Η πέμπτη Κυριακή από του Πάσχα είναι αφιερωμένη σε μια σημαντική γυναίκα της Καινής Διαθήκης, στην αγία Φωτεινή τη Σαμαρείτιδα. Αυτή η γυναίκα, ούσα αμαρτωλή και «αιρετική» (κατά τους Ιουδαίους), αξιώθηκε να γίνει συζητητής του Κυρίου, ο Οποίος της αποκάλυψε ύψιστες αλήθειες, τις οποίες δεν είχε αποκαλύψει, εισέτι, ούτε στους μαθητές Του.
Στη συνομιλία του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα παρά το φρέαρ του Ιακώβ τέθηκε και το θέμα πού και πώς είναι πρέπον να προσκυνείται και να λατρεύεται ο Θεός. Οι μεν Ιουδαίοι υποστήριζαν ότι αυτό πρέπει να γίνεται στα Ιεροσόλυμα, κάτι αυτονόητο φυσικά γι’ αυτούς επειδή εκεί βρισκόταν ο ναός του Σολομώντος, οι δε Σαμαρείτες στο όρος Γαριζείν. Ο Χριστός όμως μετέφερε το όλο θέμα σε άλλη βάση. Ο Θεός είναι πνεύμα και ζητάει διαφορετικό τρόπο λατρείας…
Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει ὡς κέντρο της τόν Χριστό, δεσπόζει ὅμως καί ἡ παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σέ ἀντίθεση μέ τόν χριστομονισμό τῶν λεγόμενων καθολικῶν καί πνευματομονισμό τῶν προτεσταντῶν. Τίς φοβερές αὐτές ἀλήθειες ὁ Θεός τίς ἀποκαλύπτει «νηπίοις», δηλαδή σέ κάθε ἁπλή καί ἄδολη καρδιά. Ἀρκεῖ νά ἐνδιαφερόμαστε γι αὐτές ὅπως ἡ Σαμαρείτιδα τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς διήγησης, δηλαδή ἡ Ἁγία Φωτεινή.
Ἡ πορεία τῆς Ἐκκλησίας μέσα στήν ἱστορία γίνεται καί διά μέσου συγκρούσεων ἀντιλήψεων καί προσώπων. Ἡ Ἐκκλησία πορεύεται νικηφόρα πρός τήν τελείωση ὁδηγούμενη ἀπό τίς ἄκτιστες ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ. Ἡ Ἐκκλησία ἐκβάλλει ὡς ποταμός στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου Θεολόγου- συγγραφέως:Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η πέμπτη Κυριακή από του Πάσχα, η Κυριακή της Σαμαρείτιδος και ονομάσθηκε έτσι, επειδή την ημέρα αυτή η αγία μας Εκκλησία καθιέρωσε να μνημονεύουμε τον διάλογο που είχε ο Κύριος με μια γυναίκα Σαμαρείτιδα, τον οποίο διασώζει μόνος ο ευαγγελιστής Ιωάννης στο 4ο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του.
Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος – θεολόγος: Ἐκεῖ, στὴν Σαμάρεια, στὸ φρέαρ τοῦ Ἰακώβ, ὅπου στάθηκε, γιὰ νὰ ξαποστάσῃ, συνάντησε τὴν Σαμαρείτιδα, ποὺ κατὰ τὴν καθημερινή της συνήθεια ἦρθε νὰ ἀντλήσῃ ὕδωρ. Αὐτὴ ἡ «τυχαία» συνάντηση ἔγινε ἀφορμὴ ἑνὸς διαλόγου μοναδικοῦ σὲ ἔκταση, σὲ δομὴ καὶ σὲ βάθος νοημάτων.
Ὁ Ἰησοῦς καί στή σημερινή περικοπή ὀνομάζει τόν Θεό Πατέρα. Ὁ Θεός δέν εἶναι ἕνα παντοδύναμο ἀλλά ἀπρόσιτο ὄν, ἀλλά εἶναι Πατέρας. Ἡ σχέση μας μαζύ του εἶναι σχέση τέκνων πρός τόν Πατέρα. Αὐτό προϋποθέτει τήν πατρική ἀγάπη, τήν στοργή, τήν πρόνοιά του πρός ἐμᾶς….
Αντιθέτως την αντιμετώπισε με πολύ έντιμο τρόπο, της μίλησε για σπουδαία θέματα, την κάλεσε να μετάσχει στη ζωή που υποσχόταν Εκείνος, να πίνει στο εξής από το δικό του αθάνατο νερό, το «ύδωρ ζωής», ώστε αυτή που φλεγόταν «εν τοις ατοπήμασι δεινώς», να μην ξαναδιψάσει πλέον ποτέ.
Καθώς διανύουμε τήν περίοδο μετά τήν Ἀνάσταση, ἡ Ἐκκλησία λουσμένη στό φῶς τῆς Ἀνάστασης ψάλλει: «Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός…». Οἱ συνέπειες τῆς Ἀνάστασης ἐπέρχονται σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Τό γεγονός τῆς Ἀνάστασης ἀφορᾶ ὅλους τούς ἀνθρώπους