ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

Η Μελέτη και Γνώση της Μορφολογίας της Βυζαντινής Εκκλησιαστικής Μουσικής ως Προυπόθεση Κατανοήσεως και Ερμηνείας του Εκκλησιαστικού Μέλους

Ἔλεγε ὁ ἅγιος Παΐσιος: «Νά προσέχουμε αὐτά πού διαβάζουμε καί ψάλλουμε. Ὁ νοῦς μας νά εἶναι ἐκεῖ καί νά μή σκέφτεται τίποτε. Νά ψάλλουμε μέ τήν καρδιά καί μέ εὐλάβεια. Ἄν ψάλλετε μέ τήν καρδιά σας, ὅπως καί νά τά πῆτε, καλά θά εἶναι. Τότε τό δυνατό δέν εἶναι φωνητικό, ἀλλά καρδιακό· καί τό σιγανό εἶναι ταπεινό, μέ εὐλάβεια, σεβασμό καί ὄχι κοιμισμένο».

Βατοπαιδινοί πατέρες – Άγγελοι την Είσοδον της Πανάγνου, Ήχος Δ’

Άγγελοι την είσοδον της Πανάγνου ορώντες εξεπλήττοντο, πώς η Παρθένος εισήλθεν εις τα άγια των αγίων. Ως εμψύχω Θεού κιβωτώ ψαυέτω μηδαμώς χειρ αμυήτων ˙χείλη δε πιστών τη Θεοτόκω ασιγήτως φωνήν του αγγέλου αναμέλποντα, εν αγαλλιάσει βοάτω˙ Όντως ανωτέρα πάντων υπάρχεις, Παρθένε αγνή.

Το Βυζαντινό Μέλος στην Υπηρεσία του Λόγου

«Ὅλα τά νέα καλογέρια ψάλλουν κοσμικά. Ἀφοῦ δέν ξέρουν τί εἶναι ἡ καλογερική, πῶς θά ξέρουν ποιό εἶναι
τό καλογερικό ψάλσιμο;». (ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΗΣΥΧΑΣΤΙΚΗ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ἔκδοση Ἱ. Μ. Τιμίου Προδρόμου, Μεταμόρφωση Χαλκιδικῆς, σελ. 778).

Η Ισοκρατηματική Πρακτική της Ελληνικής Ψαλτικής Τέχνης

Τό ἰσοκράτημα ἤ ἰσοκρατηματικός φθόγγος ἤ ἴσον ἤ βάσταγμα, ἀποτελεῖ σημαντικό μορφολογικό γνώρισμα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ μέλους καί θεωρεῖται στόν χῶρο τῆς ψαλτικῆς τέχνης κάτι τό εὐνόητο. Συνυπάρχει, ἀκουστικά, μέ τήν μελωδία τοῦ ὕμνου, τονίζοντας στόν ἑρμηνευτή τό βασικό φθογγικό κέντρο γύρω ἀπό τό ὁποῖο ἀναπτύσσεται ἡ μελωδική γραμμή.

Αινείτε τον Κύριον, Ιωάννου Κουκουζέλους, Ήχος Πλ α΄, Εκκλησιαστική Χορωδία “Ρωμανός ο Μελωδός”

Το Κοινωνικό της Κυριακής σε μέλος Αγίου Ιωάννου του Κουκουζέλους και Ήχο Πλ. α΄.
Ψάλλει η Εκκλησιαστική Χορωδία “Ρωμανός ο Μελωδός” της Ιεράς Μητροπόλεως Λεμεσού υπό την διεύθυνση του Αιδεσ. Πρωτ. π. Νικολάου Λυμπουρίδη.

Σελίδες