Τὴν ὥρα τὴν ὑπέρτατη, ποὺ θὲ νὰ σβῆ τὸ φῶς μου, ἕνας θὰ εἶν’ ἐμένανε ὁ πιὸ τρανὸς καημός μου. Δὲ θὰ εἶναι οἱ κούφιοι λογισμοί, οἱ ἀδικίες τοῦ κόσμου, θὰ εἶναι πῶς δὲ δυνήθηκα μ’ ἐσὲ νὰ ζήσω πλάση πράσινη, ἀπάνου στὰ βουνά, στὰ πέλαγα, στὰ δάση.
Ἂς λέγουν καὶ ἂς γράφουν ὅ,τι θέλουν. Θὰ ἔλθη ὅμως κάποτε καιρός, ὅτε οἱ ἄνθρωποι κρίνονται ὄχι σύμφωνα μὲ ὅσα εἶπον ἢ ἔγραψαν περὶ τῶν πράξεών των, ἀλλὰ κατ’ αὐτὴν τὴν μαρτυρίαν τῶν πράξεών των.
Ἡ Μάχη Κιλκίς – Λαχανά ἀποτελεῖ ἀπό τίς πιό ἔνδοξες σελίδες τῆς νεότερης ἑλληνικῆς ἱστορίας, πού ἐπιτεύχθηκε ὡς ἀπόρροια τοῦ ὑψηλοῦ ἠθικοῦ, ἡρωισμοῦ καί ἀνδρείας τῶν ἑλληνικῶν τμημάτων.
Ὅποιος μισεῖ τὴν Πατρίδα του, τὴν Πίστη καὶ τὸν πολιτισμό του μισεῖ τελικὰ ὅλη τὴ γῆ, ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα. Δὲν γίνεται πολίτης τοῦ κόσμου, δὲν πρεσβεύει καμμία συναδέλφωση κατ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπο, μόνο καταντᾶ μισάνθρωπος καὶ βάρβαρος.
Στό ὄγδοο βιβλίο τῆς Ἱστορίας του ὁ Ἡρόδοτος, ὁ πατέρας τῆς ἱστορίας καί ἱστορικός τῶν Περσικῶν πολέμων, διηγεῖται μέ πολύ γλαφυρό τρόπο πῶς τό βασιλόπουλο τοῦ Ἄργους Περδίκκας ἵδρυσε τό κράτος τῆς Μακεδονίας.
Μαθητὴς τοῦ Ἀριστοτέλη, γνώστης τοῦ Ὁμήρου, θαυμαστὴς τοῦ ὁμηρικοῦ Ἀχιλλέως, τὸν ὁποῖο εἶχε ὡς πρότυπο, δὲν ἐλησμόνησε τὸν πολιτισμό του, ὅταν κληρονόμησε τὸν θρόνο τοῦ πατέρα του. Ὡς κατακτητὴς δὲν διέπραξε τὶς βαρβαρότητες τὶς ὁποῖες διέπραξαν ἄλλοι πρὶν καὶ μετὰ ἀπὸ ἐκεῖνον.
Τὸ τέλος τοῦ 16ου αἰῶνα καὶ οἱ ἀρχὲς τοῦ 17ου σημάδεψε μία ἐξαιρετική, πολιτικὴ καὶ πνευματικὴ συνάμα προσωπικότητα τῶν Βαλκανίων, ἡ ὁποία συνδέθηκε στενὰ μὲ τὴ μοῑρα τῆς Ρωμηοσύνης.
Το πείσμα και η απαράμιλλη γενναιότητα επέφεραν στου εισβολείς και κυρίως στους Γερμανούς μεγάλες απώλειες, και τελικά μη μπορώντας να τα καταλάβουν, τα παρέκαμψαν.
Ποιά καρδιά δέν λυγίζει τήν ἡμέρα αὐτή, μπροστά στήν φρικτή καί ἀνείπωτη θεοκτονία; Ποιά μάτια δέν βουρκώνουν στό ἀντίκρισμα τοῦ γλυκύτατου Ἐσταυρωμένου; Ποιά ψυχή δέν μαλακώνει μπροστά στά ἄδικα παθήματα; Ποιά γόνατα δέν κλείνουν κάτω ἀπό τόν Σταυρό γιά νά προσκυνήσουν τά Θεῖα Πάθη;
Ἡ Ἐπανάσταση τοῦ ΄21 έγινε “γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν Πίστη τὴν ἁγία καὶ τῆς Πατρίδος τὴν ἐλευθερία”. “Πρώτα ὑπὲρ πίστεως καὶ ὕστερα ὑπὲρ Πατρίδος”, πήραμε τὰ ὅπλα. Ἦταν ἑλληνορθόδοξη Ἐπανάσταση.
Τὸν τελευταῖο καιρὸ ἀναθεωρητὲς τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας προσπαθοῦν νὰ ἀλλάξουν τὰ ἱστορικὰ δεδομένα, παρουσιάζοντας καινοφανεῖς ἀπόψεις γιὰ νὰ ἀνατρέψουν τὴν ἱστορική ἀλήθεια. Στόχος τους, νὰ ξαναγράψουν τὴν Ἱστορία ὑπὸ τὸ πρίσμα μίας κατευθυνόμενης, δῆθεν «προοδευτικῆς» ἰδεολογίας.
Στὰ χρόνια τῶν Βυζαντινῶν «ἡ βασιλεύουσα πόλις» θὰ εἶχε μία ἐξωτικὴ καὶ ἀλλόκοτη μεγαλοπρέπεια. Χίλιοι κουμπέδες (τροῦλλοι) καταχρυσοὶ λαμποκοπούσανε μέσα στὴ βλογημένη αὐτὴ ἀφεντοπολιτεία. Στὴ μέση στεκότανε, σὰν ἥλιος, ἡ Ἁγιὰ Σοφιά …
Ἡ Ὑψηλή Πύλη ἀπό τό 1832 εἶχε ἀναγνωρίσει ἕνα ἰδιότυπο καθεστώς γιά τό νησί τῆς Σάμου. Κηρύχθηκε σέ Ἡγεμονία μέ δικό του ἡγεμόνα, ἀλλά συνέχισε νά εἶναι ὑποτελές στήν Πύλη. Ὁ ἡγεμόνας ἦταν κάθε φορᾶ χριστιανός ὀρθόδοξος καί διοριζόταν ἀπό τόν Σουλτάνο.
Ὁ Θεόδωρος Κανδηλάπτης εἶναι ἕνας ἀπό τούς φονευθέντες στό μεγάλο ἀντιστασιακό – ἀπελευθερωτικό πόλεμο τοῦ 1940, τοῦ ὁποίου τά ὀστᾶ δέν ἔχουν ἐντοπιστεῖ, ταυτοποιηθεῖ καί κηδευτεῖ ὅπως ἁρμόζει σέ ἄνθρωπο καί σέ ἥρωα.
Ὁ Νικηφόρος Χοῦμνος ὑπῆρξε ἕνας γνωστὸς λόγιος καὶ παράλληλα ἕνα ἐνεργὸ πολιτικὸ πρόσωπο τῆς ἐποχῆς τῶν Παλαιολόγων. Συγκεκριμένα ἔδρασε στὰ χρόνια τῆς μακρᾶς βασιλείας τοῦ Ἀνδρονίκου Β΄ Παλαιολόγου, δηλαδὴ στὸ πέρασμα ἀπὸ τὸ 13ο στὸ 14ο αἰώνα.
Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι, ἐμεῖς, οἱ νεοέλληνες χριστιανοί, ἔχουμε οὐσιαστικά καταργήσει στήν πράξη, ὅ,τι διδάσκει ἡ Ἁγία Πίστη μας, βρίσκοντας χιλιάδες “προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις” καί διαμορφώνοντας ἔτσι τή δική του “πίστη” ὁ καθένας μας.
Ἀπό τό ἄλλο μέρος, ἔγινε αἰτία ὁ πόλεμος νά συνειδητοποιήσω τί εἶναι ὁ ἀγώνας, ὁ ὁμαδικός πλέον καί ὄχι ὁ προσωπικός. Θέλω νά πῶ τί σημαίνει νά μάχεσαι καί σύ. Χωρίς τήν ἐμπειρία αὐτή, πιστεύω δέν θά μοῦ εἶχε ἀνοιχτεῖ ὁ δρόμος γιά τό Ἄξιον Ἐστί.
Μὲ μεγάλη χαρὰ κόψαμε τὴν πρωτοχρονιάτικη βασιλόπιτα στὰ γραφεῖα μας, Ἰακωβίδου 45 στὸν Ἅγιο Ἐλευθέριο. Τὴν ἐκδήλωση προλόγισε ὁ κος Γιῶργος Παγώνης, ὑπεύθυνος τῆς Ἑρῶ Ἀθηνῶν, ὁ ὁποῖος ἔκανε ἀπολογισμὸ τῶν πεπραγμένων τῶν τελευταίων δύο χρόνων.
Ἕνα ἀδιαπέραστο σκοτάδι κάλυψε τά γεγονότα τῆς καταστροφῆς τοῦ Ἑλληνισμοῦ στή Μ. Ἀσία. Ἦταν πολλοί ὅμως τότε ἐκεῖνοι πού ἔγιναν μωαμεθανοί φαινομενικά, διατηρώντας στά βάθη τῆς ψυχῆς τους τή χριστιανική πίστη, καί, ὅπου οἱ συνθῆκες τό ἐπέτρεπαν, καί τήν ἑλληνική γλῶσσα.
Ομιλητής ο π. Επιφάνιος Χατζηγιάγκου Αρχιμανδρίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Φλωρίνης & Φυσικός
Το πρόβλημα είναι βαθύ, σύνθετο και απαιτείται πολύς κόπος για την υπέρβασή του. Όταν η ελληνική κοινωνία πάψει να προσμένει τη σωτηρία απ’ έξω και επανασυνδεθεί με τις ρίζες της και τη γνήσια ρωμαίικη παράδοση, τότε είναι κοντά η λύτρωση.
Μὲ τέτοια ζωντανὰ παραδείγματα θυσίας καὶ αὐταπάρνησης δὲν πρόκειται νὰ χαθεῖ οὖτε στάλα ἀπὸ τὴν ἀργόσυρτη πορεία τῆς ἱστορικῆς μας συνέχειας! Καὶ ἂς λένε οἱ ”ἑταῖροι” μας ὅτι στὴν Ἑλλάδα θὰ χαθοῦνε δύο μὲ τρεῖς γενιές.
Τό 1856 παρατηρεῖται εὑρύτατη διάδοση τοῦ Πανσλαβισμοῦ στά Βαλκάνια. Ὁ Πανσλαβισμός ἐξαπλώνεται εὑρέως στό πλαίσιο τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ κύριου πολιτικοῦ στόχου τῆς Ρωσίας.
Όταν αναφερόμαστε στην εθνική ταυτότητα ενός τόπου δεν είναι επιτρεπτό να αγνοήσουμε ή να παραβλέψουμε, ότι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που τη διαμορφώνουν και την καθιερώνουν είναι η συμπεριφορά των κατοίκων του.
Γιά τό σημερινό κρατίδιο τῶν Σκοπίων ὑπῆρξαν ἀρκετοί ξένοι ἐπιστήμονες πού τό χαρακτήρισαν τεχνητό Κατασκεύασμα, ὅπως τό σχόλιο τῆς Ἰταλικῆς ἐφημερίδας “II Popolo” τό 1992.
Ἐπίσκεψη τοῦ Ἁγίου Βασιλείου στό Τσουχούρ τῆς Καισάρειας Νεκτάριος Γαλανόπουλος Ἀναζητώντας μέ λαχτάρα κάθε τι πού ἀφορᾶ στήν Καππαδοκία καί […]
Toυ Δ. Αδαμίδη Μια φορά κι’ ένα καιρό ο Άγιος Βασίλης έφτασε σε μια μεγάλη πολιτεία. Κατέβηκε από το […]
Το ερώτημα που τίθεται λοιπόν είναι τι πρέπει να κάνουμε ως Έλληνες για την πατρίδα μας για να μην εκλείψουμε σιγά-σιγά ως έθνος. Δεν πρόκειται για σχήμα λόγου. Το πρόβλημα είναι υπαρκτό. Διότι η μετανάστευση των Ελλήνων στο εξωτερικό συνεχίζεται.
Τὶ νά εἶναι αὐτὸ ποὺ ἐμποδίζει τοὺς νέους καὶ δὲν προχωροῦν στὸν γάμο καὶ τὴν οἰκογένεια; Πολλοὶ πιστεύουν πὼς ἡ ἀνεργία καὶ οἱ δύσκολες οἰκονομικὲς συνθῆκες εἶναι οὐσιαστικοί – λογικοὶ λόγοι γιὰ τὴν ἀποφυγὴ δημιουργίας οἰκογένειας.
Στο σπουδαίο του πόνημα ‘’Η Βαρειά Βιομηχανία στην Ελλάδα’’ ο οικονομολόγος (και νομικός) επιστήμονας Δημήτρης Μπάτσης μεταξύ πολλών άλλων οικονομικών (παραγωγικών) ζητημάτων αναπτύσσει και το θέμα της αξιοποίησης των πλουτοπαραγωγικών δυνατοτήτων της Ελλάδας μας για την δημιουργία: α. ενεργειακής βάσης και β. βαρειάς βιομηχανίας.
Διογκώνεται πανελλαδικά το κύμα αντίδρασης κατά των νέων βιβλίων («φακέλων») του μαθήματος των Θρησκευτικών.
Στήν ψυχωφελή αὐτή ὁμιλία του,ὁ γνωστός λόγιος Μοναχός Γέρων Λουκᾶς Φιλοθεΐτης, ἔθιξε μέ τρόπο ἁπλό, σαφή καί βαθύ θεμελιώδη θέματα πρός εὐόδωση τοῦ πνευματικοῦ μας ἀγώνα πού σκοπό ἔχει τήν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.
Η Ριζάριος Εκκλησιαστική Σχολή ιδρύθηκε το 1841, με κληροδότημα των ομογενών επιχειρηματιών αδελφών Μάνθου και Γεώργιου Ριζάρη και αποτελεί σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα ενεργά Εθνικά Κληροδοτήματα της χώρας μας.