Ο Παναγιώτης, είχε αφήσει τη γαλήνη των ορεινών τοπίων για να αναζητήσει καλύτερη τύχη στην Αθήνα. Εκεί γνώρισε τη γυναίκα του, δημιούργησε οικογένεια και έφτιαξε μια νέα ζωή. Ωστόσο, η αγάπη του για τον τόπο που γεννήθηκε και μεγάλωσε δεν είχε σβήσει.
«Να ‘χεις την υγειά σου, να σμίγουμε πάντα στο δρόμο» – Ζωντανή συζήτηση με τη γιαγιά Χρυσάνθη
Για 30 ολόκληρα χρόνια, ο Γιώργος ζούσε στην καρδιά της Αθήνας. Το άγχος, το στρες και η συνεχής πίεση είχαν αρχίσει να τον κουράζουν. Ήταν καιρός να αναζητήσει κάτι πιο αληθινό, να επιστρέψει στις ρίζες του και να ζήσει με πιο απλούς ρυθμούς
Η μάνα μου έλεγε”..αν δεν ιδρώσει, ψωμί δε τρως” – Κουβεντούλα με τη κ.Σοφία στην Αυγή Θεσσαλονίκη
Η ιστορία της 83χρονης Ροδάνθης είναι μια μαρτυρία της δύναμης της ανθρώπινης αντοχής και της αξίας της παράδοσης. Μέσα από τις αναμνήσεις της, αναδεικνύεται η αξία της απλότητας, της εργατικότητας και της αγάπης για την οικογένεια και τις παραδόσεις.
Καθώς μεγάλωνε, η Μαρία παντρεύτηκε και απέκτησε δύο παιδιά. Ωστόσο, η τραγωδία συνέβη όταν ένα από τα παιδιά της πέθανε. Αυτό ήταν ένα καταστροφικό πλήγμα για τη Μαρία και την οικογένειά της, και η απώλεια έμεινε μαζί της σε όλη της τη ζωή.
Οι φυσικές ομορφιές, η ζεστή φιλοξενία των ντόπιων, το καλό υγιεινό και παραδοσιακό φαγητό στην ορεινή Γη, ενισχύουν τον αγροτικό τομέα και αποτελούν μέρος για τη βιώσιμη ανάπτυξη της ελληνικής υπαίθρου. Στο μικρό ορεινό χωριό Κλειτσός Ευρυτανίας, η Ειρήνη μας καλοδέχεται…
Η ζωή στο χωριό! Νέοι και κτηνοτροφία
Η κτηνοτροφία αποτελεί το σημαντικό συντελεστή της εθνικής μας οικονομίας, ωστόσο οι νέοι άνθρωποι λόγω της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια, βγαίνουν από το επάγγελμα και αρνούνται να εργαστούν στον πρωτογενή τομέα της αγροδιατροφής. Στο Λέχαιο Κορινθίας, συναντήσαμε τον Ανδριανό που εγκατέλειψε το επάγγελμα του Γεωπόνου κι έγινε ένας επιτυχημένος Κτηνοτρόφος.
Το ελληνικό δημοτικό τραγούδι είναι τόσο δραματικό, επικό και λυρικό που δεν υπάρχει αντίστοιχό του στον κόσμο… Στο Καταφύγιο Ορεινής Ναυπακτίας ένα έρημο χωριό των 18 κατοίκων, συναντήσαμε τον μόνιμο κάτοικο και υπηρέτη της δημοτικής μουσικής Απόστολο Ζορμπά…
Είδα ένα γέρο που ΄κλαιγε! Η σκληρή ζωή στα βουνά και το τέλος της κτηνοτροφίας!
Τα υψηλής διατροφικής αξίας τοπικά προϊόντα διατροφής που παράγει η ελληνική ύπαιθρος, σε συνδυασμό με την ζεστή φιλοξενία των ντόπιων κατοίκων, αποτελούν έναν βιώσιμο μοχλό ανάπτυξης. Στις πλαγιές του Παρνασσού, στην Αράχωβα Βοιωτίας, μας υποδέχεται με πολλή αγάπη η ακούραστη γιαγιά Ακτίδα…
Παρέα Ρωμηών και φίλων της ΕΡΩ Κομοτηνής συμμετείχε εθελοντικά στο μάζεμα της ελιάς στον οικισμό Ιάσιο Ροδόπης. Η επιστροφή στο χωριό, έστω και σαν προσωρινό βίωμα, σε ένα ζωντανό παράδειγμα. Ο νεανικός ενθουσιασμός ζυμωθηκε με την αγροτική παράδοση για δύο συναπτές Κυριακές.
Ένα από τα πιο παραδοσιακά επαγγέλματα που είναι προς εξαφάνιση καθώς οι νέοι πλέον δεν έχουν διάθεση να το ακολουθήσουν, διότι είναι επικίνδυνο και κουραστικό, είναι το επάγγελμα του υλοτόμου. Στη σημερινή εποχή, οι δασικές υπηρεσίες φροντίζουν για την ανανέωση και καθαριότητα στα δάση, αναθέτοντας τη δύσκολη και απαραίτητη δουλειά, στους υλοτόμους.
Tο επάγγελμα της παραδοσιακής κτηνοτροφίας, τείνει να εξαφανιστεί, όπως μας περιγράφουν οι λιγοστοί εναπομείναντες τσοπάνηδες στα ορεινά χωριά μας. Στα ύψη το κόστος ζωοτροφών, οι αυξημένες τιμές ηλεκτρικού ρεύματος, εφόδια, φάρμακα, κ.λπ.. νιώθουν σα να είναι ξεχασμένοι από την ελληνική πολιτεία.
Ιστορίες ζωής από την 92χρονη γιαγιά Παναγιώτα. Μας μιλάει για τη ζωή της στο ορεινό χωριό, μας φιλεύει τοπικά αρωματικά βότανα μας συγκινεί με τα λόγια της και μας εξηγεί πως καταπολεμά τη μοναξιά της τρίτης ηλικίας…
Στην Θεσσαλία συναντήσαμε τον τσέλιγκα-παππού Γιώργο, αυτοδίδακτο σκαλιστή του ξύλου που μας συγκλονίζει με την ανθρωπιά και το μεγαλείο της ψυχής του.
Η παραδοσιακή ζωή του χωριού άλλαξε ριζικά.
Η ερήμωση των χωριών, κυρίως των ορεινών, η εσωτερική και εξωτερική μετανάστευση, άφησαν μόνιμες καταστάσεις, οι περισσότεροι κάτοικοι δεν επέστρεψαν ποτέ, συνέχισαν αλλού τη ζωή τους…
Η καλλιέργεια του καλαμποκιού άλλοτε, ήταν η πρώτη φροντίδα προκειμένου οι πρόγονοί μας εξασφαλίσουν τη βασική τους τροφή, ενώ σε κάθε εποχή του χρόνου τρώγεται ψητό ή βραστό. Οι σύγχρονοι διατροφολόγοι επιμένουν ότι το αλεύρι από καλαμπόκι είναι ένας διατροφικός θησαυρός καθώς περιέχει θειαμίνη, νιασίνη αλλά και φυλλικό οξύ.
Η ορεινή κτηνοτροφία ανέθρεψε γενιές και γενιές και σήμερα εξαφανίζεται. Η ανάγκη για βιωσιμότητα της ορεινής πατρίδας και η υποστήριξη των νέων που επιθυμούν να μείνουν πίσω για να ασχοληθούν με την πατροπαράδοτη Ελλάδα είναι απαραίτητη όσο ποτέ.
στο χωριό Ναρθάκι, ο Γιώργος, παλιός τσέλιγκας των Φαρσάλων, μας οδηγεί στην στάνη με το κοπάδι του, μας μιλάει για την άλλοτε μετακινούμενη κτηνοτροφία-την εξάμηνη δηλαδή μετακίνηση των σαρακατσάνων βοσκών & κοπαδιών- μεταξύ θερινών και χειμερινών βοσκοτόπων, για το επάγγελμά του και τους κινδύνους…
Στα βουνά του Βάλτου, στον τελευταίο της επίγειο παράδεισο, συναντήσαμε τη 85χρονη γιαγιά-Σταθούλα, στον τόπο που μεγάλωσε και αρνείται να εγκαταλείψει και μας δείχνει όπως παλιά, πώς μπορούμε εναλλακτικά να τρώμε βιολογικά, υγιεινά και με ασφάλεια, από το αγρόκτημα στο πιάτο μας
Είναι πολύ σημαντικό τα τρόφιμα που καταναλώνουμε να είναι απόλυτα υγιεινά και φιλικά προς το περιβάλλον. Πόσο μάλλον όταν μαγειρεύονται με καλοσύνη και αγάπη από τη νοικοκυρά όπως στην περίπτωσή μας που η κυρία Σοφία, που μας υποδέχεται στο χωριό της και με ντόπια προϊόντα μας φτιάχνει μια παραδοσιακή πίτα ψημένη πάνω σε ξυλοκάρβουνα.
Κατασκευή παραδοσιακού καλύμνικου φούρνου από τον Καλύμνιο μάστορα Μάκη Χονδρόγιαννο.
Γνωριμία με τα βότανα και τα χόρτα του τόπου μας στις 10/4/2022 και ώρα 12:00
Στη Σαργιάδα Αιτωλοακαρνανίας η 85χρονη γιαγιά Δήμητρα, μας υποδέχεται με χαρά στο όμορφο χωριό της, μας μαγειρεύει με τα χεράκια της μια πεντανόστιμη νηστίσιμη λαχανόπιτα, μας διηγείται με νοσταλγία μύθους και ιστορίες του πολέμου…
Η Ελλάδα έχει βαθιά παράδοση με την κτηνοτροφία και είναι ο πρωτογενής τομέας που θα μπορούσε να αποτελεί πυλώνα ανάπτυξης για ολόκληρη την εθνική οικονομία. Βρεθήκαμε στο μεγαλύτερο κτηνοτροφικό χωριό της Ευρυτανίας, στη Βαλαώρα Αγράφων, όπου ο Παύλος μας υποδέχεται και μας οδηγεί κοντά στη στάνη του.
Η Μαστίχα Χίου αποτελεί ένα μοναδικό προϊόν που παράγεται μόνο στη Χίο. Μετά τη συλλογή της από τα χωράφια, κοσκινίζεται, πλένεται και καθαρίζεται επιμελώς με το χέρι, κομμάτι-κομμάτι, για να παραδοθεί στην Ένωση Μαστιχοπαραγωγών Χίου και στη συνέχεια να προωθηθεί στο εμπόριο.
Σε όλα τα στάδια της διαδικασίας στηρίζεται η ελληνική οικογένεια και οι πρακτικές βιολογικής γεωργίας. Οι αδερφές τυποποίησαν μάλιστα και διαθέτουν χυμό ελιάς που συνοδεύεται από αναλύσεις χημικές, οργανοληπτικές και αρωματικές, έχει βραβεία ποιότητας από αναγνωρισμένους διαγωνισμούς για την γεύση αλλά και τη συσκευασία του με την ξύλινη λεπτομέρεια πάνω στο δοχείο…
Το μακρινό 2001, αποφασίζει ότι θα αφήσει πίσω του την Αθήνα, θέλοντας να θέσει τις βάσεις, ώστε να δημιουργήσει τη δική του οικογένεια, μακριά από την μεγαλούπολη και παρέχοντας μία ποιοτική καθημερινότητα τόσο στον ίδιο, όσο και στην μελλοντική του οικογένεια.
Καθετοποίηση της παραγωγής και της επεξεργασίας των βοτάνων, προκειμένου να διατίθενται απευθείας στην αγορά πέτυχε μια επιχείρηση στην Χίο, προσβλέποντας στην προστιθέμενη αξία των προϊόντων της.
Στην Ακριτική Ελλάδα, ο Βασίλης κρατάει το κοπάδι του με αγάπη και μεράκι απ’ τις προηγούμενες γενιές. Μέχρι να πέσει το χιόνι, τα γιδοπρόβατά του βόσκουν στα λιβάδια της πυκνής πλαγιάς παρέα με φύλακες του κοπαδιού,ελληνικούς ποιμενικούς σκύλους!
Βιοποικιλότητα στον Ελλαδικό χώρο. Από την αρχαιότητα έως σήμερα, στις περιοχές με λίμνες και ποτάμια της Μακεδονίας της Θράκης και της Θεσσαλίας επιβιώνουν ζώα ελευθέρας βοσκής, όπως η αυτόχθονη ράτσα των νεροβούβαλων.