Δημοσιεύσεις ετικέτας «ΑΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ»

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης

Μαρτυρία ἀνωνύμου: «Ἦταν κά­ποι­ο ἀν­δρό­γυ­νο εὐ­λα­βές καί εἶ­χαν 9 παι­διά. Ὁ σύ­ζυ­γος ἦ­ταν πά­ρα πο­λύ εὐ­λα­βής καί ὀ­λί­γον τι ζη­λω­τής στά πνευ­μα­τι­κά. Κα­τά γράμμα ἤ­θε­λε νά τά κά­νη ὅ­λα, σάν κα­λό­γε­ρος. Ἡ γυναῖ­­κα πα­ρα­πο­νι­ό­ταν στόν Γέ­ρον­τα ὅ­τι κου­ρά­ζε­ται καί θέ­λει βο­ή­θεια. Ὅ­ταν ἔρ­χον­ταν στήν Μο­νή τό βρά­δυ μέ τά παι­διά, ἔ­κλαιγαν καὶ φώ­να­ζαν αὐ­τά, ἔ­κλαι­γε καί ἡ σύ­ζυ­γος γιατί κουρα­ζό­ταν. Ὁ σύ­ζυ­γος πή­γαι­νε στό πα­ρεκ­κλή­σι τῶν Ἁ­γί­ων Ἀ­ναρ­γύ­ρων, ἔ­κα­νε με­τά­νοι­ες, κομ­πο­σχο­ί­νια καί ἀ­γρυ­πνοῦ­σε. Ἡ σύ­ζυ­γος ἔ­κλαι­γε καί πα­ρα­πο­νι­ό­ταν στόν Γέ­ρον­τα καί εἶ­χε κά­ποι­ο δί­κιο.

«Ὅ­ταν εἶ­δα ἐ­γώ τόν Γέ­ρον­τα νά εἶ­ναι γο­να­τι­σμέ­νος καί τό κε­φά­λι του νά ἀ­κουμ­πᾶ στό δά­πε­δο τοῦ Ἱ­ε­ροῦ Βή­μα­τος, γο­νά­τι­σα κι ἐ­γώ μέ τόν ἴ­διο τρόπο καί τά εἶ­πα ὅ­λα τά ἁ­μαρ­τή­μα­τά μου, μέ πολ­λή λε­πτο­μέ­ρεια ἀ­π᾽ τήν ἀρ­χή. Ἔ­τσι ξα­λά­φρω­σα καί θαύμα­σα τόν μα­κα­ρι­στό Γέ­ρον­τα πού γνώ­ρι­ζε τί ἤ­θε­λα καί τί μέ βα­σά­νι­ζε, ἀλ­λά καί γι­ά τήν ἀ­πέ­ραν­τη ἀ­γά­πη καί τήν τα­πεί­νω­σή του!».

«Ἐ­πι­σκέ­φθη­κε τόν Γέ­ρον­τα κά­ποι­α Γε­ρόν­τισ­σα, πού λό­γῳ πει­ρα­σμῶν ἔ­φυ­γε ἀ­πό τό Μο­να­στή­ρι της καί ἐγκαταστά­θη­κε σέ ἄλ­λο ἐ­ρει­πω­μέ­νο Μο­να­στή­ρι. Εἶ­χε τήν ἀμ­φι­βο­λί­α ἂν ἔ­κα­νε κα­λά πού ἔ­φυ­γε, δι­ό­τι ὡς Γερόντισ­σα εἶ­χε πνευ­μα­τι­κή εὐ­θύ­νη. Ὁ Γέ­ρον­τας χω­ρίς ­νά τήν γνω­ρί­ζη, μό­λις τήν χαι­ρέ­τη­σε τήν εἶ­πε: ”Γερόντισ­σα (εἶ­πε τό ὄ­νο­μά της) στό Μο­να­στή­ρι (ἀ­νέ­φε­ρε τό ὄ­νο­μα τῆς νέ­ας Μο­νῆς) θά κουρα­στῆ­τε, ἀλ­λά ψυχι­κῶς θά ἀ­να­παυ­θῆ­τε. Ὅ­σο γι­ά τό ἄλ­λο πού σκέ­φτε­σθε (τήν φυ­γή ἀ­πό τό Μο­ναστή­­ρι), κα­λῶς πρά­ξα­τε­”».

«Ἦλ­θε κάποι­ος ἀ­πό μα­κριά στό Μο­να­στή­ρι νά προ­σκυ­νήση τήν Κά­ρα τοῦ Ἁ­γί­ου. Σ᾽ ὅ­λο τό δρό­μο μά­λω­νε μέ τήν γυ­ναῖ­κα του, δι­ό­τι νό­μι­ζε ὅ­τι ἄρ­γη­σαν νά ξε­κι­νή­σουν καί δέν θά προ­λά­βαι­νε νά προ­σκυνήση τήν ἁ­γί­α Κά­ρα, για­τί θά τήν πή­γαι­ναν ἀ­πό τό Μο­να­στή­ρι κά­που γι­ά προ­σκύ­νη­μα. Μό­λις ἔφτα­­σε, πρό­λα­βε τήν ἁ­γί­α Κά­ρα, τήν προ­σκύ­νη­σε καί ἀ­μέ­σως μό­λις τόν εἶ­δε ὁ γέ­ρων Ἰ­ά­κω­βος, τοῦ λέ­ει: ”Τί κά­νεις, τέ­κνο μου, εἶ­δες πό­σο ζων­τα­νός εἶ­ναι ὁ ἅγι­ος Δαυ­ΐδ; Εἶ­δες πῶς εὐ­ω­δί­α­ζε ἡ ἁ­γί­α Κά­ρα; Ὁ Ἅ­γιος σέ πε­ρί­με­νε μέ ἀ­γά­πη ὅ­πως ὅ­λους, ἀλ­λά, ἐ­σύ τέ­κνο μου, ἄ­κου­γες τούς λο­γι­σμούς τοῦ δι­α­βό­λου καί σ᾽ ὅ­λο τό τα­ξί­δι ἤ­σουν ἀ­νή­συ­χος καί ἐ­κνευ­ρι­στι­κός πρός τήν σύ­ζυ­γο­”. Αὐ­τός ἔ­βα­λε με­τά­νοι­α καί λέ­ει, ”ποῦ τό ξέ­ρε­τε, Γέ­ρον­τα, ἐ­σεῖς αὐ­τό; Ἔ­τσι εἶ­ναι­”».

Κά­πο­τε, ὁ γέ­ρον­τας Ἰ­ά­κω­βος ἦ­ταν στήν τρα­πε­ζα­ρί­α τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς τοῦ Ὁ­σί­ου Δαυ­ΐδ καί μι­λοῦ­σε μέ προσκυνη­τές. Ἐ­κεί­νη τήν ὥ­ρα μπῆκε μέ­σα κά­ποι­ος Ὑπουργός, γι­ά νά μι­λή­ση στόν γέ­ρον­τα Ἰ­ά­κω­βο. Νό­μι­ζε ὅ­τι ὁ Γέ­ρον­τας θά τόν δε­χθῆ μέ δό­ξες καί τι­μὲς, ἐ­πει­δή ἐ­κεί­νη τήν ἐ­πο­χή εἶ­χε τέ­τοι­α ἀ­νώ­τα­τη θέ­ση στήν Κυ­βέρ­νη­ση. Ὁ Γέ­ρον­τας ὅ­μως, ὅ­ταν τόν εἶ­δε, τοῦ μίλη­σε μέ αὐ­στη­ρό τό­νο καί τοῦ εἶ­πε: ”Πρό­σε­ξε καί ἐ­σύ καί οἱ ἄλ­λοι, για­τί δέν κυ­βερ­νᾶ­τε σω­στά καί θά κα­τα­στρέ­ψε­τε τήν Ἑλ­λά­δα μας”

»Ὁ τό­τε Πρω­θυ­πουρ­γός Ἀν­δρέ­ας Πα­παν­δρέ­ου ἦ­ταν ἄρ­ρω­στος ἀ­π᾽ τήν καρ­διά του καί ὁ Γέ­ροντας συ­νέ­χι­σε νά ἀ­φη­γῆ­ται μπρο­στά σέ ὅ­λους τό πα­ρα­κά­τω γε­γο­νός πού ἔ­ζη­σε ὁ ἴ­διος: “Πρό και­ροῦ ἤμουν καί ἐ­γώ πο­λύ ἄρ­ρω­στος ἀ­π᾽ τήν καρ­διά μου. Παρα­κά­λε­σα τούς Ὁ­σί­ους μου, τόν ἅ­γιο Δαυ­ΐδ καί τόν ἅγιο Ἰ­ω­άν­νη τόν Ρῶσ­σο, νά μήν πά­ω στά Νο­σο­κο­μεῖ­α, νά μέ βο­η­θή­σουν νά κα­λυ­τε­ρεύ­ση ἡ ὑ­γεί­α μου καί νά μήν πά­ω στούς για­τρούς. Ὅ­μως οἱ Ἅ­γιοι ἐ­πέ­με­ναν νά πά­ω. Τί νά κά­νω, ἔ­κα­να ὑ­πα­κο­ή στούς Ἁ­γί­ους καί μέ πῆ­γαν στό Γε­νι­κό Λα­ϊ­κό στήν Ἀ­θή­να, μέ βά­λα­νε σέ δω­μά­τιο καί ἄρ­χι­σε ἡ θε­ρα­πεί­α. Σέ κά­να δύ­ο τρεῖς μέ­ρες ἔ­φε­ραν τόν Ἀν­δρέ­α τόν Παπαν­δρέ­ου, τόν Πρω­θυ­πουρ­γό, καί, ἐ­πει­δή δέν εἶ­χε θέση (στήν ἐν­τα­τι­κή), βγά­λα­νε ἐ­μέ­να σέ ἕ­να ράν­τσο στό δι­ά­δρο­μο καί βά­λα­νε αὐ­τόν στή θέ­ση μου. Νά, ἐ­κεῖ μέ πλη­σί­α­σε ἡ γυ­ναῖ­κα του, ἡ Δή­μη­τρα, καί ὁ γυι­ός του, ὁ Γι­ῶρ­γος, καί τούς εἶ­πα νά μήν φο­βοῦν­ται, θά ζή­ση ὁ Ἀν­δρέ­ας, ὅ­πως καί ἔ­ζη­σε”».

   Μί­α ἄλ­λη φο­ρά πού εἶ­χα πά­ει νά μεί­νω στό Μονα­στή­ρι τοῦ Ὁ­σί­ου Δαυ­ΐδ», δι­η­γεῖ­ται ὁ π. Παῦλος Τσου­κνί­δας, «ἀ­φοῦ τε­λεί­ω­σε ἡ θεί­α Λει-τουρ­γί­α καί ἐ­κεί­νη τήν μέ­ρα ἦ­ταν Λει­τουρ­γός ὁ ἴδιος ὁ γέ­ρον­τας Ἰ­ά­κω­βος, πε­ρί­με­να ὥς τό ἀ­πό­γευ­μα γι­ά νά τόν δῶ κατ᾽ ἰ­δί­αν, δι­ό­τι ὅ­ταν μι­λοῦ­σες μα­ζί του ἔ­νοι­ω­θες ἄλ­λος ἄν­θρω­πος, πε­τοῦ­σες, σοῦ με­τέ­δι­δε τήν Χά­ρη τοῦ Θε­οῦ, ἀλ­λά καί τήν οὐ­ράνια εὐ­ω­δί­α πού ἔ­βγαι­νε ἀ­π᾽ τό σῶ­μα του· τοὐ­λά­χι­στον ἐγώ ὁ ἁ­μαρ­τω­λός, μέ τήν βο­ή­θεια τοῦ Θε­οῦ καί ταῖς πρε­σβεί­αις τοῦ ὁ­σί­ου Δαυ­ΐδ, ἔ­νοι­ω­θα τήν ἄρ­ρη­τη εὐ­ω­δί­α ὅ­ταν ἤ­μουν δί­πλα του, ἀλ­λά δέν τοῦ τό ἔ­λε­γα, για­τί κα­τά­λα­βα ὅ­τι τόν στε­νο­χω­ροῦ­σα. Μά­λι­στα ἤ­θε­λα πάν­τα νά τόν κα­θυ­στε­ρῶ στίς πνευ­μα­τι­κές συ­ζη­τή­σεις πού ἔ­κα­να μα­ζί του, γι­ά νά αἰ­σθά­νω­μαι πε­ρισ­σό­τε­ρη ὥ­ρα αὐ­τές τίς οὐ­ρά­νι­ες εὐ­ω­δί­ες.

— Παι­δί μου, Παῦ­λο, ἤ­θε­λες καί σύ σή­με­ρα νά  ψάλ­λης, ἀλ­λά δέν μπο­ροῦ­σες.

— Ναί, Γέ­ρον­τα, τοῦ ἀ­παν­τῶ, μή­πως ἤ­θε­λα νά ψάλ­λω ὑ­πε­ρή­φα­να καί δέν μπο­ροῦ­σα;

— Ὄ­χι, παι­δί μου, μοῦ ἀ­παν­τᾶ ἐ­κεῖ­νος. Νά γνω­ρί­ζης ὅ­τι κα­τά τήν ὥ­ρα τῆς ἀ­κο­λου­θί­ας ἕ­να πο­νη­ρό πνεῦ­μα σέ κρα­τοῦ­σε ἀπ᾽ τό λαι­μό, ἐ­γώ ἀ­πό ἐκεῖ πού ἤ­μου­να τό ἔ­βλε­πα! Δέν σέ χω­νεύ­ει πού ἔρ­χε­σαι τα­κτι­κά στό Μο­να­στή­ρι. Καί τώ­ρα πού μι­λᾶ­με καί­ει τό πρό­σω­πό σου, ἔτ­σι δέν εἶ­ναι;

Προσευχήθηκα στον Όσιο Δαυίδ και με έκανε καλά – Ομιλεί ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης

«Οικογένεια… “Δίχως λουλούδια και παιδιά, ποια θα ‘χε ο κόσμος ομορφιά;”» Σεζόν 2η – Επεισόδιο 8ο – «Λόγοι Αγίου Ιακώβου Τσαλίκη για την οικογένεια», μιλά ο ίδιος ο Άγιος Ιάκωβος.

Όταν έφθασα στο Μοναστήρι και είδα τον Γέροντά μου στο φέρετρο, έτρεχαν ασταμάτητα τα δάκρυά μου! Είχε ένα γλυκύτατο πρόσωπο. Σου έδινε την εντύπωση ότι κοιμόταν. Το σώμα του ήταν εύκαμπτο, μαλακό και τρυφερό! Η θερμοκρασία του σώματός του ήταν η φυσιολογική. Είχε σημάδια αγιότητος!

Άλλη φορά, πήγε ένας πατέρας που το παιδί του είχε σκοτωθή σε τροχαίο. Του είπε ότι έβλεπε το παιδί του στον ύπνο του να του λέη ότι δεν το αφήνουν να μπη μέσα. Ο Γέροντας του είπε, «Μήπως το παιδί βλαστημούσε τον Χριστό και την Παναγία;». Πράγματι, αυτό είχε γίνει. Ο Γέροντας είπε στον πατέρα να κάνη….

«Βλέπετε, παιδιά μου, αυτήν την πονεμένη μητέρα; (και τους έδειξε την μητέρα του παιδιού που ήταν πιο πέρα). Αυτή η μητέρα, επειδή έχει μεγάλη πίστη στον Χριστό και υπομένει το πρόβλημα του παιδιού της, αυτή η μητέρα θα πάη στον χώρο των μαρτύρων και θα ευφραίνεται αιωνίως»!

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης – Έβγαλε δαιμόνιο από μοναχό

«Κάποια άλλη φορά», έλεγε ο Γέροντας, «ευρισκόμουν στην είσοδο της Μονής και βλέπω να μπαίνει από την είσοδο μια γριά. Τη χαιρέτησα και τις λέω:

­Έχω πολ­λές ἀρ­ρώ­στι­ες, ἀλ­λά πα­ρα­κά­λε­σα τόν ἅ­γιο Δαυ­ΐδ νά ἔ­χω τίς δο­κι­μα­σί­ες αὐ­τές, ἀλ­λά νά μοῦ δί­νη ὑ­πο­μο­νή, καί νά μήν εἶ­ναι κά­τι σο­βα­ρό.

Ὁ δι­ά­βο­λος!… Ἀ­φοῦ πῆ­γα στόν Ἁ­γι­ό­καμ­πο, βλέ­πω μιά σκο­τει­νιά μπρο­στά μου, ἕ­να ἐμ­πό­διο καί λέ­ω: “Θε­έ μου! Δέν ὑ­πάρ­χει κα­νέ­νας πα­πάς, δέν ὑ­πάρ­χει καμ­μιά ἐκ­κλη­σί­α νά μπῶ μέ­σα νά βο­η­θή­ση νά πά­ω πί­σω στόν ὅ­σιο Δαυ­ΐδ; Ἔ­στω καί ἕ­νας κο­σμι­κός νά μοῦ πῆ νά γυ­ρί­σω! Ποῦ βρί­σκο­μαι!…”. Ξαφ­νι­κά, ἀ­κού­ω μιά φω­νή νά μοῦ λέ­η: “Νι­κό­λα­ε, γύ­ρι­σε σύν­το­μα στόν Ὅ­σιο Δαυ­ΐδ, νά πᾶς νά βα­πτι­στῆς”

“Τότε βλέπω στην εικόνα ζωντανή την Πανα­γία μας, η οποία γύρισε το κεφάλι Της και με κοίταξε με τα μεγάλα μάτια Της και σήκωσε το χέρι Της και μ’ ευλόγησε. Εγώ έχασα την φωνή μου, κόπηκαν τα πόδια μου και με δυσκολία επαναλάμβανα συνεχώς «επάκουσον ημών ο Θεός, επάκουσον ημών ο Θεός», όλο το ίδιο…”

«Αρχίζοντας την Ιερατική ζωή στο Μοναστήρι», έ­λεγε o Γέροντας, «στο τυπικό των καθημερινών Ιερών Ακολουθιών προστέθηκε και η τέλεση της καθημερινής Θείας Λειτουργίας. Το πρωί – όρθρου βαθέως – αρχίζαμε την Ακολουθία και πριν ξημερώσει καλά τελειώναμε τη Θεία Λειτουργία. Έτσι κοινωνώντας καθημερινά τ’ Άχραντα Μυστήρια ένοιωθα τέτοια δύναμη μέσα μου που ήμουν σαν λιοντάρι…»

…Όταν στο Γέροντα αναφέρθηκε ότι, κατόπιν αποφάσεως της Ιεράς Συνόδου, στα άτομα αυτά (καθολικούς) είναι αρκετό το μυστήριο του Χρίσματος, χωρίς το Βάπτισμα, ο Γέροντας είπε: – Δεν γνωρίζω τι αποφάσισε η Ιερά Σύνοδος. Εκείνο που γνωρίζω είναι ότι το Ευαγγέλιο λέει: «ο πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσεται». Γι’ αυτό πρέπει να γίνεται κανονικά το μυστήριο του Βαπτίσματος και του Χρίσματος.

Η μη­τέ­ρα μου ἔ­κα­νε με­τά­νοι­ες, δε­ή­σεις, προ­σευ­χές, νη­στεῖ­ες. Ἔ­τσι γι­α­τρευ­ό­μα­σταν τό­τε. Ἀ­πό μι­κρό, μέ εἶ­χε μά­θει ἡ μαν­νού­λα μου νά τη­ρῶ τήν τά­ξη τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, νη­στεῖ­ες, με­τά­νοι­ες

Όσιος Γέροντας Ιάκωβος: «Να ποιός φοβάται και δεν θέλει την Θεία Κοινωνία»

Νέο αφιέρωμα των Πατέρων της Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίδ εν Ευβοία στον Όσιο Ιάκωβο Τσαλίκη με συγκλονιστικές μαρτυρίες θαυμαστών περιστατικών από τον βίο του και εκτενή αποσπάσματα από την εξόδιο ακολουθία του (22-11-2024)

Σπάνιες Ηχογραφήσεις – Αρχείο με τις Αληθινές Φωνές από Σύγχρονους Αγίους

“Να ξέρης, οι εξομολογήσεις που έκανες στον προηγούμενο Πνευματικό σου πιάστηκαν και τα αμαρτήματά σου συγχωρέθηκαν, αλλά, επειδή εσύ έχεις αυτό τον λογισμό και σε βασανίζει, έλα να μου τα πης όλα απ’ την αρχή! Έτσι και έγινε. Θυμάμαι εγώ γονάτισα δίπλα απ’ την Αγία Τράπεζα και την ώρα που άρχισα να εξομολογούμαι όλα τα αμαρτήματά μου απ’ την αρχή…”

  Έἶ­χα τήν εἰ­κό­να τοῦ Ἁ­γί­ου Νε­κτα­ρί­ου στό Ἱ­ε­ρό. Κά­ποι­ος ἁ­γι­ο­γρά­φος εἶ­πε: ”Μωρέ, τό στό­μα  τοῦ Ἁ­γί­ου εἶ­ναι στρα­βό, στήν ἀ­κρού­λα­”. Ἔκα­­να προ­σευ­χή στόν Ἅ­γι­ο, ἔ­γι­νε ἕ­να συλ­λεί­τουρ­γο καί με­τά εἶ­δα τόν ἅ­γι­ο Νε­κτά­ρι­ο κα­θι­στό νά μοῦ λέ­η: ”Νά τούς πῆς, πώς νά, τώ­ρα πού κά­θο­μαι στήν κα­ρέ­κλα εἶ­μαι ἔτ­σι ὅ­πως ἀ­κρι­βῶς καί στήν εἰ­κό­να­”. Οἱ εἰ­κό­νες ἔ­χουν τήν Χά­ρη τῶν Ἁ­γί­ων».

Ἡ γνωριμία μέ ἕναν Ἅγιο ἀποτελεῖ μεγάλη εὐθύνη γι᾿ αὐτόν πού τόν συνάντησε, πού τόν ἀντίκρυσε μέ τά σαρκικά του μάτια, πού τόν ἄκουσε νά μιλάη. Σέ ἐποχές μάλιστα πού ἡ ἁγιότητα δέν συνηθίζεται. Ἔχει εὐθύνη νά μιμηθῆ τόν Ἅγιο, νά ἐφαρμόση ὅσα ἔμαθε, νά κάνη πράξη τό ἀσυνήθιστο, τήν Χριστιανική ζωή μέ συνέπεια.

Πά­τερ μου, ἐ­κεῖ πού πά­ω τό βρά­δυ στό κελ­λί μου  νά κά­νω τόν κα­νό­να μου, ἔρ­χον­ται αὐ­τοί οἱ πο­νη­ροί⋅ τί τρα­βά­ω ὅ­λη τήν νύχ­τα δέν πε­ρι­γρά­φε­ται μέ λό­γι­α! Εἶ­ναι, πά­τερ μου, 5–6 μα­ζί καί μέ τρα­βᾶ­νε ἀ­π᾽ τά πό­δι­α, μέ χτυ­πᾶ­νε μπου­νι­ές μέ κά­τι μαλ­λι­α­ρά χέ­ρι­α, μέ ἄ­σχη­μα πρό­σω­πα, μέ πό­δι­α σάν κατ­σί­κι­α καί βρω­μᾶ­νε πο­λύ.

Ομιλεί ο ίδιος ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης: Ποίος φοβάται την Θεία Κοινωνία;

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης: Tόν θέ­λω τόν Πα­ρά­δει­σο, αὐ­τός εἶ­ναι ὁ προ­ο­ρι­σμός μου, νά βρῶ μιά ἀ­κρί­τσα νά ἀ­ναπαύω­­μαι, νά μήν βα­σα­νί­ζω­μαι σέ ᾽κεῖ­νο τό αἰ­ώ­νιο πῦρ τῆς κο­λά­σε­ως καί τί­πο­τε ἄλ­λο δέν θέ­λω.
»Δι­ά­βα­σα λί­γο (κά­πο­τε), προ­σευ­χή­θη­κα καί πλά- για­σα, δέν κοι­μή­θη­κα. Καί με­τά ἄρ­χι­σα νά βλέ­πω αὐ­τά. Ἄρ­χι­σε ἡ ψυ­χή μου νά ἀ­νε­βαί­νη στά οὐ­ρά­νια νο­ε­ρῶς καί ἔ­βλε­πε τόν Πα­ρά­δει­σο πνευ­μα­τι­κά. Ξαφ­νι­κά βλέ­πω, ὄ­χι φαν­τά­σμα­τα καί τέ­τοι­α δαι­μο­νι­κά, βλέ­πω ὅ­τι βρί­σκο­μαι κά­που.

Κά­πο­τε, ἐ­κεῖ στήν Ἁ­γί­α Τριά­δα Πει­ραι­ῶς, ἀ­πέ­ναν­τι, βλέ­πω ἀ­πό μα­κριά ἕ­ναν πα­πά καί τοῦ κά­νω ὑ­πό­κλι­ση, αὐ­τός μοῦ κά­νει νό­η­μα “ἔ­λα–ἐ­δῶ, ἔ­λα–ἐ­δῶ”.

ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ από το Βιβλίο “Ο ΓΕΡΩΝ ΙΑΚΩΒΟΣ   ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ–ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ–ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ” της σειράς ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΒΙΩΜΑ  4