειψη, μάλιστα, είναι εκείνη που τους ωθεί να επιδίδονται σε βίαιες και επιθετικές ενέργειες, δηλώνοντας, έτσι, την έντονη διαμαρτυρία τους για την ελλειπτική αγωγή και ανατροφή τους.
Τα πάντα στη ζωή τους είναι συνδεδεμένα με το πρόσωπο του Χριστού. Εάν, όμως, ο Χριστός είναι τα πάντα στη ζωή τους, τότε εκείνοι, τι είναι ως υπάρξεις; Απλώς άβουλα και κατευθυνόμενα όντα;
«Σας θεωρώ, λέει, ως τους περισσότερο θρησκευόμενους από τους άλλους ανθρώπους», προσθέτοντας τον θαυμασμό του για όσα ιερά είδε στην πόλη τους και, ιδιαίτερα, για τον βωμό του Αγνώστου Θεού, τον οποίο, μάλιστα, υπογραμμίζει ότι σέβονταν οι Αθηναίοι, χωρίς να τον γνωρίζουν».
Το γενικότερο αγωνιστικό πνεύμα, ριζωμένο στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και συνδυασμένο με την ανάγκη επιβίωσης του, καταλήγει να γίνει τρόπος ζωής στον αρχαίο ελληνικό κόσμο.
ΗΡΑΚΛΗΣ ΡΕΡΑΚΗΣ: Κατά τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε να βγαίνουν στους δρόμους κάποιες ομάδες συνανθρώπων μας με ασυνήθη και άσεμνη εξωτερική εμφάνιση και να επιδίδονται, δημοσίως
Ο ατομοκεντρισμός αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες ψυχικές και πνευματικές ασθένειες της εποχής μας, που επηρεάζει αρνητικά τις υγιείς κοινωνικές σχέσεις.
Οι 40 ημέρες της Μ. Σαρακοστής και οι 3 εβδομάδες του Τριωδίου, που προηγούνται, είναι μέρες πνευματικής εκγύμνασης και ασκητικής πορείας για τους Χριστιανούς, καθώς στηρίζουν, πνευματικά, το ταξίδι τους στη θεάρεστη κάθαρση, που οδηγεί στη βίωση της Σταύρωσης του Χριστού και της Αγίας Του Αναστάσεως.
Δεν παρατηρούν και δεν λαμβάνουν υπόψη τις μεταβολές που εμφανίζουν στη συμπεριφορά τους, οι οποίες οφείλονται στις μεγάλες ψυχικές αλλά και σωματικές αλλαγές, που βιώνουν, ιδίως, κατά την περίοδο της εφηβείας τους. Έτσι, αντί να συμπαραστέκονται, με αγάπη, υπομονή και κατανόηση στα παιδιά τους, βοηθώντας τα να ξεπεράσουν αυτήν την προσωρινή δύσκολη φάση της ζωής τους, με ελάχιστες απώλειες, τι κάνουν;
Το Τριώδιο της Εκκλησίας, μας διδάσκει και μας επιμορφώνει, για μια ακόμη φορά, μέσω της λατρείας, της Προσευχής, της Νηστείας, της Εγκράτειας, της Κάθαρσης, της Αγάπης και όλων των Αρετών, στον τρόπο ζωής και σωτηριακής επικοινωνίας μας με τον Θεό και τον συνάνθρωπο.
Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής ΑΠΘ : Πολλές φορές, παρακολουθώντας τις θέσεις και τις απόψεις, που εκφράζονται από κάποιους παράγοντες του Τύπου ή εκπροσώπους διαφόρων φορέων, για εκκλησιαστικά θέματα, διαπιστώνουμε ότι οι πλείστοι από αυτούς δεν γνωρίζουν τον πραγματικό ρόλο της Εκκλησίας και δεν κατανοούν ότι, σύμφωνα με τη φύση της αλλά και με τον σκοπό της υπάρξεώς της, η Εκκλησία είναι διαφορετική από αυτό που ονομάζουμε «Θρησκεία» ή «Θρησκείες».
Πολλοί άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και μέλη της Εκκλησίας, εορτάζουμε, πανηγυρικά και, συνήθως, με κοσμικό τρόπο, το τέλος του παλαιού χρόνου και την αρχή του νέου. Ωστόσο, το πέρασμα του κάθε χρόνου και η αρχή του νέου, είναι ανάγκη να εορτάζεται πρωτίστως, χριστιανικά, να εκλαμβάνεται, δηλαδή, ως άνωθεν ερχόμενο, χρονικό δώρο ή ως παράταση για τη δική μας προσωπική ευκαιρία για αλλαγή, ανανέωση και ανακαίνιση…
Στη φάση λοιπόν της εφηβικής επανάστασης, οι γονείς και οι δάσκαλοι, προκειμένου να κρατήσουν τα παιδιά τους, οφείλουν να είναι παρόντες και δίπλα τους, χρησιμοποιώντας ελκυστική και όχι αυταρχική συμπεριφορά. Όταν οι έφηβοι εκδηλώνουν αλλοπρόσαλλες δράσεις, είναι ανάγκη να δέχονται, από τους γονείς, αγάπη, στήριξη και συμπαράσταση.
Η περί του θανάτου διδασκαλία στην αναπτυξιακή φάση της ζωής των παιδιών και των εφήβων, έρχεται να μεταφέρει στις ψυχές τους, από πολύ ενωρίς, την ελπίδα που έφερε η λύση, που έδωσε ο Χριστός στο μεγάλο αυτό πρόβλημα. Ανάμεσα στις βασικές γνώσεις, που χρειάζεται να μάθουν οι νέοι/ες για το μέλλον τους, σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισης καταστάσεων ή επίλυσης προβλημάτων, συγκαταλέγεται και ο τρόπος αντιμετώπισης του θανάτου.
Η μεθόδευση ορισμένων να συκοφαντούν, ως συντηρητική την Εκκλησία, επειδή δεν δέχεται να ανατρέψει τις αλήθειες της πίστεώς της και να δεχθεί την ομοφυλοφιλία και άλλα πολλά, δείχνει ότι δεν σέβονται τον Χριστό και τις αιώνιες αλήθειες που παρέδωσε, πάνω στις οποίες είναι δομημένη, οντολογικά, η χριστιανική πίστη ως Ιερός Θεσμός…