Μία από τις πολύ διαδεδομένες πνευματικές ερμηνείες που δίδονται στην παρούσα, αληθώς δυστυχή για την του Χριστού Εκκλησία, συγκυρία, είναι αυτή που θεωρεί τον διωγμό ως «επιτίμιο» για τις αμαρτίες μας.
Ὑποθέτω ὅτι, ἐπειδή εἶναι σύγχρονοι νέοι, ἐν τῷ μεταξύ θά πληροφορήθηκαν ὅτι ἡ Ἀριζόνα, δηλαδή τό μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου, τοῦ Γέροντος Ἐφραίμ, εἶναι τό δεύτερο μέρος τῆς Ἀμερικῆς σέ ἐπισκεψιμότητα μετά τό ξακουστό φαράγγι Grand Canyon (ἕνα ἀπό τά θαύματα τῆς Ἀμερικανικῆς φύσης). Νά εἶναι εὐλογημένοι οἱ νέοι αὐτοί!
Ο πατήρ Ιουστίνος ήταν ένας γνήσιος ποιμένας των ψυχών, που σταυρώθηκε για την αγάπη του Χριστού μέσα από βαθύτατες δοκιμασίες και πλέον ζει ως ένας αναστημένος άνθρωπος στις καρδιές μας. Στα 17 του χρόνια αποφάσισε να γίνει μοναχός και πέντε χρόνια αργότερα, με το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, βρέθηκε στο μέτωπο ως στρατιωτικός ιερεύς. Μέσα στη θύελλα των δεινών που ακολούθησαν….
Το εορτολόγιο της Αγίας Ορθόδοξης Εκκλησίας βρίθει από εκατοντάδες αναφορές αγίων μαρτύρων οι οποίοι προτίμησαν για την αγάπη του Χριστού, παρά τις δελεαστικές προτάσεις και τις υποσχέσεις των πολιτικών αρχών της Ρωμαϊκής εξουσίας για τιμές, δόξα και για άνετη ζωή, να θυσιάσουν την ζωή, τα νιάτα, την ομορφιά και το ελπιδοφόρο μέλλον τους, αρνούμενοι με σθένος και αποφασιστικότητα να προσφέρουν θυσία στα άψυχα είδωλα.
Απόσπασμα από την ομιλία του κύριου Αθανάσιου Ρακοβαλή στην εκδήλωση συλλόγου Φίλων Αγίου Όρους “Ο Άγιος Παίσιος ” Φλώρινας 4/11/2017
Ἡ Παναγία μας εἶναι τὸ πιὸ τιμημένο πρόσωπο στὴν Ἐκκλησία μας, ἀφοῦ συνεργάστηκε στὸ σχέδιο τῆς ἐνανθρώπισης τοῦ Θεοῦ καὶ ἔφερε στὸν κόσμο τὸν Σωτήρα καὶ Λυτρωτὴ μας Χριστό. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ πιστοὶ τὴν περιβάλλουν μὲ πολὺ σεβασμὸ ὅσο κανέναν ἄλλο Ἅγιο. Ἂς δοῦμε μὲ συντομία τὶς ἀρετές της.
ο παράδειγμα του Αγίου Παϊσίου για τις προγαμιαίες σχέσεις. Απόσπασμα από την ομιλία του κύριου Αθανάσιου Ρακοβαλή στην εκδήλωση συλλόγου Φίλων Αγίου Όρους “Ο Άγιος Παίσιος ” Φλώρινας 4/11/2017
Θεωρούμε ανυπόστατη και αβάσιμη αυτήν την ετεροχρονισμένη καταγγελία, αφού δεν στηρίζεται ούτε σε πραγματικά εμπειρικά δεδομένα, ούτε σε κάποια επιστημονικά συμπεράσματα. Και η εμπειρία απέδειξε, από τις επίσημες ανακοινώσεις και εξ όσων είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, ότι κανένας από τους συμμετέχοντες δεν ασθένησε για το κρίσιμο διάστημα μέχρι το τέλος του Οκτωβρίου.
Μου πήρε κάποια χρόνια μέχρι να βρω αυτή τη “συνταγή”. Έχω εναποθέσει τα πάντα στο Θεό. Προσπαθώ να πηγαίνω όσο πιο συχνά μπορώ στην εκκλησία. Έχουμε λανθασμένα την άποψη ότι η εκκλησία είναι δικαστήριο και ότι είναι παλιομοδίτικό. Είναι ένα νοσοκομείο που γιατρεύει την ψυχή
Με κίνδυνο της ζωής τους και της περιουσίας τους; Μπορείτε να το συλλάβετε αυτό; Ερωτήσατε γιατί; Δεν θα μπορούσε κανείς να καθίσει στο σπίτι του, να λατρεύει έναν Θεό και να λέει ότι, γιατί να διακινδυνεύσω να πάω σε μια σύναξη; Ερωτήσατε γιατί έκαναν αυτό οι πιστοί; Γιατί με τον τρόπο αυτό φανέρωναν την Εκκλησία μέσα στην Ιστορία, και στα ίδια τους τα μάτια.
Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ – ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ. Βρισκόταν ταυτόχρονα και στην διαδήλωση κατά της ταινίας «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», αλλά και στο κελί του στο Άγιον Όρος! Απόσπασμα από την ομιλία του κύριου Αθανάσιου Ρακοβαλή στην εκδήλωση συλλόγου Φίλων Αγίου Όρους “Ο Άγιος Παίσιος ” Φλώρινας 4/11/2017
Γιά σκεφτεῖτε τούς Χριστιανούς τῶν πρώτων αἰώνων. Τί θέρμη εἶχαν! Τί φλόγα εἶχαν! Ἄνθρωποι σάν καί ἐμᾶς ἦταν καί αὐτοί, ἀλλά ἐμεῖς φτάσαμε σ΄ ἕνα τέτοιο σημεῖο, κρυώσαμε! Παγώσαμε ἀδελφοί μου, κρυώσαμε ὡς πρός τήν πίστη. Κρυώσαμε καί γι΄ αὐτό κινούμαστε ὅπως κινούμαστε.
Στήν θεία Λειτουργία πού εἶναι ταυτόχρονα δογματικό κείμενο, προσευχή καί ἐξομολόγηση ἀγάπης πρός τόν Θεό, ψάλλουμε: «Ἀγαπήσω σε, Κύριε ὁ Θεός μου, Κύριος στερέωμά μου καί καταφυγή μου καί ρύστης μου». Τά μύχια τῆς ψυχῆς μας ἐξομολογοῦνται: «ἀγαπήσω σε…».
Η ζωή του ανθρώπου είναι συνυφασμένη με τον φόβο. Και τούτο συμβαίνει λόγω της πτώσεως του πρώτου ανθρώπου στον χώρο του παραδείσου και της εξώσεώς του από αυτόν. Από την πρώτη στιγμή της γεννήσεώς του ο άνθρωπος υφίσταται την επίδραση του φόβου, καθώς έρχεται σε σχέση με τον άγνωστο γι᾽ αυτόν κόσμο. Καθώς προοδεύει στην ηλικία και έρχεται σε επαφή με τον…..
Αυγουστίνος Καντιώτης: «Έρχεται θύελλα μεγάλη ἡ ὁποία θὰ μᾶς σαρώσει ὅλους καὶ παπάδες καὶ… Εἴμαστε ἀνάξιοι καὶ στὸ ναό καὶ στὴν Θεία Λειτουργία νὰ πᾶμε καὶ θὰ μᾶς τὰ στερήσει ὁ Θεός ὅλα αὐτά»
Νηστεύουν καὶ ἀσκοῦνται οἱ αἰσθήσεις ὄχι γιατὶ τὰ ἀγαθὰ τοῦ Θεοῦ εἶναι κακὰ ἀλλὰ διότι ἡ ὕπαρξή μας αὐτὴ τὴν περίοδο εἶναι παραδομένη στὸν Νυμφίο τῆς Ἐκκλησίας. Χριστουγεννιάτικες μέρες ποὺ σοῦ βάζει ὁ πνευματικὸς τὸ πετραχήλι στὴν ἐξομολόγηση καὶ γίνεσαι φάτνη ὥστε νὰ γεννηθεῖ τὸ Θεῖον βρέφος σὲ κάθε ἀνθρώπινη καρδιὰ…
Αφού ο Κύριός μας ερωτήθηκε από ένα νομικό, δάσκαλο δηλαδή του Μωσαϊκού Νόμου, απαντά στο ερώτημα “τι πρέπει να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή;” Ο ιερός Ευαγγελιστής σημειώνει για το νομικό και το εξής: «εκπειράζων αυτόν», ήθελε δηλαδή να παγιδεύσει τον Ιησού, να τον φέρει σε δύσκολη θέση. Ο Χριστός όμως που «γινώσκει τα κρύφια των καρδιών ημών», απαντά με νέο ερώτημα…..
Ὅποτε κάποιος μπορεῖ νὰ διαλέξει καὶ νὰ πάρει. Κρυφὸ σχολειὸ μέσα στὸ κέντρο τοῦ χωριοῦ καὶ ἀπόκρυφο ἐν ὄρεσι, ἐν σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς. Νὰ λοιπὸν ποὺ ὄχι μόνον κρυφὸ σχολειὸ ὑπῆρχε ἀλλὰ καὶ ἀπόκρυφο, γιατί δὲν ὑπῆρχε περίπτωση κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας νὰ μὴν ὑπῆρχε κρυφὸ σχολειό. Ἀκόμη καὶ γιὰ τὴν ἀναπαραγωγὴ τοῦ ἰδίου τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ «σιναφιοῦ» θὰ ἔπρεπε κάποιοι νὰ ἐκπαιδεύουν τοὺς ἄλλους, ἱερεῖς, διακόνους, ψάλτες, ἢ ἀκόμη καὶ κάποιους γραμματικούς
Η μετά την αμαρτία απογοήτευσι, όσο μεγάλη και αν είναι η αμαρτία, είναι διαβολικό φαινόμενο. Διότι θέμα αναμαρτησίας δεν υπάρχει, αφού ήλθε ο Θεός ξέροντας, ότι ο άνθρωπος είναι παναμαρτωλός, απωλεσμένος και υποβιβασμένος στον θάνατο και την καταστροφή.
Αλλά και οι Μακαρισμοί, με τους οποίους άρχισε την περίφημη ομιλία Του στο όρος, δεν αναφέρονται παρά στη μεταθανάτια ζωή της ψυχής είτε άμεσα είτε έμμεσα: Μακάριοι είναι όσοι νιώθουν τον εαυτό τους φτωχό μπροστά στον Θεό, γιατί δική τους είναι η βασιλεία των ουρανών.
Ἄν κάνει οἰκονομία ἡ Ἐκκλησία καί ἐπιτρέπει νά ἀκούγεται καί ἀπό ραδιοφώνου ἡ Θεία Λειτουργία κάνει οἰκονομία γι΄ αὐτούς πού εἶναι στό κρεβάτι. Κάτι νά ἀκούσουν καί αὐτοί. Κάτι νά ἀκούσουν, ὄχι νά συμμετάσχουν, γιατί δέν ὑπάρχει συμμετοχή. Συμμετοχή μέσα στόν Ναό θά ὑπάρχει. Μόνον ἐκεῖ ὁ Οὐρανός θά κατεβεῖ στήν γῆ. Οὔτε αὐτό τό ξέρουμε;
Όταν το σώμα γίνει ασθενικό, αναγκαστικά και η ψυχή συμμετέχει σ’ αυτή τη βλάβη· γιατί ως επί το πλείστον οι ενέργειες της ψυχής συμβαδίζουν με τη διάθεση του σώματος. Γιατί και κατά τη διάρκεια των ασθενειών είμαστε διαφορετικοί εξαιτίας της αδυναμίας του σώματος και διαφορετικοί, όταν είμαστε υγιείς.
Ο Σεβασμιώτατος στην επιστολή του αναφέρεται στα νέα οριζόντια μέτρα καθολικού λοκντάουν που θα ισχύσουν από το Σάββατο 7 Νοεμβρίου, τονίζοντας πως για δεύτερη φορά στα μέτρα πρόληψης συμπεριελήφθη ο αποκλεισμός των Ορθοδόξων Χριστιανών από την Θεία Λατρεία.
Ήταν το τηλεφωνικό κέντρο Υπερ-Υπουργείου… Καταρχάς, μας είπαν να μην ανησυχούμε… Γιατί εκεί παραδόθηκαν τα κλειδιά… Κατά δεύτερον, μας ανακοίνωσαν ότι από εδώ και μπρος, εκείνοι θα ανοιγοκλείνουν την Εκκλησία…
Όποτε, εκείνοι νομίζουν και κρίνουν… Ρωτήσαμε, εάν άλλαξε κάτι στο Σύνταγμα και στον Καταστατικό Χάρτη και δεν το πήραμε είδηση… Μας είπαν ότι δεν έχουν νόημα οι πολλές ερωτήσεις…
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὴ Β ́ πρὸς Κορινθίους ἐπιστολή, κεφ. 12, στ. 7-10, μνημονεύει ἀκανθωτὸ ξύλο, “σκόλοπα τῇ σαρκί”, γιὰ τὸν ὁποῖο παρεκάλεσε τὸν Κύριο τρὶς, δηλαδή, ἀναρίθμητες φορές, νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπ’ αὐτόν ̇ ἀλλ’ ὁ Κύριος τοῦ ἀπάντησε: Σοῦ ἀρκεῖ ἡ χάρις μου, καθότι ἡ δύναμή μου ἀναδει- κνύεται τέλεια «ἐν ἀσθενείᾳ».
Ιορδάνης ποταμός Επεισόδιο 52/Jordan River Episode 52 ΙΩΑΝΝΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
Άγιοι Τόποι: Εκεί όπου έστησαν οι άχραντοι πόδες του Κυρίου.
Ένας αλλόθρησκος πλησίασε έναν παπά και του είπε: -Συγγνώμη παπά, έχω μια απορία. -Να την ακούσω, του απαντά βιαστικά ο παπάς. Και άρχισε εκείνος…
Ένας από τους σημαντικότερους αγίους της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι ο ‘Άγιος Σπυρίδων, Επίσκοπος Τριμυθούντος Κύπρου, προστάτης της Κέρκυρας. Στο πλαίσιο της συγκεκριμένης εργασίας εξετάζονται οι δύο θαυματουργικές παρεμβάσεις του αγίου, με τις οποίες διέσωσε την Κέρκυρα από την πανώλη, τα έτη 1629 και 1673 αντίστοιχα.
Ο Γέροντας Γεώργιος – διηγείται πνευματικό του τέκνο – βοηθούσε πολύ. Η μάνα μου πήγαιναν στα χωράφια και μας άφηναν εδώ κοντά στον Γέροντα. Δεν μας άφηνε να μείνουμε μόνοι μας, μας έδινε και να φάμε, γιατί εκείνοι έλειπαν όλη μέρα.
Τί υποφέρουμε από τους συγγενείς μας, τι υποφέρουμε από τους γνωστούς μας, από τη στιγμή που θα πούμε, να μπούμε στου Θεού το δρόμο. Θα μας ειρωνευτούν, θα μας πούνε βλαμμένους, θα μας πούνε θρησκολήπτους… και τι δεν θα μας πούνε… Έχεις το κουράγιο να κρατήσεις; Ή θα πας κοντά τους μη δυνάμενος να ομολογήσεις;
Τρέχει καὶ παίζει τὸ παιδί, γελᾶ καὶ χαίρεται. Καὶ κάθε τόσο γυρνᾶ τὸ πρόσωπό του πίσω. Θὰ συναντήσει τὸ βλέμμα τοῦ πατέρα, τῆς μητέρας; Ὡραῖα! Συνεχίζουμε…
Μία ημέρα, των Αγίων Αποστόλων ήταν, ήρθε ο παπα-Εφραίμ από τα Κατουνάκια να μας λειτουργήση. Και μου έδωσε εντολή ο Γέροντας Ιωσήφ να μαγειρέψω ένα καλό φαγάκι, επειδή ο παπα-Εφραίμ ήταν πολύ φιλάσθενος και στα πρόθυρα σχεδόν της φυματιώσεως.
Δέν ὑπάρχει ζωή χωρίς τόν Θεό. Καί στήν παροῦσα ζωή ἀλλά καί στήν μέλλουσα εἴμαστε στήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ. «Ἐν αὐτῶ γάρ καί ζῶμεν καί κινούμεθα καί ἐσμέν». Ὁ Θεός εἶναι πομπός ἀγάπης. Ἐμεῖς, εἴμαστε οἱ δέκτες αὐτῆς τῆς ἀγάπης καί ἀνάλογα μέ τόν προσανατολισμό πού ἐλεύθερα δίνουμε στήν ζωή μας, αὐτή ἡ ἀγάπη, μετά τήν ἡμέρα τῆς κρίσεως, θά εἶναι ἤ εὐφροσύνη ἤ φωτιά.