Τὸ 2030 περιμένουμε στὸν σημερινὸ ρυθμὸ γεννήσεων Ἑλληνίδων καὶ ἀλλοδαπῶν γυναικῶν τὸ 60% τῶν μαθητῶν πρωτοβάθμιας καὶ δευτεροβάθμιας ἐκπαίδευσης θὰ εἶναι τέκνα ἀλλοδαπῶν καὶ τὸ 40% μόνον ἑλληνόπουλα.
Οἱ ἀντιξοότητες τοῦ βίου δὲν μποροῦν νὰ γίνουν ἐμπόδιο στὸ νὰ ἀνθίσει μιὰ γλυκιά, τρυφερή, ἀγαπητικὴ σχέση ἀνάμεσα σὲ δυὸ ἀνθρώπους.
Ὁ ἀξιωματικὸς ἔδωσε μιὰ διαταγὴ ἀπόδοσης χαιρετισμοῦ καὶ τιμῆς: -Παρουσιάστε.
Θὰ σοῦ πῶ μιὰ μικρὴ ἱστορία, κι ὕστερα κρίνε κι ἀπὸ μοναχός σου. Πᾶνε χρόνια ἀπὸ τότε, μὰ τὸ θυμᾶμαι σὰν νὰ ‘ναι τώρα…
Διότι αὐτὸς εἶναι ὁ πραγματικὸς πλοῦτος, αὐτὴ εἶναι ἡ μεγαλύτερη περιουσία, ὅταν ὁ ἄνδρας δὲν βρίσκεται σὲ διχόνοια μὲ τὴ γυναίκα του, ἀλλὰ εἶναι προσκολλημένοι ὁ ἕνας στὸν ἄλλο, σὰν ἕνα σῶμα ἀκριβῶς.
Συμπληρωματικὰ νὰ ἀναφέρουμε ὅτι πρέπει οἱ ἔγγαμοι νὰ ἀποφεύγουν ὡς διὰ πυρρὸς τὶς πάρα φύσιν σαρκικὲς σχέσεις-ὁμοφυλοφιλικὴ πρακτικὴ. Στὴν περίπτωση αὐτὴ οἱ σύζυγοι δὲν βιώνουν τὴν ἀρχὴ τῆς ἰσοτιμίας οὔτε καὶ τὸ περιεχόμενο τῆς αὐθεντικῆς ἀγάπης ποὺ πρακτικῶς μεταφράζεται ὡς σεβασμός, λεπτότητα, ἀξιοπρέπεια καὶ ἔντιμη ἀντιμετώπιση.
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἑρμηνεύει τὸ θαῦμα τῆς Κανά, ὅταν τὸ γλυκόπιοτο κρασὶ δόθηκε τελευταῖο μετὰ ἀπὸ θαυμαστὴ παρέμβαση τοῦ Κυρίου ὅ,τι αὐτὸ συμβολίζει τὴν ὁλοκλήρωση τοῦ πνευματικοῦ σκοποῦ τοῦ γάμου …
Μιὰ ταινία ποὺ προκαλεῖ μὲ ἁπλὸ καὶ ὠμὸ τρόπο τὸ μυαλὸ τοῦ καθένα ἀπό μας, βάζοντάς μας σὲ σκέψεις. Πολλὲς σκέψεις. Στὴν οὐσία παρακολουθοῦμε τὴν ζωὴ τῆς Mae ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ προσελήφθη στὴν κολοσσιαία ἐταιρία Circle.
Μιὰ ἐκπομπὴ χαστούκι γιὰ τὴν σημερινὴ ἔλλειψη σεβασμοῦ τῆς κοινωνίας μας στὴν ἀνθρώπινη ζωὴ ἀπὸ τὴ στιγμὴ τῆς σύλληψης ἀλλὰ καὶ τὸ τεράστιο δημογραφικὸ πρόβλημα τῆς πατρίδας μας.
Κυκλοφορεῖ ἕνα κείμενο ποὺ λέει πὼς δὲν πρέπει νὰ ἀναρωτιόμαστε γιατί ὁ Θεὸς μένει σιωπηλὸς τὴν ὥρα τῆς δοκιμασίας, ἀφοῦ κι ὁ δάσκαλος διατηρεῖ τὴ σιωπὴ του κατὰ τὴ διάρκεια ἑνὸς διαγωνίσματος.
Πὼς μπορεῖς καὶ πιστεύεις στὸν Θεὸ χωρὶς νὰ ἔχεις ἐν γνώσει σου ὅλα ὅσα ἀφοροῦν στὴν πίστη;
Ἂς πιστεύη δηλαδὴ ὅτι ἡ δική μου «σοφή (!) συμβουλὴ» ἔλυσε τὸ πρόβλημα καὶ ὄχι ἡ ἰδικὴ του ἁγιότης, ἡ ὁποία τὸν ὠδήγει εἰς τόσην ταπείνωσιν…
Μιλοῦσε πάντα ἤρεμα, ἦταν τέρας ψυχραιμίας σὲ ὅλα τὰ ζητήματα, ἀλλὰ εἶχε ἕναν τρόπο νὰ παθιάζεται καὶ νὰ μεταδίδει τὴν ἔντασή του στὰ θέματα τῆς πατρίδας, τῆς πορείας τῆς χώρας μας, τῆς συνέχισης τοῦ ἔργου τῶν ἐνόπλων δυνάμεων καὶ τοῦ ζητήματος τῆς Ἐθνικῆς μας Ἄμυνας, ποὺ ἀπὸ τότε νοσοῦσε.
Λέω τὴ λέξη Πατρίδα, Ἑλλάδα καὶ δακρύζω ἀπὸ συγκίνηση καὶ περηφάνια. Δὲν εἶναι εὔκολο νὰ περιγράψω τὰ συναισθήματά μου… Προσπαθῆστε γιὰ τὸν δύσκολο δρόμο, πολεμῆστε, ἀγωνιστεῖτε, ὅπως κάνανε καὶ οἱ πατεράδες και οι παπποῦδες μας…
Ὁ Γάμος εἶναι Μυστήριο ἀγάπης. Ὡς Μυστήριο χρειάζεται μύηση στὴ μεγάλη ἀλήθεια τῆς ἀγάπης. Τὴ μύηση αὐτὴ θὰ τὴ βροῦμε στὸν Κύριό μας, ἀφοῦ ὁ Θεὸς «ἀγάπη ἐστί».
Ἕνα αἴτημα χρόνων, ἔπειτα ἀπὸ συντονισμένες καὶ κοπιώδεις προσπάθειες ἔγινε ἐπιτέλους πραγματικότητα!
Ὁ γιατρὸς νὰ ἐπιμένει νὰ κάνω ἀμνιοπαρακέντηση. Ὁ ἄντρας μου κι ἐγὼ δὲν θέλαμε, ἤμασταν ἀποφασισμένοι νὰ μὴν ὑποστῶ οὔτε ἐγὼ ἀλλὰ οὔτε καὶ τὸ παιδὶ αὐτὴν τὴ διαδικασία.
Σ΄ἕνα μικρό χωριουδάκι τῆς Λέρου, πρίν ἀπό 30 περίπου χρόνια ἔγινε τό ἑξῆς θαυμαστό, πού μᾶς διέσωσε ἀφηγηματικά ἕνας Ἅγιος συγχωρεμένος ἀπό τό 2010 ἱερέας, ὁ παπά-Χρῆστος.
Γύρισε τό παιδί ἀπό τό σχολεῖο, κάθισε στόν ὑπολογιστή καί δέν σηκώνεται ἀπό ἐκεῖ γιά κανένα λόγο. Δέν θέλει νά φάει, νά ξεκουραστεῖ, φυσικά νά διαβάσει…Σηκώνεται ἀργά τό βράδυ. Ἄν τολμήσω καί τόν ἐνοχλήσω γίνεται μεγάλη φασαρία, ἀντιδρᾶ καί σχεδόν μου ἐπιτίθεται…
Καί εἶναι ἀπορίας ἄξιον πῶς ἄνθρωποι αὐτοπροσδιοριζόμενοι ὡς προοδευτικοί καί φιλελεύθεροι, οἱ ὁποῖοι κατηγοροῦν τήν Ἐκκλησία γιά ἀπαξίωση καί ὑποτίμηση τῆς σωματικότητας στόν ἄνθρωπο, πρεσβεύουν ἕναν ἀνθρώπινο “ἑαυτό” ἀνεξάρτητο ἀπό τό σῶμα.
Πρόκειται γιά τήν πρώτη οὐσιαστική κατάθεση κατοχυρωμένου ἐπιστημονικοῦ λόγου γύρω ἀπό τό θέμα αὐτό, πού στίς ἡμέρες μας βρίσκεται κατεξοχήν στήν ἐπικαιρότητα λόγῳ τῆς δημόσιας ἠλεκτρονικῆς διαβούλευσης σχεδίου νόμου ἀπό τό Ὑπουργεῖο Δικαιοσύνης γιά τήν ἀναγνώριση ταυτότητας φύλου.
Τό 1995 ἕνας δικηγόρος, εὐλαβής, ὑγιέστατος, νέος, ὡραῖος καί μοιραῖος ἐπισκέφτηκε μέ χριστιανική ἀγάπη, μαζί μέ δυό ἀκόμη χριστιανούς ὀρθοδόξους ἕνα ἄσυλο ἀνιάτων κάπου στήν Ἀθήνα. Σέ ἕνα θάλαμο ἄνοιξε καλοπροαίρετο διάλογο παρηγοριᾶς …
Τομέας Ἐπιστημόνων τοῦ Συλλόγου «Ὁ Μέγας Βασίλειος», «Χριστιανική Ἕνωση Ἐπιστημόνων» & «Χριστιανική Ἕνωση Ἐκπαιδευτικῶν Λειτουργῶν» του Συλλόγου «Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος», «Ἀνωτάτη Συνομοσπονδία Πολυτέκνων Ἑλλάδος», «Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη».
Ὁμιλητῆς ἦταν ὁ ὀσιολογιότατος γέροντας Μάξιμος Ἰβηρίτης.
Ἔχουνε καί ἕνα γιό δωδεκάχρονο, παράλυτό το παιδάκι, ἀνάπηρο στό καροτσάκι ἀπό πέντε χρονῶν νήπιο. Καημός μεγάλος, καρφί στήν καρδιά τοῦ ἀνδρογύνου!
Ὁμιλητής εἶναι ὁ πρωτοπρ. π. Λάμπρος Φωτόπουλος (θεολόγος, δρ. νομικῆς). Ἀποδώθηκαν ὕμνοι ἀπό τήν ἀκολουθία τοῦ Ἁγίου, ἀπό τήν χορωδία «Βυζαντινοί Μελωδοί» τῆς Γ. Ε. Χ. Α. Κατερίνης.
Πέρασαν 2-3 μέρες καὶ μᾶς ἒπιασε καὶ ἐμᾶς μιὰ πείνα καὶ εἴχαμε νὰ φᾶμε 8 ἡμέρες ψωμί. Οἱ δρόμοι εἶχαν κλείσει, δὲν ὑπῆρχε τίποτα νὰ φᾶμε καὶ κοιμόμασταν νηστικοί. Ἤμουν τότε 21 ἐτῶν παιδί.
Τό 1990 δυό καλοί ἄνθρωποι μαζέψανε κάποιον γεροντάκο ἄστεγο, λιγδιασμένο καί ἔρημο καί μέ ἀσθενοφόρο τόνε μεταφέρουνε σέ ἕνα ἐκκλησιαστικό γηροκομεῖο τῆς Λάρισας.
Τούς λόγους γιά τούς ὁποίους οἱ γονεῖς πρέπει νά βρίσκονται κοντά στά παιδιά, διαμορφώνοντας ἕνα ὑγιές περιβάλλον, ἀνέπτυξε κατά τή διάρκεια τῆς ὁμιλίας του ὁ λόγιος κληρικός τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν, αἰδεσιμολογιώτατος πρωτοπρεσβύτερος π. Θεμιστοκλῆς Χριστοδούλου.
Μία ανάλυση της ταχύτατης ανάπτυξης των Ορθόδοξων Κοινοτήτων στην Μικρά Ασία και στην Κωνσταντινούπολη μέσα από προσωπικά βιώματα.
Χιλιάδες λαού της πόλεως της Θεσσαλονίκης και όχι μόνο ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα.
Θὰ ὁμιλήσουν ὁ Μητροπολίτης Σισανίου καὶ Σιατίστης κ. Παῦλος, ἡ καθηγήτρια τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Μαρία Μαντουβάλου καθὼς καὶ ὁ Γενικὸς Γραμματέας τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Θεολόγων, κ. Παναγιώτης Τσαγκάρης.
Η εκδρομή πραγματοποιήθηκε τη Διακαινήσιμο εβδομάδα. Συμμετείχαν νέοι και νέες από όλη την Ελλάδα.