Ὁμιλία του Μακαριστού Γέροντος (1927 – 2006) πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.Πράξ. 7,60, 8,1 – ημερομηνία πού διεξήχθη ἡ ὁμιλία 13-12-87
Νεοκλής Σαρρής: Το εθνικό υπό διωγμό. Κάθοδος του έθνους μας στον άδη!
Η Ελλάδα πλέει στην φουρτουνιασμένη θάλασσα ακυβέρνητη, χωρίς ηγεσία, χωρίς στόχους, χωρίς όραμα. Περίγελως των γειτόνων της, ακόμα και των πιο αδυνάμων, ικέτις στους συμμάχους της, εξωνημένη στους δανειστές της. Το πολιτικό σύστημα και η κατεστημένη διανόηση με μανία προσπαθούν να αποδομήσουν την ιστορική συνείδηση, την ταυτότητα, την πίστη και την συλλογική μνήμη των Ελλήνων…
Ένας χρόνος διωγμού των υγειονομικών!
Δεν θα προσκυνήσουν οι πιστοί τον Αντίχριστο γι’αυτό θα ασκηθεί διωγμός. π.Αθανάσιος Μυτιληναίος
Οι πρόσφυγες μέσα από τα “προσφυγικά κάλαντα” εκφράζουν τον κατατρεγμό τους τόσο στον πρώτο διωγμό, του 1914, όσο και στον οριστικό ξεριζωμό τους το 1922, όταν σβήνει οριστικά και κάθε ελπίδα τους για την “Μεγάλη Ιδέα”.
π. Στυλιανός Καρπαθίου: Διενεργείται διωγμός Πίστεως με εκβιασμούς και απειλές έσωθεν και έξωθεν της Εκκλησίας! Κυνηγιέται η Παναγία, καταδιώκεται ο Επιτάφιος, επιβάλλονται πρόστιμα!
Η Αγία Βαρβάρα έλαβε από τον Χριστό ιδιαίτερο χάρισμα να διώχνει τις λοιμικές νόσους. Γι’ αυτό και ο λαός μας την τιμά, όπως και άλλους Αγίους στους οποίους βλέπει προστασία από δύσκολες περιστάσεις. Τέτοιος άγιος είναι και ο προστάτης της Κέρκυρας Άγιος Σπυρίδων.
Ο π. Αθανάσιος Μυτιληναίος απαντά στο ερώτημα: Πώς θα πρέπει να αντιδράσουμε στην περίπτωση διωγμού κατά της Εκκλησίας.
Μία από τις πολύ διαδεδομένες πνευματικές ερμηνείες που δίδονται στην παρούσα, αληθώς δυστυχή για την του Χριστού Εκκλησία, συγκυρία, είναι αυτή που θεωρεί τον διωγμό ως «επιτίμιο» για τις αμαρτίες μας.
Mε έγγραφό του, το οποίο φέρει ημερομηνία 25 Σεπτεμβρίου 2020, ο Γενικός Εισαγγελέας της πολιτείας του Νιου Χαμσάϊρ εγκαλεί τον μητροπολίτη Βοστώνης Μεθόδιο για μη τήρηση των έκτακτων μέτρων κατά της πανδημίας του κορονοϊού που έλαβε ο τοπικός Κυβερνήτης.
Οι Ορθόδοξοι του Δυτικού κόσμου έχουμε καιρό να βιώσουμε ένοπλο διωγμό της πίστης. Ζούμε σε περιβάλλον το οποίο είναι αν όχι θετικό, τουλάχιστον ανεκτικό προς τη θρησκεία. Παρουσιάζεται κάποτε και ως Χριστιανικό. Ιδίως στην Ελλάδα των παλαιότερων εποχών, η ιδιότητα του θεοσεβούμενου μπορούσε να ανοίξει πολλές πόρτες. Οι ιερείς και οι μοναχοί απολάμβαναν τον σεβασμό του κοινωνικού συνόλου.
«Η Εκκλησία πορεύεται με την προτεραιότητα του Θεού και μετά ζητά την αξιοποίηση του δώρου που ο Θεός μας έδωσε, δηλαδή της επιστήμης. Ο άγιος Λουκάς, ιατρός και επίσκοπος Συμφερουπόλεως, ο οποίος υπέστη μεγάλους διωγμούς από τους μπολσεβίκους, γιατί ήθελε να πιστεύει στον Θεό, πρώτα σταύρωνε το σημείο που χειρουργούσε και μετά έβαζε το νυστέρι, δείχνοντας ποια είναι η ιεράρχηση των προτεραιοτήτων στην ζωή του ανθρώπου που θέλει να πιστεύει στον Θεό.