ΒΙΟΙ ΑΓΙΩΝ

Τα «νοσοκομεία» της εποχής εκείνης ήταν τα διαβόητα «Ασκληπιεία», όπου διαδραματίζονταν απίστευτες μορφές απάτης, δεισιδαιμονίας και οικονομικής εκμετάλλευσης. Για πρώτη φορά η ιατρική φροντίδα έλαβε κοινωνικό χαρακτήρα και έγινε προσιτή στους φτωχούς μέσω των Χριστιανών ιατρών «Αναργύρων», οι οποίοι….

Χριστιανομάχοι και εθνομηδενιστές παραχαράσσοντας βάναυσα την ιστορία, κατασυκοφαντούν τον άγιο Ιερομάρτυρα και Εθνομάρτυρα Γρηγόριο ως ανθέλληνα και προδότη της Πατρίδος. Παραβλέπουν το συνολικό έργο του μεγάλου άνδρα και στέκονται στον δήθεν αφορισμό της Επανάστασης. Δεν είναι σε θέση να δουν, ή το χειρότερο, δεν θέλουν να δουν, τους σωτήριους ελιγμούς του Γρηγορίου, οι οποίοι έσωσαν

«Ἦλ­θε κάποι­ος ἀ­πό μα­κριά στό Μο­να­στή­ρι νά προ­σκυ­νήση τήν Κά­ρα τοῦ Ἁ­γί­ου. Σ᾽ ὅ­λο τό δρό­μο μά­λω­νε μέ τήν γυ­ναῖ­κα του, δι­ό­τι νό­μι­ζε ὅ­τι ἄρ­γη­σαν νά ξε­κι­νή­σουν καί δέν θά προ­λά­βαι­νε νά προ­σκυνήση τήν ἁ­γί­α Κά­ρα, για­τί θά τήν πή­γαι­ναν ἀ­πό τό Μο­να­στή­ρι κά­που γι­ά προ­σκύ­νη­μα. Μό­λις ἔφτα­­σε, πρό­λα­βε τήν ἁ­γί­α Κά­ρα, τήν προ­σκύ­νη­σε καί ἀ­μέ­σως μό­λις τόν εἶ­δε ὁ γέ­ρων Ἰ­ά­κω­βος, τοῦ λέ­ει: ”Τί κά­νεις, τέ­κνο μου, εἶ­δες πό­σο ζων­τα­νός εἶ­ναι ὁ ἅγι­ος Δαυ­ΐδ; Εἶ­δες πῶς εὐ­ω­δί­α­ζε ἡ ἁ­γί­α Κά­ρα; Ὁ Ἅ­γιος σέ πε­ρί­με­νε μέ ἀ­γά­πη ὅ­πως ὅ­λους, ἀλ­λά, ἐ­σύ τέ­κνο μου, ἄ­κου­γες τούς λο­γι­σμούς τοῦ δι­α­βό­λου καί σ᾽ ὅ­λο τό τα­ξί­δι ἤ­σουν ἀ­νή­συ­χος καί ἐ­κνευ­ρι­στι­κός πρός τήν σύ­ζυ­γο­”. Αὐ­τός ἔ­βα­λε με­τά­νοι­α καί λέ­ει, ”ποῦ τό ξέ­ρε­τε, Γέ­ρον­τα, ἐ­σεῖς αὐ­τό; Ἔ­τσι εἶ­ναι­”».

Βέβαια, ο Ευψύχιος εκ των προτέρων γνώριζε ότι η απόφαση θα ήταν καταδικαστική. Πράγματι, οι συνεργάτες του καταδικάστηκαν σε βασανισμούς και εξορία. Ενώ ο ίδιος, σαν αρχηγός της πράξης, καταδικάστηκε σε θάνατο με αποκεφαλισμό. Έτσι, ο Ευψύχιος κατατάχθηκε σ’ εκείνη τη μερίδα των ανθρώπων, για την οποία ο Κύριος είπε: «Ό άπολέσας την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού εϋρήσει αυτήν»

Από αυτούς τους ιερούς Αποστόλους, ο μεν Άγαβος ήταν εκείνος που αναφέρει ο ευαγγελιστής Λουκάς στις Πράξεις των Αποστόλων, ο όποιος αφού πήρε τη ζώνη του Αποστόλου Παύλου, του έδεσε τα χέρια και τα πόδια και προφήτευσε γι’ αυτόν αυτά: «Τάδε λέγει το Πνεύμα το Άγιον. Τον άνδρα, ου εστίν ή ζώνη αυτή, ούτω δήσουσιν εις Ιερουσαλήμ οι Ιουδαίοι και παραδώσουσιν εις χείρας εθνών»

Και η Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία, που ακολουθεί τα λόγια του Ιδρυτή της, έβαλε τον πνευματικό αυτό λύχνο επάνω στη λυχνία, που στην περίσταση αυτή υπήρξε η επισκοπή της Μυτιλήνης. Την εκλογή του δικαιωσε, κατά τον πιο λαμπρό τρόπο. Όλες οι κινήσεις, φιλανθρωπική, φωτιστική και διδακτική, τον είχαν επί κεφαλής.

Η Θεοδώρα επέδειξε πρωτοφανή ζήλο και υπακοή. Εκτελούσε με προθυμία κάθε διακόνημα, όσο ταπεινό και κοπιαστικό ήταν. Καλλιεργούσε σχέσεις αγάπης με την υπόλοιπη αδελφότητα και καταγίνονταν στον προσωπικό πνευματικό της αγώνα. Νήστευε, αγρυπνούσε, μελετούσε πνευματικά και ψυχωφελή βιβλία και συμμετείχε στα Ιερά Μυστήρια με ευλάβεια και ταπείνωση.

Ο Όσιος, λοιπόν, υπήρξε εξαιρετική φυσιογνωμία στην εποχή του και διακρίθηκε προπαντός ως ο πρώτος και μεγάλος συστηματικός δάσκαλος της νοεράς προσευχής: «Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησον μὲ τὸν ἁμαρτωλόν».

Μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, έχοντας το ποιητικό χάρισμα, στο διάβα των αιώνων, διακρίθηκαν και ως υμνογράφοι και ποιητές της Εκκλησίας μας, κληροδοτώντας μας μια ανεκτίμητη παρακαταθήκη. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Ιωσήφ ο Υμνογράφος.

Η Θεσσαλονίκη υπήρξε κοιτίδα ανάδειξης αγίων. Εκατοντάδες είναι οι Θεσσαλονικείς άγιοι οι οποίοι κοσμούν τα ιερά συναξάρια. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Θεωνάς, Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης. Μια όντως σημαντική προσωπικότητα, η οποία σημάδεψε την πόλη τον 16ο αιώνα.

Ξαφνικά ο Λάζαρος ασθένησε βαριά. Οι δυο αδερφές έστειλαν μήνυμα στον Ιησού ότι ο αγαπημένος Του φίλος ο Λάζαρος αρρώστησε. Ο Χριστός διαβεβαίωσε τους απεσταλμένους πως «αύτη η ασθένεια ούκ έστι προς θάνατον, αλλ’ υπέρ της δόξης του Θεού, ίνα δοξασθή ο υιός του Θεού δι΄ αυτής» (Ιωάν.11,4).

Μέ τήν ἔμπνευση καί καθοδήγηση τοῦ παπα–Παναῆ, ἔκαναν οἱ χωριανοί τίς «Ἐξελάσεις» ἤ «Ξελάσεις», ὅπως τίς ἔλεγαν. Πήγαιναν καί ὄργωναν ἤ θέριζαν τά χωράφια ἤ τρυγοῦσαν τό ἀμπέλι κάποι- ων ἀνήμπορων καί ἀπέδιδαν τήν σοδειά στούς ἰδιοκτῆτες, χωρίς καμμία ἐπιβάρυνση. Σ᾿ ἄλλες περιπτώσεις, ἀνελάμβανε κάθε οἰκογένεια νά φέρνη ἀπό ἕνα φορτίο ξύλα σέ κάποιους ἀνήμπορους.

Σε νεαρή ηλικία κατέφυγε στην περίφημη μονή του Μηδικίου της Τριγλίας, όπου γρήγορα, για τις πολλές του αρετές, κατάκτησε την αγάπη και την εκτίμηση όλων των αδελφών της μονής, οι οποίοι μετά τον θάνατο του ηγουμένου Νικηφόρου, τον εξέλεξαν ηγούμενο της μονής, επί Πατριάρχου Ταρασίου (784 – 806 μ.Χ.)

Όταν έγινε μοναχός, έλαμψε με την φιλάδελφη συμπεριφορά του, την πραότητα και την επιείκεια. Ήταν χαρακτήρας που γνώριζε να παραβλέπει, να μακροθυμεί, να ανέχεται, να συνδιαλέγεται, να διαλύει τις παρεξηγήσεις, να κερδίζει γρήγορα την εμπιστοσύνη και να κατακτά τις καρδιές των άλλων.

Μια εμπνευσμένη ομιλία του μακαριστού Μητροπολίτου Σιατίστης κ. Παύλου για την οσία Μαρία την Αιγυπτία και τη δύναμη της μετανοίας.

Πλήθη λαού ακολούθησαν την πομπή της κηδείας του. Μεταξύ αυτών ακολουθούσε και η γυναίκα που είχε καταφέρει το φονικό κτύπημα στον άγιο, με κλάματα και οδυρμούς, η οποία είχε μετανοήσει για το κακό που έκαμε. Μόλις τοποθετήθηκε το ιερό σκήνωμά του στον τάφο, η γυναίκα ελευθερώθηκε από το δαιμόνιο και έγινε εντελώς καλά!

Νίκησε η Αγία τη δύναμη του κακού, της σάρκας και της συνηθείας, με τη χάρη του Κυρίου. Αφέθηκε στα χέρια της Παναγίας και ακολούθησε τις συμβουλές Της. Δεν τα άφησε για αργότερα, αλλά με τρία ψωμιά ως εφόδιο για τη ζήση της αναχώρησε για την πέρα του Ιορδάνη περιοχή, στην έρημο. Αποτελεί παράδειγμα για όλους η Αγία, όπως και άλλοι Άγιοι για να οδηγηθούμε στην οδό της μετανοίας

Η Δ΄ Κυριακή των Νηστειών είναι αφιερωμένη σε μια μεγάλη ασκητική, πατερική και πνευματική μορφή της Εκκλησίας μας, στον άγιο Ιωάννη το Σιναΐτη, ο οποίος μας είναι καλλίτερα γνωστός ως άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, από το ομώνυμο περισπούδαστο σύγγραμμά του. Η προβολή και η τιμή του αγίου αυτού άνδρα κατά την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή κρίθηκε επιβεβλημένη από τους Πατέρες.

Είχε όμως αντιπάλους τους σκοταδιστές ειδωλολάτρες ιερείς, οι οποίοι βλέποντας να ερημώνουν τα «ιερά» τους και ως εκ τούτου οι πρόσοδοί τους, φανάτιζαν τους ειδωλολατρικούς όχλους, οι οποίοι βιαιοπραγούσαν κατά των χριστιανών κληρικών, θεωρώντας τους υπεύθυνους για την μεταστροφή των ειδωλολατρών στην χριστιανική πίστη.

Η Αγία μας Εκκλησία διανύουσα περίοδο νηστείας προβάλλει στους πιστούς παραδείγματα προς μίμηση. Η αναστήλωση των ιερών εικόνων, με το τέλος της εκατόχρονης και πλέον διαμάχης, η μνήμη του Γρηγορίου Παλαμά, η προσκύνηση του τιμίου Σταυρού, η μνήμη του Αγίου Ιωάννου της κλίμακος και η μνήμη της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας τιμώνται τις Κυριακές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Ἀκόμη, ἡ ἐπωνυμία Ἐλεήμων πού τοῦ ἀποδόθηκε, ἀποδεικνύει ἀναντίρρητα τήν πλούσια προσφορά του, τόσο στόν Ἐκκλησιαστικό ὅσο καί στόν κοινωνικό τομέα, ὡς φιλεύσπλαχνου διακόνου σέ ὅσους βρίσκονταν σέ χαμηλή κοινωνική κατάσταση καί ὡς παρηγορητή σέ ἐκείνους πού ἔπασχαν.

Κά­πο­τε, ὁ γέ­ρον­τας Ἰ­ά­κω­βος ἦ­ταν στήν τρα­πε­ζα­ρί­α τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς τοῦ Ὁ­σί­ου Δαυ­ΐδ καί μι­λοῦ­σε μέ προσκυνη­τές. Ἐ­κεί­νη τήν ὥ­ρα μπῆκε μέ­σα κά­ποι­ος Ὑπουργός, γι­ά νά μι­λή­ση στόν γέ­ρον­τα Ἰ­ά­κω­βο. Νό­μι­ζε ὅ­τι ὁ Γέ­ρον­τας θά τόν δε­χθῆ μέ δό­ξες καί τι­μὲς, ἐ­πει­δή ἐ­κεί­νη τήν ἐ­πο­χή εἶ­χε τέ­τοι­α ἀ­νώ­τα­τη θέ­ση στήν Κυ­βέρ­νη­ση. Ὁ Γέ­ρον­τας ὅ­μως, ὅ­ταν τόν εἶ­δε, τοῦ μίλη­σε μέ αὐ­στη­ρό τό­νο καί τοῦ εἶ­πε: ”Πρό­σε­ξε καί ἐ­σύ καί οἱ ἄλ­λοι, για­τί δέν κυ­βερ­νᾶ­τε σω­στά καί θά κα­τα­στρέ­ψε­τε τήν Ἑλ­λά­δα μας”

Όταν εκείνη βρισκόταν στην Συναγωγή, η Ματρώνα πήγαινε κρυφά σε μυστικό χριστιανικό ναό, όπου λάτρευε τον αληθινό Τριαδικό Θεό. Για πολύ καιρό, η Ματρώνα ξεγελούσε την κυρία της για να πηγαίνει στην Εκκλησία. Μια λάθος κίνησή της αποκάλυψε το μεγάλο μυστικό της, η οποία απέβη μοιραία για την ίδια. Κάποιο εβραϊκό Πάσχα, η Ματρώνα άργησε να γυρίσει στη συναγωγή για να συνοδέψει την κυρία της.

Στην Καινή Διαθήκη, ο αρχάγγελος Γαβριήλ στέλνεται στο Ζαχαρία (Λουκ. Α’ 11 – 19) και του αναγγέλλει ότι η γυναίκα του Ελισάβετ θα συλλάβει και θα γεννήσει τον Ιωάννη τον Πρόδρομο.

Τέλος, αφού απέτυχε ο Πατρίκιος τον σκοπό του, διέταξε και εξέκαυσαν λέβητα, που περιείχε πίσσα και ρητίνη, για να κάψει μέσα τον άγιο. Αλλά τότε, θεία δύναμη άρπαξε τον Κόμη και τον έριξε εκείνο μέσα στον λέβητα, όπου βρήκε οικτρό θάνατο. Στη συνέχεια, ο Άγιος Αρτέμων έκανε με την προσευχή του να αναβλύσει πηγή ύδατος…

Του τόνισε πως «Εγώ όταν ήμουν μικρό παιδί, δεκατριών ετών, ξεγελάστηκα από εσάς και ήρθα στη θρησκεία σας, μη μπορώντας να ξεχωρίσω την αλήθεια από το ψέμα. Έμεινα στη θρησκεία σας λίγο καιρό αλλά, όταν ενηλικιώθηκα, κατάλαβα ότι η θρησκεία σας είναι ψεύτικη και αυτός που τον λέτε για προφήτη είναι απατεώνας και παραμυθάς και σας εξαπάτησε όλους σας και τον πιστέψατε.

Αφού εκοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων κατά την Κυριακή των Βαΐων, έβγαλε το μοναχικό ένδυμα, ντύθηκε με τουρκικά ενδύματα, έβαλε μετάνοια στο συνοδίτη μοναχό Γρηγόριο και ξεκίνησε την πορεία προς το μαρτύριο. Παρουσιάσθηκε ενώπιον του βεζίρη Ρουσούτ πασά και, αφού καταπάτησε ενώπιον αυτού το τουρκικό φέσι, ομολόγησε τον Ιησού Χριστό Θεό….

ΡαδιοΧρηστότητα: “Άγιος Εφραίμ, μια αποκάλυψη”. Παρουσιάζει η Βασιλεία Μπαξεβάνη

Σε λίγο καιρό έγινε γνωστός για τον καλοσυνάτο χαρακτήρα του και την τιμιότητά του στους χριστιανούς, μα και στους εβραίους και μουσουλμάνους της Θεσσαλονίκης. Ασκούσε την ελεημοσύνη, χαρίζοντας ψωμί στους φτωχούς, καθώς και τα περισσεύματα των κερδών του από το κατάστημά του. Είχε γίνει γνωστός με το όνομα «ο Μιχαήλ που μοιράζει ψωμί στους φτωχούς»!

»Ὁ τό­τε Πρω­θυ­πουρ­γός Ἀν­δρέ­ας Πα­παν­δρέ­ου ἦ­ταν ἄρ­ρω­στος ἀ­π᾽ τήν καρ­διά του καί ὁ Γέ­ροντας συ­νέ­χι­σε νά ἀ­φη­γῆ­ται μπρο­στά σέ ὅ­λους τό πα­ρα­κά­τω γε­γο­νός πού ἔ­ζη­σε ὁ ἴ­διος: “Πρό και­ροῦ ἤμουν καί ἐ­γώ πο­λύ ἄρ­ρω­στος ἀ­π᾽ τήν καρ­διά μου. Παρα­κά­λε­σα τούς Ὁ­σί­ους μου, τόν ἅ­γιο Δαυ­ΐδ καί τόν ἅγιο Ἰ­ω­άν­νη τόν Ρῶσ­σο, νά μήν πά­ω στά Νο­σο­κο­μεῖ­α, νά μέ βο­η­θή­σουν νά κα­λυ­τε­ρεύ­ση ἡ ὑ­γεί­α μου καί νά μήν πά­ω στούς για­τρούς. Ὅ­μως οἱ Ἅ­γιοι ἐ­πέ­με­ναν νά πά­ω. Τί νά κά­νω, ἔ­κα­να ὑ­πα­κο­ή στούς Ἁ­γί­ους καί μέ πῆ­γαν στό Γε­νι­κό Λα­ϊ­κό στήν Ἀ­θή­να, μέ βά­λα­νε σέ δω­μά­τιο καί ἄρ­χι­σε ἡ θε­ρα­πεί­α. Σέ κά­να δύ­ο τρεῖς μέ­ρες ἔ­φε­ραν τόν Ἀν­δρέ­α τόν Παπαν­δρέ­ου, τόν Πρω­θυ­πουρ­γό, καί, ἐ­πει­δή δέν εἶ­χε θέση (στήν ἐν­τα­τι­κή), βγά­λα­νε ἐ­μέ­να σέ ἕ­να ράν­τσο στό δι­ά­δρο­μο καί βά­λα­νε αὐ­τόν στή θέ­ση μου. Νά, ἐ­κεῖ μέ πλη­σί­α­σε ἡ γυ­ναῖ­κα του, ἡ Δή­μη­τρα, καί ὁ γυι­ός του, ὁ Γι­ῶρ­γος, καί τούς εἶ­πα νά μήν φο­βοῦν­ται, θά ζή­ση ὁ Ἀν­δρέ­ας, ὅ­πως καί ἔ­ζη­σε”».

Ο Άγιος Νεομάρτυς Μύρων καταγόταν από το Μεγάλο Κάστρο της Κρήτης, το σημερινό Ηράκλειο, και γεννήθηκε από ευσεβείς και φιλόθεους γονείς. Ο πατέρας του ονομαζόταν Δημήτριος και ήταν δίκαιος και ενάρετος άνθρωπος. Ο Άγιος ήταν σεμνός και σώφρων, και αγαπούσε υπερβολικά την παρθενία και την άσκηση.

Ο Χρύσανθος θεώρησε ως ευκαιρία να μπει σε ειδωλολατρικό σπίτι και να εργαστεί για το Χριστό. Όλοι περίμεναν πως η Δαρεία θα τον μετέστρεφε σύντομα στην ειδωλολατρία. Αλλά συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Ο Χρύσανθος κατόρθωσε να κατηχήσει την Δαρεία στην χριστιανική πίστη, να βαπτισθεί και να γίνει ένθερμη χριστιανή! Το χριστιανικό ζευγάρι ζούσε με πίστη και οσιότητα, ως ένα σώμα, ως επίλεκτα μέλη της αλεξανδρινής Εκκλησίας. Εργαζόταν δραστήρια για την ιεραποστολή, μεταστρέφοντας πολλούς ειδωλολάτρες στην αληθινή πίστη.

Κείμενα από το βιβλίο: “Ο Όσιος Πορφύριος ο Προφήτης-Μαρτυρίες, Τόμος Β'”, Εκδόσεις: Αγιοπαυλίτικο Ιερό Κελλί Αγίων Θεοδώρων, Άγιον Όρος. Επιμέλεια-παρουσίαση εκπομπής: Στυλιανή Χαλδαιοπούλου