Ιστολόγιο

Τό Σάββατο 2  Ἰουνίου 2018, θά πραγματοποιηθεῖ ἡ Σύναξη τῶν Διοικητικῶν Μελῶν τῆς Ἑνωμένης Ρωμηοσύνης στή Λάρισα.

Σέ μία ἐποχή, πού ἀνερυθρίαστα καί ὠμά προβάλλονται καί ἐπιβάλλονται τά “δικαιώματα” κάθε εἴδους “μειονοτήτων”, εἶναι βαθύτατα ὑποκριτικό νά περι­φρονεῖται ὄχι ὁποιοδήποτε “δικαίωμα” ἀλλά τό ὑπέρτατο ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ἀθώων καί ἀνυπεράσπιστων πλασμάτων.

Οἱ Συνεργαζόμενοι Ὀρθόδοξοι Σύλλογοι Λαμίας χαιρετίζουν τὸ Κίνημα καὶ τὴν Ἡμερίδα μὲ θέμα «Ἀφῆστε με νὰ ζήσω!» στὴν προσπάθεια τους γιά ὑποστήριξη τῆς νέας ζωῆς καὶ ἐνημέρωσης τῆς κοινωνίας γιὰ τὸ πολλαπλὸ ΕΓΚΛΗΜΑ τῶν ἐκτρώσεων.

Μέ κεντρικό ὁμιλητή τόν Διδάσκοντα τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἀνοικτοῦ Πανεπιστημίου κο Γεώργιο – Νεκτάριο Λόη.

Ἡ ἐκδήλωση ἡ ὁποία πραγματοποιήθηκε στὸ Πνευματικὸ Κέντρο τοῦ Ἱεροῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ Εὐαγγελιστρίας Πατρῶν ἀμέσως μετὰ τὴν Κυριακάτικη Θ. Λειτουργία, εἶχε ὡς κεντρικὸ ὁμιλητὴ τὸν στρατηγὸ ἐ.ἀ. κο Σπυρίδωνα  Ἀρώνη.

Τὸ τέλος τοῦ 16ου αἰῶνα καὶ οἱ ἀρχὲς τοῦ 17ου σημάδεψε μία ἐξαιρετική, πολιτικὴ καὶ πνευματικὴ συνάμα προσωπικότητα τῶν Βαλκανίων, ἡ ὁποία συνδέθηκε στενὰ μὲ τὴ μοῑρα τῆς Ρωμηοσύνης.

Ὑπό τήν αἰγίδα τῆς  Ἰερᾶς Μητροπόλεως Κίτρους, Κατερίνης καί Πλαταμῶνος, ἡ Ενωμένη Ρωμηοσύνη συνδιοργανώνει μέ τήν Ἕνωση Θεολόγων Ν. Πιερίας, τόν  Ἱεραποστολικό Σύλλογο «ΚΥΡΙΑΚΗ» και την Γ. Ε. Χ. Α. Κατερίνης, ἐκδήλωση τιμῆς καί σεβασμοῦ στόν  Ἅγιο Ἰάκωβο.

Σήμερα, ἡ Ὁλομέλεια τοῦ ΣτΕ ἔκρινε κατά πλειοψηφία ὅτι ἡ 143579/Δ2/7.9.2016 ἀπόφαση τοῦ τότε ὑπουργοῦ Παιδείας Νίκου Φίλη γιά τό πρόγραμμα σπουδῶν τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν στά Γενικά Λύκεια εἶναι πολλαπλᾶ ἀντισυνταγματική καί ἀντίθετη στήν ΕΣΔΑ. Γιά τό λόγο αὐτό τήν ἀκύρωσε.

Μὲ ἐπιστολὴ τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος πρὸς τὴν ‘Υπουργὸ Ἐργασίας καὶ τοὺς βουλευτὲς, δηλώνεται ὅτι μετὰ τὸν νόμο γιὰ τὸ «σύμφωνο συμβίωσης ὁμοφύλων», ἠ κυβέρνηση προωθεῖ πλέον τὴν ἀναδοχὴ καὶ μελλοντικῶς καὶ τὴν υἰοθεσία παιδιῶν ἀπὸ «ὁμόφυλα ζεύγη».

Στὸ γαλάζιο μετάξι, μιὰν ἀνάσταση ἄλλη, τῆς πατρίδας μεγάλη, καρτεροῦμε νὰ ’ρθεῖ· γιὰ μιὰ Ἑλλάδα ὡραία, τρανὴ καὶ σπουδαία, μὲ τὰ προικιά της ἀτόφια, τὰ ἑλληνορθόδοξα ὅλα, ποὺ μὲ χάρη περίσσια, τὰ εὐλογοῦσε ὁ Θεός,
καὶ τὰ στόλιζε ἡ Δόξα.

Τό γαϊδουράγκαθο δέν εἶναι ἰδιαίτερα γνωστό στίς ἡμέρες μας, ὅμως οἱ εὐεργετικές ἰδιότητες πού παρέχει στήν ὑγεία τό κατατάσσουν σέ ἐξαιρετικό βότανο. Αὐτό τό ἤξεραν καλά πρίν ἀρκετούς αἰῶνες …

Ομιλήτρια: Μαντουβάλου Μαρία, καθηγήτρια Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών

Τὸ οὐσιαστικὸ βοήθεια προέρχεται ἀπὸ τὴ φράση «έπὶ βοήν θέω «τρέχω», ἑπομένως τρέχω νὰ ἀνταποκριθῶ στὴ βοὴ τοῦ ἄλλου. Τὸ ὁμηρικὸ ρῆμα θέω σημαίνει «τρέχω»: περὶ ψυχῆς θέον Ἕκτορος (ἔτρεχαν γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ Ἕκτορα).

Ἀπό ποιά ρεύματα ἐπηρεάσθηκε ὁ περίφημος Εὐρωπαϊκός Διαφωτισμός; Ποιά ἡ σχέση του μέ τήν ἀποκρυφιστική ὀργάνωση Καμπάλα; Πόσο τελικά ἦταν καί εἶναι Χριστιανική ἡ Εὐρώπη; Ποιά ἡ σχέση τῆς γαλλικῆς ἐπανάστασης μέ τή μασονία;

Τὸ πρῶτο-πρωϊνό μέρος (11:00’ – 18:00’) θὰ εἶναι ἀφιερωμένο κυρίως σὲ ἐφήβους καὶ νέους, μὲ προβολὲς ταινιῶν μικροῦ μήκους καὶ συζήτηση (ἀνά ὥρα). Στὸ δεύτερο-ἀπογευματινὸ μέρος (18:30’ – 20:30’) θὰ ὑπάρξει Ἰατρική, Νομική, Θεολογική καὶ Βιωματική προσέγγιση ἀπὸ εἰδικοὺς ἐπιστήμονες ἐγνωσμένου κύρους.

Σ’ αυτὸ διατηρεῖται ἀναλλοίωτη ἡ ὀρθόδοξη μοναστικὴ βυζαντινὴ παράδοση ἀπὸ τὸν δέκατο αἰώνα μετὰ Χριστὸν ὡς τὶς μέρες μας. Δηλαδὴ πάνω ἀπὸ χίλια χρόνια!

Οἱ Ἕλληνες τοῦ Καναδᾶ εἶναι ἕνα κομμάτι τοῦ Ἑλληνισμοῦ πού, ἄν καί ζῆ μακριά ἀπό τήν Ἑλλάδα, ἔχει πολύ κοντά στήν σκέψη του καί στήν καρδιά του τήν Γενέτειρά του. Ἐδῶ ὁ Ἑλληνισμός δημιουργεῖ, προοδεύει, τιμᾶ καί καλλιεργεῖ τήν πίστη του, διδάσκεται τήν ἑλληνική γλῶσσα καί τόν πολιτισμό του.

Τὸ σπίτι ποὺ ἔχει ἀρχικὸ προορισμὸ νὰ στεγάσει τὴν οἰκογένεια καὶ νὰ πληρώσει τὶς στοιχειώδεις ἀνάγκες τῆς διαβίωσής της, μὲ τὴν ἀνάπτυξη τῆς οἰκονομίας καὶ τοῦ κοινωνικοῦ βίου ἀναπτύσσεται καὶ αὐτὸ πέραν τῆς ἐννοίας τοῦ ἀπολύτως ἀπαραίτητου καὶ ἐξελίσσεται πρὸς μία πιὸ σύνθετη μορφή.

Σωματεῖα καὶ Φορεῖς συνεργάζονται μὲ στόχο τὴν ἐνημέρωση γιὰ τὸ λυπηρὸ φαινόμενο τῶν ἐκτρώσεων, στὶς ὁποῖες γιὰ ποικίλους λόγους καταλήγουν ἀρκετὲς νέες γυναῖκες καὶ ὄχι μόνον.

Ἡ «Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη» σέ συνεργασία μέ τό βιβλιοπωλεῖο Πρωτοπορία παρουσιάζει τό νέο βιβλίο της “Ἡρωικά ποιήματα”, τό ὁποῖο περιέχει τά πατριωτικά ποιήματα τοῦ Ἀριστοτέλη Βαλαωρίτη. Γιά τήν ζωή καί τό ἔργο τοῦ ποιητῆ θά μιλήσει ἡ κ. Δημοτζίκη Αἰκατερίνη, φιλόλογος καί διοικητικό μέλος τῆς Ε.Ρω.

«Εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ὑπάρχουν τρεῖς κυρίως πτώσεις: τοῦ Ἀδάμ, τοῦ Ἰούδα, τοῦ Πάπα… τὸ δόγμα περὶ ἀλαθήτου τοῦ πάπα εἶναι ὄχι μόνο αἵρεσις, ἀλλὰ παναίρεσις… εἶναι αἵρεσις τῶν αἱρέσεων, μία ἄνευ προηγουμένου ἀνταρσία κατὰ τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ»!

Ἐπίνοια εἶναι ἡ ἐπινοητικότητα, ὁτιδήποτε κοινούργιο καὶ πρωτότυπο συλλαμβάνει ὁ νοῦς, εἶναι ἐπίσης ἡ ἱκανότητα νὰ ἐπινοῆ κανεὶς νέα καὶ πρωτότυπα πράγματα. Δὲν πρέπει νὰ συγχέεται μὲ τὴν ἐπίπνοια. Ἐπίπνοια εἶναι ἡ «θεία ἔμπνευση».

Τό πρῶτο γνωστό ἄτομο πού ὑποκίνησε τήν ἑλληνική Ὀδύσσεια στόν Καναδᾶ ἦταν ἕνας ἔμπειρος ἐξερευνητής τοῦ 16ου αἰῶνα κατά τήν διάρκεια τῆς ἱσπανικῆς ἐξερευνήσεως καί κατακτήσεως τῶν Δυτικῶν Ἰνδιῶν, ὁ Juan de Fuca, ἐπίσης γνωστός, ὡς ὁ Ἰωάννης Φωκᾶς.

Τὸ τελευταῖο πρόσωπο τῆς Μακεδονικῆς δυναστείας, ποὺ ἐνεπλάκη σὲ διπλωματικὸ γαμικὸ συναλλάγιο καὶ ἀπασχόλησε τὰ ἱστορικὰ κείμενα, ἦταν ἡ θυγατέρα τοῦ Ρωμανοῦ Β΄, Ἄννα, καὶ ἀδερφὴ τοῦ αὐτοκράτορα Βασιλείου Β΄ Βουλγαροκτόνου (976-1025).

Τό ἔτος 1452 μ.Χ. τό Ἔθνος ὑπέστη μία μεγάλη δοκιμασία· τήν «ψευδοένωση» τῶν ἐκκλησιῶν. Στήν Κωνσταντινούπολη, στίς 12 Δεκεμβρίου 1452, μέ πρωτοβουλία τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου γίνεται «ἑνωτική λειτουργία», παρόντος τοῦ καρδιναλίου Ἰσιδώρου.

Τὸ Ὑπουργεῖο προέβη στὴν ἀπάλειψη ἀπὸ τὸν νέο Ὀργανισμό του τῆς φράσης ποὺ κάνει λόγο γιὰ τὴν ἀνάπτυξη τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης τῶν μαθητῶν. Διατήρησε μόνον αὐτὴ ποὺ ἀναφέρεται, στὴν καλλιέργεια τῆς ἐθνικῆς τους συνείδησης.

Τὸ περασμένο καλοκαίρι πῆγα μὲ παρέα στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ φιλοξενηθήκαμε γιὰ δυὸ μέρες στὴ Μεγίστη Λαύρα, τὸ ἀρχαιότερο καὶ πρῶτο στὴν τάξη τῶν Μοναστηριῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ποὺ εἶναι χτισμένο ἀπὸ τὸν ἅγιο Ἀθανάσιο τὸν Ἀθωνίτη.

Ὁ Ἀναστηθείς Ἰησοῦς ἔδωσε σ΄ἐμᾶς αἰώνια ζωή καί μέγα ἔλεος. Ἡ φράση, Πάσχα τῶν Ἑλλήνων, εἶναι αὐτή πού ἀποκαλύπτει τήν σημασία πού ἔχει ἡ μεγάλη ἑορτή τῆς Χριστιανοσύνης, γιά τό γένος τῶν Ἑλλήνων.

‘’Ὅλα θά περάσουνε, ὅλα θά γίνουνε, ἀλλά στό τέλος θά κάνω κράτος ἐγώ καί τό βασίλειο μου’’. Αὐτά ὁ Χριστός μοῦ τά εἶπε στά Ἑλληνικά, μᾶς εἶπε ἡ κυρά-Στάσα. Θεός χωρέσ’τηνε.

Το πείσμα και η απαράμιλλη γενναιότητα επέφεραν στου εισβολείς και κυρίως στους Γερμανούς μεγάλες απώλειες, και τελικά μη μπορώντας να τα καταλάβουν, τα παρέκαμψαν.

Ποιά καρδιά δέν λυγίζει τήν ἡμέρα αὐτή, μπροστά στήν φρικτή καί ἀνείπωτη θεοκτονία; Ποιά μάτια δέν βουρκώνουν στό ἀντίκρισμα τοῦ γλυκύτατου Ἐσταυρωμένου; Ποιά ψυχή δέν μαλακώνει μπροστά στά ἄδικα παθήματα; Ποιά γόνατα δέν κλείνουν κάτω ἀπό τόν Σταυρό γιά νά προσκυνήσουν τά Θεῖα Πάθη;

Μές’ στοῦ Σταυροῦ τό δειλινό, σιωπᾶ ἡ φύσις ὅλη. Τό λιόγερμα δειλά γυρνᾶ στῆς Ἄνοιξης τήν νύχτα.
Μύρα ‘τοιμάζει ἡ ψυχή, οἱ μενεξέδες χρῶμα. Τά δάκρυα τό ὠσαννά, στόν Γολγοθά προσμένουν.

Τὸ ρῆμα ἀπαυδάω-ῶ (ἀπό + αὐδή «ὁμιλία»), ποὺ σημαίνει «δὲν μπορῶ νὰ μιλήσω», «δὲν ἀντέχω ἄλλο», ἐκφέρεται λανθασμένα στὸν παρακείμενο «ἔχω ἀπηυδήσει», ἀντὶ «ἔχω ἀπαυδήσει» ποὺ εἶναι ὁ ὀρθὸς τύπος.