Κάποια μέρα τον επισκέφθηκε απελπισμένη μια χήρα γυναίκα. Κινδύνευε να της κάνουν έξωση, επειδή δεν είχε να πληρώσει το ενοίκιο. Ο Γέροντας τη συμπόνεσε, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν είχε καθόλου χρήματα.
Ο σύγχρονός μας Άγιος Πορφύριος μας νουθετεί ως εξής: «Ζωή χωρίς Χριστό δεν είναι ζωή. Πάει, τελείωσε. Αν δεν βλέπεις το Χριστό σε όλα σου τα έργα και τις σκέψεις, είσαι χωρίς Χριστό. Έτσι πράγματι πρέπει να βλέπουμε τον Χριστό. Είναι φίλος μας, αδελφός μας, είναι ό,τι καλό και ωραίο. Είναι το παν. Είναι η χαρά, είναι η ζωή, είναι το φως, που κάνει τον άνθρωπο να χαίρεται, να πετάει, να τα βλέπει όλα, να βλέπει όλους, να πονάει για όλους, να θέλει να είναι μαζί όλους κοντά στον Χριστό.
Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης: Για όσους βιώνουν τον πόνο να μην μπορούν να αποκτήσουν παιδιά και στεναχωριούνται…
Έλεγεν: «να αγαπάς τα πτωχά παιδιά καλλίτερα από τα ιδικά σου, ει δε και να ζητάς πως να δίνης του παιδιού σου να τρώγη και να πίνη καλά, να έχη εύμορφα φορέματα και δι’ εκείνο το πτωχό να μη σε μέλλη, αύριο βλέπεις το παιδί σου αποθαμένο και καίγεται η καρδιά σου (Διδαχή Ζ’.).
Ο οσίας μνήμης Πατριάρχης Σερβίας Παύλος, στον πρόσφατο πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία (1992), μια βροχερή νύχτα είδε στον δρόμο μια ομάδα προσφύγων να βρέχονται. Γεμάτος ευσπλαχνία κατέβηκε από το διαμέρισμά του, άνοιξε την πόρτα του Πατριαρχείου και τους έβαλε μέσα. Στην παρατήρηση κάποιων ότι μπορεί έτσι να μπουν μέσα και εχθροί (πόλεμο είχαν), απάντησε: Πώς θα μπορούσα να κοιμάμαι εγώ στα ζεστά και τα παιδιά αυτά να βρέχονται έξω;
Είναι χαρακτηριστική η απάντηση που έδωσε όταν τον ρώτησαν, γιατί άφησε το Άγιον Όρος και γυρίζει στον κόσμο: “Επειδή το Γένος μας έπεσε εις την αμάθεια, είπα: Ας χάσει ο Χριστός εμένα, ένα πρόβατο, κι’ ας κερδίσει τα άλλα. Ίσως η ευσπλαχνία του Θεού και η ευχή η δική σας, σώσει κι’ εμένα”. Για να πεις τέτοια λόγια χρειάζεται πλούτος, ωκεανός αγάπης για τον άλλο, ώστε να φτάσεις στο σημείο να παραβλέπεις το δικό σου συμφέρον, χάριν του συμφέροντος του άλλου.
Δημήτριος Παναγόπουλος ♰: Προσοχή στη γλώσσα μας
Γεθσημανή – Ο τάφος Της Παναγίας
«Απόδοσις» στην εκκλησιαστική γλώσσα σημαίνει την μετά πάροδο κάποιων ημερών επανάληψη της εορτής, ώστε με αυτόν τον τρόπο η διάρκεια της εορτής παρατείνεται μέχρι την ημέρα της Αποδόσεως. Η καθιέρωση της Απόδοσης των εορτών προέρχεται από την παράδοση του Ισραηλιτικού Λαού στην Παλαιά Διαθήκη. Οι Δεσποτικές εορτές, οι Θεομητορικές και αυτές στις μνήμες των Αγίων, δεν είναι μόνο αφορμές για πανηγύρεις αλλά και για να ανακαλύψει ο άνθρωπος την Αλήθεια, ότι το μόνο που αξίζει στην ζωή είναι ο αγώνας για την αγιότητα
«Ζωντανή πίστη» – Κήρυγμα π. Γεωργίου Σχοινά στον Άγιο Γεώργιο Άλσους Προμπονά , Κυριακή 17 Αυγούστου 2025
π. Ανανίας Κουστένης ♰: Θα δούμε πολλούς αγίους χωρίς να το περιμένουμε!
Από την σειρά ομιλιών «Φωνὴ βοώντος» του †Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου ως αρχιμανδρίτου.
Τα σκοτάδια της πλάνης διαλύονταν με το άκουσμα της ευαγγελικής αλήθειας. Οι δεισιδαίμονες τυραννικές αντιλήψεις παραμερίζονταν μπροστά στην πνευματική ελευθερία του χριστιανικού μηνύματος. Οι ασήμαντοι αυτοί αλιείς της Γαλιλαίας έστρεψαν την ιστορία του κόσμου στον δρόμο της ανθρωπιάς, του πολιτισμού και της προόδου. Οι ταπεινοί και καταφρονημένοι άνθρωποι της παλαιάς εποχής, οι οποίοι δεν είχαν μεγαλύτερη αξία από εκείνη των ζώων και των πραγμάτων, αναδείχτηκαν….
«Why do we live? – Για ποιο λόγο ζούμε;» Ομιλία π Γεωργίου Σχοινά στην Νεανική Σύναξη Αγίου Νικολάου Έγκωμης Λευκωσίας Σάββατο 31 Μαΐου 2025 Mε αγγλικούς υπότιτλους Μετάφραση – υποτιτλισμός: Λίλιαν Κούρτη
Εκεί, στη μεγάλη μάχη του Έθνους, η Παναγία περπατά με τους στρατιώτες, σώζει τραυματισμένους και αιχμαλώτους, πότε νοσοκόμα, πότε στρατηγός και πότε παρηγορήτρια στα φτωχόσπιτα που έχαναν στην Πίνδο αγαπημένα πρόσωπα.
Μετά από συκοφαντία από κάποιους μωαμεθανούς που τον κατήγγειλαν ότι με το κήρυγμά του εμφανιζόταν ως υποκινητής του παπα-Θύμιου, συνελήφθηκε από τους Αγαρηνούς και προσήχθηκε στον διαβόητο τύραννο Αλή Πασά. Εκεί με θάρρος ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό και την ιερή αποστολή που εκτελούσε, με τις περιοδείες που έκανε και το κήρυγμα που σκοπό είχε τον στηριγμό των ευσεβών στην πίστη του Χριστού, την παρηγοριά των θλιβομένων ομοφύλων χριστιανών και την υπακοή των πιστών στους νόμους της εξουσίας.
Η υγεία του κλονισμένη από τους υπεράνθρωπους αγώνες και την υπέρμετρη άσκηση, οδήγησε σε καρδιακή ανεπάρκεια. Έναν μήνα πριν την κοίμησή του, είχε πληροφορηθεί τον ακριβή χρόνο από την ίδια την Παναγία. Στις 14 Αυγούστου παρακολούθησε την ιερή αγρυπνία προς τιμήν της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, μετέλαβε τα Άχραντα Μυστήρια και μετά το τέλος της ακολουθίας άφησε την τελευταία του πνοή.
Αλλά δεν μπορούσε να το ιστορήσει, επειδή το Πρόσωπο του Κυρίου άλλαζε συνεχώς, μετέβαλλε την όψη. Τότε ο Χριστός κάλεσε τον Ανανία να έρθει κοντά Του και του ζήτησε την επιστολή από τον Αύγαρο. Του έστειλε απάντηση λέγοντας ότι είναι μακάριος αφού πίστεψε σε Εκείνον χωρίς να τον δει και μακάριοι είναι όσοι, χωρίς να Τον δουν, πιστεύουν σ΄ Αυτόν. Του υποσχέθηκε ότι θα στείλει έναν από τους μαθητές του να και θα τον θεραπεύσει.
Πέρασε στην απέναντι νήσο Κέα (Τζια), όπου εγκαταστάθηκε στην ερειπωμένη Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Προδρόμου. Τα καλοκαίρια σύχναζε σε σπήλαιο στην περιοχή του Λούρου, όπου διήγε με νηστεία, αγρυπνία και αδιάλειπτη προσευχή. Εκεί έκαμε άλλο ένα θαύμα, ανέβλυσε γάργαρο νερό από τα ξερά βράχια. Η πηγή υπάρχει ως τα σήμερα και μαζί ναός του Αγίου Παντελεήμονα.
Όλοι αυτοί μόλις έμαθαν την αιτία της συνάξεως θρήνησαν και έβρεχαν το πρόσωπό τους με δάκρυα, οπότε η Θεοτόκος τους είπε: «Ω φίλοι και μαθητές του εμού Υιού και Θεού, μην μεταβάλλετε σε πένθος και λύπη την χαρά μου, αλλά ενταφιάστε το σώμα μου, καθώς εγώ θέλω και έχω προετοιμάσει το νεκροκρέβατο». Κατόπιν η Παναγία ανακλίνεται στο νεκροκρέβατο και αφού απευθύνει δεήσεις και ικεσίες στον Υιό της, ευλογεί τους παριστάμενους, αφήνει εις τα χέρια του Υιού και Θεού Της την ολόφωτη και Παναγία ψυχή της.
π. Γεώργιος Σχοινάς: «Πάνω στα κύματα»
Μέ τήν Μετάστασή της στούς οὐρανούς ἡ Θεοτόκος δέν χωρίζεται ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἀλλά τήν ἐκπροσωπεῖ στήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὅπου εἰσῆλθε ἀναστημένη ὡς πρόδρομος τῆς δικῆς μας ἀναστάσεως. Διά τῆς Μεταστάσεως τῆς Θεοτόκου, «λαμβάνομε καί ἐμεῖς πληροφορίαν αἰωνίου ζωῆς καί ἔχομε ἀποκτήσει τήν Θεοτόκο μεσίτρια πρός τόν Θεό»
Κάποτε τον επισκέφθηκε ένας καθηγητής Πανεπιστημίου, που δυσκολευόταν να πιστέψει ότι υπάρχει Θεός. Αφού τον άκουσε, ο Γέροντας τού απάντησε
Ἡ Μετάσταση τῆς Θεοτόκου πιστεύεται καί ἑορτάζεται ἀπό τούς πιστούς ὅλων τῶν αἰώνων. Δέν εἶναι δογματικῶς κατοχυρωμένη, οὔτε ἀναφέρεται ἀπό Οἰκουμενική Σύνοδο, διότι «ἡ Ἐκκλησία δίδει καί μορφολογικῶς τόν χαρακτήρα δόγματος σέ μία ἤδη ὑπάρχουσα ἀλήθεια τῆς πίστεως, μόνον ὅταν δι᾿ ἐξωτερικῆς ἀνάγκης δίδεται σέ αὐτήν ἀφορμή πρός τοῦτο»[7]. Γιά τήν Μετάσταση τῆς Θεοτόκου δέν δόθηκε ποτέ τέτοια ἀφορμή, διότι οὐδέποτε ἀμφισβητήθηκε.
Κανονικά η εορτή της Μεταμορφώσεως θα έπρεπε να εορτάζεται περί τον μήνα Μάρτιο, ανάλογα πότε είναι το Πάσχα. Όμως ο χρόνος αυτός συμπίπτει με την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και δεν θα μπορούσε να εορταστεί πανηγυρικά. Η 6η Αυγούστου επιλέχθηκε από τους Αγίους Πατέρες διότι βρίσκεται σαράντα ημέρες πριν από την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, στις 14 Σεπτεμβρίου.
Άγιος Παΐσιος: «Καλύτερα να κυλιέσαι μαζί με τα γουρούνια στις λάσπες, παρά να…»
Έτσι δεν θα αναγκάζονταν να αρνηθούν την πίστη τους. Όταν όμως αντιλήφθηκαν ότι οι διώκτες τους πλησίαζαν στο καταφύγιό τους, προσευχήθηκαν στο Θεό, κατά την διάρκεια της νύχτας, να πεθάνουν για να μην πέσουν στα χέρια των διωκτών τους. Ο Θεός εισάκουσε την δέησή τους και το πρωί κοιμήθηκαν χωρίς να ξυπνήσουν. Ο βασιλιάς ανακάλυψε την κρυψώνα τους και διέταξε να σφραγιστεί με πέτρες η είσοδος της σπηλιάς, για να βρουν έτσι επώδυνο θάνατο αυτά τα παιδιά . Μετά από περίπου 200 χρόνια, (περί το 446 μ.Χ.), επί Θεοδοσίου του Μικρού…..
Ὅπως ὁ κενός τάφος καί τά ἐντάφια ἀπετέλεσαν μαρτυρία τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, παρομοίως καί ὁ κενός τάφος καί τά ἐντάφια τῆς Παναγίας μαρτυροῦν περίτρανα τήν ἐνσώματη ἀνάστασή της καί τήν μετάθεσή της στήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Πῶς ἀλλοιῶς ἐξηγεῖται τό γεγονός ἀπό τόν κλειστό τάφο νά λείπη τό θεοδόχο σῶμα τῆς Παναγίας καί νά βρίσκωνται μόνο τά ἐντάφια;
Στα αγιολόγια της Εκκλησίας μας υπάρχουν άγιοι οι οποίοι αγίασαν ομού με μέλη των βιολογικών τους οικογενειών. Μια τέτοια αγία είναι και η οσία Θεοδώρα η εν Θεσσαλονίκη, η οποία μόνασε και αγίασε με την κόρη της Θεοπίστη. Οι δύο αυτές οσιακές μορφές λαμπρύνουν το πλούσιο αγιολογικό μωσαϊκό της Εκκλησίας των Θεσσαλονικέων.
Μια φορά, ο Μέγας Παΐσιος συμπλήρωνε 22 ημέρας συνεχούς νηστείας, του εμφανίστηκε ο Χριστός και του είπε: Πολύ κακοπαθείς για μένα, ιερέ Παϊσιε! Κι αυτός του απάντησε: Μα είναι μεγάλο πράγμα, αγαθέ μου Κύριε, η δική μου μηδαμινή κακοπάθεια, καθόσον μάλιστα η αγαθότητά σου μου παρέχει την δύναμή Σου;
«Μη γένοιτο ποτέ να αρνηθώ εγώ την πίστη μου και ας είμαι άρρωστος έως ότου θέλει ο Θεός». Όμως ο τούρκος αυτός δεν έπαυσε να τον παρακινεί να τουρκεύσει. Του έλεγε ότι θα του έδινε δυο φύλλα ελιάς, πάνω στα οποία είχε γραμμένα σατανικά και μαγικά γράμματα, με τα οποία να καπνιστεί, για να απαλλαγεί από τον πυρετό. Όμως ο Άγιος δεν δεχόταν με τίποτε τις προσφορές του και ομολογούσε τον Χριστό ως Θεό του.
Σύμφωνα μέ τήν πίστη, τήν λατρεία καί τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅταν ὁ Σωτήρας μας εὐδόκησε νά παραλάβη κοντά Του τήν Παναγία Μητέρα Του, τῆς ἀνήγγειλε μέ Ἄγγε- λο ὅτι σέ τρεῖς ἡμέρες θά μεταβῆ ἀπό τήν πρόσκαιρη ζωή στήν αἰώνια. Ἡ Θεοτόκος τότε ἀνέβηκε στό ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, ὅπου συνήθιζε νά προσεύχεται, καί ἀφοῦ εὐχαρίστησε τόν Θεό, ἐπέστρεψε στήν οἰκία της καί ἑτοίμασε τά ἀπαραίτητα γιά τόν ἐνταφιασμό της.
Το παρήγορο είναι το γεγονός, ότι ο Θεός πολλές φορές, βλέποντας την αμέλεια και την αδιαφορία μας για τη θεραπεία της ψυχής μας, παραχωρεί να έρθουν σωματικές αρρώστιες, που μας ταλαιπωρούν και μας βασανίζουν, προκειμένου μέσω αυτών να θεραπεύσει τις ψυχές μας. Λέει σχετικά ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τα εξής: Πάντοτε όταν αμαρτήσει η ψυχή, τιμωρεί ο Θεός το σώμα με αρρώστιες. Όταν υπομένουμε τις σωματικές αρρώστιες και δεν γογγύζουμε, αλλά δοξάζουμε τον Θεόν, τότε βρίσκουμε μεγάλη πνευματική ωφέλεια και θεραπεία των ψυχών μας.