ἔρχεται (λειτουργικὸς χρόνος, τὸ ἱστορικὸ γεγονὸς μετατρέπεται σὲ ξεχωριστὸ γεγονὸς ποὺ γίνεται μοναδικὸ στὸν καθένα· τὰ γεγονότα μεταβάλλονται σὲ αἰώνια. Τὸ παρόν, τὸ παρελθὸν καὶ τὸ μέλλον ἑνοποιοῦνται)
Λόγῳ ἐπαγγέλματος συγχρωτίζομαι καθημερινὰ μὲ νέους. Ἡ ἐπικοινωνία καὶ ἡ κοινωνία μὲ τὰ ἑλληνόπουλα τῆς μετανεωτερικῆς ἐποχῆς μοῦ δημιουργεῖ ἀμφίθυμα συναισθήματα: χαρᾶς καὶ λύπης. Θὰ προσπαθήσω νὰ ἐξηγήσω τὸ ὀξύμωρο σκιαγραφῶντας τὴ στάση ζωῆς ποὺ υἱοθετοῦν οἱ ἑλληνόπαιδες. Εἶναι αὐτονόητο ὅτι δὲν θὰ ἀναφερθῶ στὶς ἐξαιρέσεις· ἂν διολισθήσω σὲ γενικεύσεις ἂς μοῦ τὸ συγχωρήσει ὁ ἀναγνώστης.
Τὴν ἐρχόμενη Παρασκευή θὰ ἐψάλλετο στοὺς ναούς μας ἡ Τρίτη Στάσις τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Παναγίας μας, ἐὰν οἱ ναοί μας δὲν ἦσαν κλειστοί. Ἄν δὲν κάνω λάθος, κάτι ἀνάλογο εἶχε νὰ συμβῆ ἀπὸ τὴν περίοδο τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων ποὺ οἱ Τοῦρκοι «σφράγιζαν» τοὺς ναοὺς στὸν Πόντο ὡς ἀντίποινα γιὰ τὴν συμμετοχὴ τῶν Ποντίων στοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους στὸ πλευρὸ τῆς Ἑλλάδος.