Δημοσιεύσεις ετικέτας «ΒΑΠΤΙΣΗ»

Η κανονική κατοχύρωση της πνευματικής αυτής σχέσεως εκφράζεται με σαφήνεια στον 53ο Κανόνα της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου. Ο Κανόνας αναγνωρίζει ότι μεταξύ αναδόχου και αναδεκτού δημιουργείται πραγματική πνευματική συγγένεια, η οποία, ως καρπός της χάριτος του Βαπτίσματος, έχει ιδιαίτερη εκκλησιαστική βαρύτητα.

Ιδιαίτερη θεολογική σημασία έχει η παραλαβή του νεοφωτίστου από την κολυμβήθρα, πράξη από την οποία προέρχεται και η ονομασία «ἀνάδοχος». Η πράξη αυτή συμβολίζει την ανάληψη της πνευματικής πατρότητας του βαπτισμένου και σηματοδοτεί την έναρξη μιας σχέσεως που υπερβαίνει τα όρια της τελετής

…η Ορθόδοξη Εκκλησία βλέπει το Βάπτισμα πρωτίστως ως ενέργεια του Θεού προς τον άνθρωπο. Επομένως, ο νηπιοβαπτισμός δεν παραβιάζει την ελευθερία του παιδιού αλλά εκφράζει την αγάπη της Εκκλησίας, που προσφέρει από την αρχή τη χάρη και εντάσσει το παιδί στο Σώμα του Χριστού.

Γιατί ο Χριστός βγήκε αμέσως από το νερό, για να μην κρυώσει; (Δημήτριος Παναγόπουλος ♰)

Μου διηγείται τι του συνέβη την ώρα της κατηχήσεως. Άκουγε μέσα του δεκάδες φωνές να ουρλιάζουν. Ένιωσε κάποιες σκοτεινές παρουσίες να παλεύουν. Ένιωσε να πνίγεται. Την ώρα της Σύνταξης έβλεπε τα σκοτεινά πνεύματα να φεύγουν σαν καπνός μέσα από το σώμα του. Οι φωνές και η αίσθηση του πνιγμού σταμάτησαν. Ηρέμησε…

Όταν στα τέλη της δεκαετίας του 1980 ο Ιάπωνας ιστορικός Τομογιούκι Μασούντα (Tomoyuki Masuda) έφτασε στο Άγιον Όρος, γνώριζε ήδη πολλά για την ιστορία του Βυζαντίου. Την είχε μελετήσει και -το σημαντικότερο- γνώριζε άπταιστα ελληνικά, ώστε να διαβάζει τις πηγές από τα πρωτότυπα κείμενα.

«Τὸν ἔνσαρκον λύχνον καὶ πρόδρομον τοῦ Σωτῆρος», «τὸν φίλον τοῦ Νυμφίου» καὶ Βαπτιστὴ τοῦ Κυρίου μας τιμάει ἡ Ἐκκλησία μας τὴν 7η Ἰανουαρίου, «ὅτι κατηξιώθη καὶ ἐν ῥείθροις βαπτίσαι τὸν κηρυττόμενον».

Με αφορμή τη βάπτιση του Αμερικής στη Γλυφάδα
Αυτού του τύπου οι ρασοφόροι θεωρούν την Εκκλησία τσιφλίκι τους.
Μαγαζί γωνία.
Γι’ αυτό και φτάσαν στο ξεπούλημα.

Ἐξ ἀφορμῆς προσφάτων δημοσίων ἐμφανίσεων καὶ τοποθετήσων κληρικῶν τῆς Ἐκκλησίας, ἀκόμη καὶ ἱεραρχῶν, οἱ ὁποῖες ἀφήνουν νὰ δημιουργηθεῖ ἡ ἐντύπωση ὅτι εἶναι δυνατὸν ἡ Ἐκκλησία νὰ δέχεται ὁποιαδήποτε ἄλλη μορφὴ οἰκογένειας, ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὴν ποὺ θεσπίζει τὸ Ἱερὸν Εὐαγγέλιον, ἡ Ἱερὰ Κοινότης ἐπιθυμεῖ νὰ τοποθετηθεῖ καὶ δημοσίως.

Με πολύ απογοήτευση και θλίψη για την κατάντια της κοινωνίας μας και με γνώμονα το ευαγγελικό μήνυμα “και οι λίθοι κεκράξονται”, θα καταθέσω κι εγώ ένα λιθαράκι σε έναν διάλογο που ποτέ δεν εξαγγέλθηκε και ποτέ δε θα γίνει!

Ἤμουν πολύ σκεπτική, ἀλλά τί εἶχα νά χάσω; Ὑπάρχει κάπου ἐκεῖ στήν Ἐκκλησία τους μήπως τό μυστικό, γιατί τόσοι Ἕλληνες εἶναι χαμογελαστοί καί χαρούμενοι ἀκόμα ὅταν περνοῦν μεγάλες θλίψεις; Ξεκίνησα νά γίνωμαι περίεργη.