Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος: «Σε μια νύχτα θα αδειάσει η Αθήνα και όλοι θα πάνε έξω στα χωράφια»
Εὔχομαι, παιδί μου, πνευματικῶς νά πηγαίνῃς καλά. Οἱ δυσκολίες θά ὑπάρχουν, καθώς καί οἱ πειρασμοί καί τόσα ἄλλα· αὐτά ὅλα ὅμως θά τά ἀντιμετωπίσωμεν μέ τήν προσευχήν καί τόν φόβον τοῦ Θεοῦ.
Μὲ ἀφορμὴ τήν συμπλήρωση δύο ἐτῶν ἀπό την τὴν ἁγιοκατάταξη τῶν Ἁγίων Ἁγιορειτῶν Γερόντων, θυμόμαστε καὶ παραθέτουμε σημεῖα ἀπὸ μαρτυρίες, διδαχὲς καὶ νουθεσίες τους, τὰ ὁποία παραμένουν διαχρονικὰ καὶ διδακτικὰ καὶ στὶς μέρες μας. Ἂς ἀκούσουμε τὶς προτροπὲς τῶν Ἁγίων καὶ ἂς μιμηθοῦμε τῆς ζωή τους καὶ τὸ παράδειγμά τους!
Πήρα την κάμερά μου και πήγα στο Άγιο Όρος. Αυτό το ταξίδι ήταν μια αποκάλυψη στη ζωή μου που μου έφερε πνευματική αφύπνιση…Ήθελα να καταφέρω ώστε ο θεατής να διεισδύσει στην ατμόσφαιρα του αγιορείτικου μοναστηριού. Γι’ αυτό, εγκαταλείψαμε εντελώς την ιδέα να υπάρχει εκφωνητής από πίσω…
οἱ Κυριακές τῆς Τεσσαρακοστῆς εἶναι ὀάσεις μέσα σ’ αὐτήν. Κατ’ οὐσίαν βρίσκονται ἔξω ἀπὸ αὐτήν. Τὴ γοητεία τῆς ἀληθινῆς Τεσσαρακοστῆς θὰ τὴν αἰσθανθεῖ κανεὶς μέσα στὸ «πέλαγος» ἢ στὴν «αὐχμηρὰ ἔρημο», ὅπως τὴν ὀνομάζουν οἱ Πατέρες, αὐτῆς τῆς ἴδιας τῆς Τεσσαρακοστῆς, δηλαδὴ τῶν καθημερινῶν, ἀπὸ τὴ Δευτέρα ὡς τὴν Παρασκευὴ τῶν ἔξι ἑβδομάδων ποὺ τὴν ἀποτελοῦν.
Ἐὰν ἐσύ, αὐτὸν τὸν λόγο, τὸν ὁποῖον λές, δὲν τὸν ἔχεις σὲ πράξη, τὰ παιδιὰ δὲν πληροφοροῦνται. Ὄχι. Πρέπει ἐσὺ πρῶτος νὰ πᾶς στὴν Ἐκκλησία, νὰ γευθεῖς τὴν γλυκύτητα τῆς Ἐκκλησίας, οὕτως ὥστε, ὅταν τὸ πεῖς στὰ παιδιά, ἀπὸ μέσα “ἐρεύγεσαι” (=φανερώνεις, ἀποκαλύπτεις, βλ. Μάτθ. 13, 35). …Διότι αὐτό, τὸ ὁποῖον ἔχεις, τὸ μεταδίδεις· βγαίνει μία ἀκτίνα Χάριτος ἀπὸ μέσα σου καὶ μεταδίδεται, στὰ παιδιά. Τὰ παιδιά, τὰ ὁποία εἶναι βαπτισμένα καὶ σὺ βαπτισμένος πληροφοροῦνται
Καλὴ Σαρακοστὴ καὶ καλὸ Τριήμερο. Πιστεύω αὐτὴν τὴν Σαρακοστὴ νὰ μὴν ἔχετε πολλὲς δουλειὲς καὶ νὰ συμμετάσχετε ψυχικὰ στὸ Πάθος τοῦ Κυρίου, δουλεύοντας περισσότερο πνευματικά.
Να του βάλουμε την καλή ανησυχία, να τον προβληματίσουμε, για να θέληση ό ίδιος να βοηθηθεί. Με το ζόρι δεν γίνεται. Πρέπει να διψάει ό άλλος, για να του δώσεις να πιει νερό. Δώσε σε έναν πού δεν έχει όρεξη, να φάει μέ τό ζόρι· θα το κάνει εμετό. Όταν ό άλλος δεν θέλει, δεν μπορώ να του στερήσω την ελευθερία, το αυτεξούσιο.
η Θ. Κοινωνία στην Προηγιασμένη προσδιορίστηκε χρονικά βάσει της νηστείας της «ενάτης» και δεν μπορεί παρά να είναι το επιστέγασμα της ολοημέρου ασιτίας η οποία καταλύεται με την ξηροφαγία. Αυτό υπονοεί ο ιερός Χρυσόστομος λέγοντας «Ἰδοὺ, τὴν ἡμέραν ἄσιτοι διετελέσαμεν σήμερον ἅπασαν, καὶ τράπεζαν ἐν ἑσπέρᾳ παραστησόμεθα οὐχ ὁμοίαν τῇ χθεσινῇ τραπέζῃ, ἀλλ’ ἐνηλλαγμένην καὶ σεμνοτέραν»[
Γέρων Σάββας Αριζονίτης: Περί νοεράς προσευχής
Ἡ Κάθαρση καὶ ὁ Φωτισμὸς γιὰ ποιὸ λόγο χρειάζονται; Γιὰ νὰ πάει ὁ ἄνθρωπος στὸν Παράδεισο καὶ νὰ ἀποφύγει τὴν κόλαση; Γι΄ αὐτὸ χρειάζονται; Σὲ τί συνίσταται αὐτὴ ἡ Κάθαρση καὶ ὁ Φωτισμός; Καὶ γιὰ ποιὸν λόγο ἐπιδιώκονται ἀπ΄ τοὺς Ὀρθοδόξους ὡς μοναδικὴ θεραπευτικὴ μέθοδος;
Οι πρόγονοι μας σε κάθε παγκόσμια ή εθνική κρίση είχαν μπροστάρηδες τους Αγίους, τα εικονίσματα, τις λιτανείες. Κι εμείς εδώ και πολλά χρόνια βάλαμε αρχηγούς τα ξεροκέφαλα μας, παραγκωνίσαμε τα Άγια σε μια άκρη και τρέχουμε δίπλα τους μόνο στην ανάγκη.
Φιλοκαλικοί Περίπατοι: Αδιάλειπτη Προσευχή
Ἡ κουλτούρα ὡς εἴδωλο ἀνήκει στὶς μέρες μας στὰ πιὸ τυφλὰ εἴδωλα. Ἀπορρίπτοντας τὸ Θεὸ πού εἶναι ὁ μοναδικὸς ἐμπνευστὴς καὶ ὑποκινητὴς τοῦ πλέον εὐγενοῦς πολιτισμοῦ τόσο τῆς ψυχῆς ὅσο καὶ τοῦ σώματος, οἱ ἀθεϊστὲς ἄρχισαν νὰ λατρεύουν τὰ ἔργα καὶ τὶς κατασκευὲς τους τὰ ὅποια ὀνομάζουν μὲ μία λέξη – κουλτούρα.
Παιδί μου, μνημόνευε Ἰησοῦν διαπαντός, ἵνα εἰς ὅλας τά ἀδυναμίας εὕρῃς τό κατάλληλον φάρμακον. Πόνον ἔχεις; Διά τῆς ἐπικλήσεως τοῦ Ἰησοῦ θά εὕρῃς ἀνακούφισιν καί φώτισιν. Θλῖψιν ἔχεις; Ἰησοῦν ἐπικαλοῦ καί ἰδού ἡ παρηγορία θά ἀνατείλῃ εἰς τήν σφαῖραν τῆς καρδίας σου.
Όσιος Πορφύριος: «Ο Θεός επέτρεψε να κλείσει η Χάλκη γιατί ενώ οι μαθητές εκεί διδασκόντουσαν τους Αγίους Πατέρες εσείς τους στέλνατε στην Δύση»
Ο π. Ανανίας Κουστένης μας αναφέρει ποιά είναι η καλύτερη νηστεία , ποιά είναι η ουσία της νηστείας, και πως πρέπει να διάγουμε αυτήν την περίοδο της αγίας και μεγάλης Τεσσαρακοστής.
Επτωχεύσατε, διότι ωσάν άλλοι μνηστήρες, αλαζόνες και θρασείς, εμπαθείς και άπληστοι, πιστέψατε ότι θα λυγίσετε τα γόνατα απανταχού των Ορθοδόξων. Πλανηθήκατε οικτρά! Το μόνο που καταφέρατε είναι να προοικονομήσετε την πτώση σας. Η Ορθοδοξία δεν πολεμάται με απειλές, εκβιασμούς και υποσχέσεις.
Η Ρωμηοσύνη διαφέρει των άλλων πολιτισμών, διότι έχει το ίδιον θεμέλιον δια τον ηρωϊσμόν της ως και δια την αγιωσύνην της, δηλαδή το ρωμαίϊκον φιλότιμον το οποίον δεν υπάρχει εις τον ευρωπαϊκόν πολιτισμόν. Παρά ταύτα οι Γραικύλοι από το 1821 μέχρι σήμερον προπαγανδίζουν ότι οφείλομεν να εγκαταλείψωμεν την Ρωμηοσύνην και να γίνωμεν Ευρωπαίοι,..
Ο π. Αθανάσιος Μυτιληναίος απαντά σε ερωτήματα που αφορούν τη συνείδηση του Χριστιανού σε καιρό πολέμου, όπως: Επιτρέπεται να αποθηκεύομε τρόφιμα για να έχουμε τρώμε σε καιρό ενδεχομένου πολέμου και πείνας; Ή μήπως προσβάλλουμε έτσι την πρόνοια του Θεού που έχει για μας; Σε καιρό πείνας, αν έχουμε μόνο μία αρτυμένη τροφή και τίποτε άλλο αλλά είναι ημέρα νηστείας, επιτρέπεται να αρτυθούμε, ναι ή όχι;
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: Φιλάμε το χέρι του παπά;
Ὅταν λοιπόν ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλησίον τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἑπόμενον νά μή λοξοδρομῇ ἀπό τόν ἠθικόν δρόμον, διότι προσέχει τό κάθε του βῆμα. Παρ᾿ ὅλην ὅμως τήν προσοχήν αὐτήν, ὁ διάβολος δέν παύει νά μᾶς παραμονεύῃ πάντοτε, διά νά μᾶς εὕρῃ εἰς στιγμήν καί ὥραν ἀδυναμίας μας καί οὕτω νά μᾶς παρασύρῃ εἰς τόν δρόμον του
Είναι προφανές ότι οι φουσκωμένες από βεβαιότητα πομπώδεις εκφράσεις «αποδεικνύουν αναμφισβήτητα» και «δε γεννούν καμιά αμφιβολία» είναι επιστημονικά απαράδεκτες στις φυσικές επιστήμες. Πρέπει να αντικατασταθούν από εκφράσεις που να εμπεριέχουν κάποια αβεβαιότητα όπως την έκφραση «πιστεύουμε» που γράφει στην Χημεία της Β΄ Λυκείου.
“Νομίζω ότι αυτή η σειρά ανοίγει έναν δρόμο προς τις πνευματικές σειρές, είδος που λείπει από την ελληνική τηλεόραση. Το θέμα είναι να αντιμετωπίσει κανείς αυτή τη θεματική έντιμα…”
Τό Σάββατο 26 Φεβρουαρίου 2022 πραγματοποιήθηκε ἡ μηνιαία ὁμιλία ἀπό τόν Πανοσιολογιώτατο Καθηγούμενο τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου π. Χρυσόστομο
Γέρων Γεώργιος Καψάνης: Αρκεί μόνο η αγάπη;
Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης γράφει πώς οἱ σοφοὶ θαυμάζουν τὸν βασιλιὰ τῶν Μακεδόνων πρωτίστως γιὰ τὸ ἀπόφθεγμά του: «Ὁ θησαυρός μου εἶναι οἱ φίλοι μου» («τὸν θησαυρὸν ἐν τοῖς φίλοις ἔχειν»
ΜΕΧΡΙ τὰ ἑπτὰ τοῦ χρόνια, ο αδελφός του Αγίου Παϊσίου Ραφαήλ, πρόλαβε καὶ ἔζησε ἀπὸ κοντὰ τὸν Ἅγιο Ἀρσένιο (Χατζεφεντή) παρατηρώντας, μὲ τὴν παιδικὴ ὡς σφουγγάρι ψυχῆ του τὴν ὁσία του ἀγγελικὴ βιοτὴ καθὼς καὶ τὰ θαύματά του στὴν πατρίδα στὰ Φάρασα τῆς Καππαδοκίας
«Υπήρχε κάποιος ασκητής, αφηγείται ο Αββάς Αιλιώτης, έγκλειστος που δοκιμαζόταν χρόνια πολλά από το δαιμόνιο της πορνείας. Κάποτε ο Γέροντας είπε στον διάβολο:«Γιατί με πολεμάς με τόσο μίσος; Φύγε από δω, άφησέ με ήσυχο, γέρασες πιά μαζί μου».
Ο κόσμος ένα πράγμα έχει περισσότερο ανάγκη, την αγιότητα! Ο άνθρωπος πρέπει να μιμηθεί την απλότητα των μικρών παιδιών και, απευθυνόμενος προς τον Θεόν, να λέγει: «Τι θέλεις, Κύριε, να κάμω»; Προσέχετε τον διάβολο. Θέλει τη διχόνοια, τη σύγχυση, την ακαταστασία. Μην ακούτε τους λογισμούς, που σας ενσπείρει…
Ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς είχε πει πως «στην ιστορία της ανθρωπότητος υπάρχουν τρεις πτώσεις: του Αδάμ, του Ιούδα και του Πάπα». Ο θεοφώτιστος Γέροντας ακριβολογούσε, διότι μελετώντας κανείς την ιστορία του Παπισμού τα τελευταία χίλια χρόνια, διαπιστώνει ακριβώς αυτή την τραγική αλήθεια.
π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος: Από τη φιλοσοφία του κόσμου στη σοφία του Θεού
“Ὁλόκληρος ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἐκκλησία τῶν μετανοούντων, Ἐκκλησία τῶν χειμαζομένων”, ἀποφαίνεται ὁ ἅγιος τῶν δακρύων, Ἐφραίμ ὁ Σῦρος· διά νά δικαιοῦται νά εἶναι ὅλη Ἐκκλησία τῶν εὐφραινομένων, ὡς λέγει ὁ Ψαλμωδός· “Κατά τό πλῆθος τῶν ὀδυνῶν μου αἱ παρακλήσεις σου εὔφραναν τήν καρδίαν μου”.