Δημοσιεύσεις ετικέτας «π. Δημητρίου Μπόκου»

O μοναδικός αυτός Χριστός Κυρίου αποστέλλεται στον κόσμο και εγκαινιάζει «ενιαυτόν Κυρίου δεκτόν»

Ο οσίας μνήμης Πατριάρχης Σερβίας Παύλος, στον πρόσφατο πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία (1992), μια βροχερή νύχτα είδε στον δρόμο μια ομάδα προσφύγων να βρέχονται. Γεμάτος ευσπλαχνία κατέβηκε από το διαμέρισμά του, άνοιξε την πόρτα του Πατριαρχείου και τους έβαλε μέσα. Στην παρατήρηση κάποιων ότι μπορεί έτσι να μπουν μέσα και εχθροί (πόλεμο είχαν), απάντησε: Πώς θα μπορούσα να κοιμάμαι εγώ στα ζεστά και τα παιδιά αυτά να βρέχονται έξω;

Μετά το θαύμα του χορτασμού των πεντακισχιλίων, ο Χριστός έδιωξε με πλοίο τους μαθητές του, αλλά αυτός ανέβηκε στο όρος για προσευχή ολονύκτια. Οι μαθητές συνάντησαν μεγάλη τρικυμία, κινδύνευαν να πνιγούν, μα ο Χριστός τους άφησε να παλεύουν σχεδόν όλη τη νύχτα με τα κύματα.

Ο Χριστός έδειξε με πολλούς τρόπους την ευσπλαχνία και την αγάπη του προς τους ανθρώπους.

Βάση για όλα ο Χριστός θέτει την πίστη. Μια πράξη ελευθερίας του ανθρώπου, χωρίς την οποία ακόμα και ο Θεός δυσκολεύεται να παρέμβει στη ζωή του. Ο άνθρωπος πρέπει να είναι πάντα ελεύθερος στην επιλογή του να δεχτεί ή να απορρίψει τον Θεό. Η πίστη είναι άθλημα, ο άνθρωπος αναλαμβάνει ελεύθερα να επιδοθεί σ’ αυτό…

Ο Χριστός αποστέλλει τους μαθητές του, τους αποστόλους, αλλά και όλους τους Χριστιανούς, για να είναι φως μέσα στον κόσμο

Ένας Ρωμαίος εκατόνταρχος είχε κάποιον δούλο πολύ αγαπητό, που βρισκόταν στα πρόθυρα του θανάτου. Ζήτησε από τον Χριστό να τον θεραπεύσει

Οι απόστολοι του Χριστού ξεχύθηκαν να κηρύξουν «εις πάσαν την γην» και να διαδώσουν το Ευαγγέλιο «εις τα πέρατα της Οικουμένης» με μόνο εφόδιο την πίστη τους

Η Πεντηκοστή άρχισε με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος για να μην τελειώσει ποτέ

Ὁ Χριστὸς εἶχε μιλήσει στοὺς μαθητές του πολλὲς φορὲς γιὰ τὴν ἔλευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὕπαρξη τοῦ ὁποίου, μέχρι νὰ ὁλοκληρωθεῖ πλήρως τὸ ἐπὶ γῆς ἔργο τοῦ Χριστοῦ, δὲν ἦταν ἀκόμα φανερὴ στοὺς ἀνθρώπους. «Οὐ γὰρ ἦν Πνεῦμα Ἅγιον, ὅτι Ἰησοῦς οὐδέπω ἐδοξάσθη» (Ἰω. 7, 39).

π. Δημητρίου Μπόκου: Οι 318 θεοφόροι Πατέρες της πρώτης μεγάλης Συνόδου ασχολή-θηκαν με την αίρεση του Αρείου. Αυτός, αδυνατώντας να δώσει λογική εξήγηση στο μυστήριο της Αγίας Τριάδος, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Χριστός δεν είναι Υιός του Θεού, ίσος και συνάναρχος με τον Πα-τέρα, αλλά δημιούργημα του Θεού, το πρώτο και ανώτερο από όλα τα άλλα (Κυριακή των Αγίων Πατέρων).

Όταν ο Χριστός φανέρωσε ξεκάθαρα στους Ιουδαίους ότι είναι ο Υιός του Θεού, ότι πατέρας του είναι αυτός που αυτοί ισχυρίζονται ότι είναι ο Θεός τους, οι Εβραίοι δεν άντεξαν

Αντιθέτως την αντιμετώπισε με πολύ έντιμο τρόπο, της μίλησε για σπουδαία θέματα, την κάλεσε να μετάσχει στη ζωή που υποσχόταν Εκείνος, να πίνει στο εξής από το δικό του αθάνατο νερό, το «ύδωρ ζωής», ώστε αυτή που φλεγόταν «εν τοις ατοπήμασι δεινώς», να μην ξαναδιψάσει πλέον ποτέ.

Ο Χριστός θεραπεύει τον παράλυτο που επί 38 ολόκληρα χρόνια βρισκόταν κατάκοιτος σε κάποια από τις πέντε στοές της κολυμβήθρας της Βηθεσδά. Στο τέλος του έδωσε τη συμβουλή: «Μηκέτι αμάρτανε, ίνα μη χείρον σοι τι γένηται».

Οι Μυροφόρες γυναίκες πρωτοστάτησαν στα ιερά δρώμενα του θείου Πάθους, όταν οι μαθητές του Χριστού διασκορπίστηκαν από τον φόβο των Ιουδαίων και επέστρεψαν ο καθένας «εις τα ίδια»

Ο απόστολος Θωμάς προκάλεσε τον Χριστό, ο Χριστός δέχτηκε την πρόκληση και ανταποκρίθηκε στον Θωμά.

Το φως είναι χαρά για τον άνθρωπο, το σκοτάδι μαυρίλα και θλίψη. Το πρώτο πράγμα που έβαλε ο Θεός μέσα στον κόσμο που δημιούργησε, ήταν το φως. «Και είπεν ο Θεός· Γενηθήτω φως· και εγένετο φως. Και είδεν ο Θεός το φως, ότι καλόν».

Μόλις εἶχε γυρίσει ἀπ’ τὸ Μεγάλο Ἀπόδειπνο. Ἡ Σαρακοστὴ κόντευε νὰ τελειώσει. Ἄλλες χρονιές, τέτοιες μέρες, δὲν ἔχανε ἀκο-λουθία. Ἀλλὰ φέτος ἦταν τόσο διαφορετικά. Ἡ ἀρρώστια τοῦ ἄντρα της τὴν εἶχε καθηλώσει δίπλα του.

Κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα που ανοίγεται ήδη μπροστά μας, ο Χριστός πραγματοποιεί την πορεία που είχε πολλές φορές προαναγγείλει, προετοιμάζοντας τους μαθητές του για τα επικείμενα Πάθη και την Ανάστασή του

Με τη χάρη του Θεού μπαίνουμε στην τελευταία εβδομάδα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Το Σάββατο του Λαζάρου κλείνει η ευλογημένη αυτή περίοδος και ακολουθεί η Μεγάλη Εβδομάδα. Ως τελευταίο πρότυπο σωτήριας

π. Δημητρίου Μπόκου   Στην καρδιά της εκκλησιαστικής ασκητικής παράδοσης χτυπάει η περίφημη «Κλίμακα». Κορυφαίο βιβλίο αναφοράς για την ορθόδοξη […]

Στο θέμα των εικόνων ειδικά δίνουμε πάντα ιδιαίτερη έμφαση. Οι άνθρωποι μπορούμε να εικονίζουμε τον Θεό, εφόσον «μορφήν αναλλοιώτως ανθρωπίνην προσέλαβε», έγινε άνθρωπος παραμένοντας συγχρόνως και Θεός. Μπορούμε να εικονίζουμε και όλα τα ιερά πρόσωπα. Σε μια ιερή εικόνα τιμούμε πάντα το εικονιζόμενο πρόσωπο. Τον Χριστό, την Παναγία, τους αγίους μας.

Η παρακοή των Πρωτοπλάστων που δρομολόγησε κοσμογονικές ανακατατάξεις, η παρά πάσαν ελπίδα τους απώλεια του Παραδείσου και η ανεπιθύμητη εξορία τους στον τόπο των τριβόλων και των ακαν-θών, είναι τα αρχέγονα συγκλονιστικά γεγονότα που έρχονται προ οφ-θαλμών μας εν όψει της αρχόμενης Μεγάλης Σαρακοστής (Κυριακή της Τυρινής).

Ταπεινώθηκε μπροστά του, αποδεχόμενη την «προσβολή» του Χριστού ότι αυτή δεν ανήκει στα εκλεκτά παιδιά του Θεού, αλλά είναι μόνο ένα σκυλάκι. Κυνάριο. Δεν αγανάκτησε. Δεν απελπίστηκε. Δεν πρόβαλε απαιτήσεις και δικαιώματα στον Χριστό. Ζήτησε το ελάχιστο. Μερικά ψίχουλα. Ως ο έσχατος των ανθρώπων. Και παρά την «απόρριψή» της από τον Χριστό, δεν έχασε την υπομονή, την ελπίδα και την πίστη της, ότι θα πετύχει το ζητούμενο.

Η προφωνήσιμη εβδομάδα, που αναγγέλλει την είσοδο στο Τριώδιο και τη Μεγάλη Σαρακοστή, ξεκίνησε.

Σαράντα μέρες μετά τη Γέννησή του ο Χριστός παρουσιάστηκε από την Παναγία Μητέρα του στον Ναό του Σολομώντος. Αυτό έγινε, «ότε επλήσθησαν αι ημέραι του καθαρισμού αυτών κατά τον νόμον Μωυσέως» (Εορτή της Υπαπαντής).

Ο Ζακχαίος, αρχιτελώνης της Ιεριχούς, πλούσιος από την ανεξέλεγκτη αυθαιρεσία του επαγγέλματός του, άκουσε για τον Χριστό και φαίνεται πως άρχισε να προβληματίζεται. Έτσι, όταν ο Χριστός πέρασε από την Ιεριχώ, ο Ζακχαίος έσπευσε να τον δει.

Ο Χριστός θεράπευσε δέκα λεπρούς, απ’ τους οποίους ένας μόνο (και μάλιστα Σαμαρείτης, όχι δηλαδή βέρος, αυτόχθων Ιουδαίος) αισθάνθηκε την ανάγκη να επιστρέψει και να του εκφράσει την ευγνωμοσύνη του (Κυριακή ΙΒ΄ Λουκά).

Με τη Βάπτιση του Χριστού ο ρόλος του Προδρόμου βαδίζει σιγά-σιγά προς το τέλος. Είδε να εκπληρώνεται το σημάδι που του έδωσε ο Θεός:

Κορυφώνεται την εβδομάδα αυτή η από μηνός ήδη εγκαινιασθείσα προεόρτια πορεία μας προς τη Βηθλεέμ.

Το βασίλειο του Ιούδα δεν βρίσκεται πλέον στην αίγλη που το ανύψωσε ο εκλεκτός του Θεού βασιλιάς Δαυΐδ. Η αποστασία από τον νόμο του Θεού, με ιδιαίτερο χαρακτηριστικό την εκτροπή στην ειδωλολατρία, το έχουν φέρει στην έσχατη παρακμή και κατάπτωση. Βρίσκεται σχεδόν αδιάκοπα σε εμφύλια διαμάχη με το βασίλειο του Ισραήλ, το βόρειο τμήμα που αποκόπηκε από το ενιαίο αρχικά βασίλειο.

Η προφητεία αυτή εξαγγέλθηκε σε μια εποχή πολύ δύσκολη για τον λαό του Θεού. Οι Ισραηλίτες είχαν διαιρεθεί, μετά τη βασιλεία του Σολομώντα, σε δύο βασίλεια, αντιμαχόμενα συνήθως μεταξύ τους. Το (νότιο) βασίλειο του Ιούδα, και το (βόρειο) βασίλειο του Ισραήλ. Οι βασιλείς όμως και των δύο βασιλείων υπήρξαν, εκτός εξαιρέσεων, ασεβείς.

Ο Χριστός θεραπεύει μια γυναίκα που για δέκα οκτώ χρόνια ήταν συγκύπτουσα, διπλωμένη στα δυο, χωρίς να μπορεί να σηκώσει το κεφάλι της και να δει κατά πρόσωπο άνθρωπο. Επειδή η θεραπεία έγινε Σάββατο, ο αρχισυνάγωγος αγανάκτησε, θεωρώντας ότι ο Χριστός παραβίασε την αργία του Σαββάτου που όριζε ο Μωσαϊκός νόμος. Ο Χριστός όμως δε δίστασε καθόλου να τον ονομάσει αμέσως υποκριτή (Κυριακή Ι΄ Λουκά).