ΒΙΟΙ ΑΓΙΩΝ

Μιά γυ­ναῖ­κα, μοῦ λέ­ει μιά φο­ρά, ”πῆ­γα νά ἀ­νά­ψω τά καν­τή­λια σέ ἕ­να ᾽ξωκ­κλή­σι καί λι­βά­νι­σα­”. Ξέ­ρε­τε, καμ­μιά φο­ρά ἔ­χουν οἱ γυναῖκες καί τήν πε­ρι­έρ­γεια νά μπαί­νουν στό ἅ­γιο Βῆ­μα, στό Ἱ­ε­ρό, καί κοι­τά­ζει πού λέ­τε αὐ­τή ἡ γυ­ναῖ­κα ἀ­πό τό ἅ­γιο Βῆ­μα καί βλέ­πει ἕ­να παλ­λη­κά­ρι μέ ξαν­θά μαλ­λιά, ἕ­ναν λε­βέν­τη μέ τά μαλ­λιά του, μέ συγ­χω­ρεῖ­τε, ἔ­τσι ἐ­δῶ ἀ­νοιγ­μέ­να καί τά γε­νά­κια του ἐ­δῶ χω­ρι­σμέ­να καί τόν βλέ­πει πά­νω στήν ἁ­γί­α Τράπε­ζα.

Μέσα στην ησυχία της ερήμου οι δύο άνδρες προσεύχονταν, αγρυπνούσαν, πολεμούσαν το διάβολο κατά μέτωπο και απέκοπταν τα πάθη τους. Ο άγιος Κυριακός είχε καθαρθεί και έμοιαζε με τους αγγέλους. Μάλιστα είχε φτάσει στο σημείο αγιότητας να βγάζει δαιμόνια από κατεχόμενους. Θεράπευσε κάποιον δαιμονισμένο στη χώρα των Θεώνων.

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀναγνωρίζοντας ὅλα τά πνευματικά της προσόντα, τήν πίστη της καί τήν κατά Χριστόν ζωήν της, τήν κατέταξε εἰς τό Ἁγιολόγιόν της, ὡς γενομένη Εὐωδία Θεοῦ καί κατοικητήριον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καί ὥρισε νά ἑορτάζεται ἡ μνήμη της τήν τετάρτη Ἰουλίου ἑκάστου ἔτους.

Ωστόσο εδώ και μερικά χρόνια και με πρωτοβουλία του οσίου γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου,ο οποίος ευλαβείτο πολύ τον όσιο Ισαάκ, συντάχθηκε η ακολουθία του και επελέγη η 28η Σεπτεμβρίου ως ημέρα εορτασμού της οσιακής μνήμης του. Μάλιστα χτίστηκε στο Αγιον Όρος και ο πρώτος ναός του Οσίου, σε κελλί μοναχού της συνοδείας του γέροντος Παϊσίου.

Ἀφ᾿ ὅτου ἔγιναν γνωστὰ στὸ Βυζάντιο τὰ ἔργα τοῦ Ὁσίου καὶ θεοφόρου πατρὸς ἡμῶν Ἰσαάκ του Σύρου, ἐπισκόπου Νινευΐ, ἠγαπήθη καὶ ἐμελετήθη ὅσον ὀλίγοι ἐκ τῶν Ἁγίων πατέρων μας. Εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλυτέρους καὶ βαθυτέρους διδασκάλους τῆς ὀρθοδόξου πνευματικῆς ζωῆς. Οἱ ἱεροὶ νηπτικοὶ καὶ φιλοκαλικοὶ πατέρες ἀνατρέχουν στὰ συγγράματά του σὰν σὲ αὐθεντία πνευματική.

Μια κατηγορία Νεομαρτύρων είναι και τα νεαρά κορίτσια, τα οποία, παρά το άωρο της ηλικίας τους, ομολόγησαν την σώζουσα πίστη τους στο Χριστό, βασανίστηκαν και έχασαν τη ζωή τους, από την μανία των αλλόθρησκων και βαρβάρων τυράννων τούρκων. Μια από αυτές υπήρξε η αγία ένδοξος Νεομάρτυς Ακυλίνα από τη Θεσσαλονίκη. Μια πραγματικά πανέφημη νύμφη του Χριστού. Ένα εύοσμο άνθος του χριστιανικού λειμώνα.

Τήν πε­ρα­σμέ­νη Κυ­ρια­κή τό με­ση­μέ­ρι στίς 2 ἡ ὥ­ρα πέ­ρα­σε μι­ά δαι­μο­νι­σμέ­νη ἀ­πό δῶ, ἀ­πό τήν Κή­ρυν­θο (ἦ­ταν), καί φώ­να­ζε: ”Θέλω τόν Ἰ­ά­κω­βο­”. Ξέ­ρω τί κά­νει ὁ Σα­τα­νᾶς, ἐ­γώ τίς γνω­ρί­ζω τίς πα­γί­δες τοῦ δι­α­βό­λου.

Ήταν γιος του Ζεβεδαίου και της Σαλώμης (Ματθ.4,21. Μαρκ.15,40) και αδελφός του αποστόλου Ιακώβου. Η μητέρα τους ήταν πιθανότατα συγγενής, ίσως εξαδέλφη της Θεοτόκου, που σημαίνει ότι οι δυο αδελφοί απόστολοι ήταν κατά σάρκα εξαδέλφια του Κυρίου και σ’ αυτό ίσως έγκειται η οικειότητά τους με Αυτόν, ιδιαίτερα του Ιωάννη.

Γι’ αυτό κάποια μέρα, αφού διαμοίρασε τα υπάρχοντά της στους φτωχούς, έφυγε κρυφά από το σπίτι, και μετά από πολλές περιπέτειες, κατέληξε μεταμφιεσμένη ανδρικά σε κοινόβιο ανδρικό μοναστήρι. Εκεί πήρε το όνομα Σμάραγδος και όλοι οι μοναχοί θαύμαζαν τον πνευματικό της αγώνα και τη διακονία που πρόθυμα πρόσφερε σε όλους.

Όταν αυτός και η μητέρα της Θεοκλεία αντιλήφθηκαν ότι είχε μεταστραφεί στην χριστιανική πίστη, προσπάθησαν να την κάνουν να πάρει πίσω την απόφασή της. Όταν είδαν ότι αυτό ήταν ανώφελο, κατέδωσαν τον Απόστολο Παύλο στον ηγεμόνα Καστίλιο, ο οποίος τελικά αφού τον φυλάκισε, τον απέλασε. Τότε η Θέκλα εγκατέλειψε τον μνηστήρα της και ακολούθησε τον Απόστολο στην Αντιόχεια της Πισιδίας. Πολλές φορές υπέστη μαρτύρια αλλά η πίστη της την έσωσε.

Ανάμεσα στη χορεία των Νεομαρτύρων της Εκκλησίας μας υπάρχουν και κάποιοι οι οποίοι χαρακτηρίζονται: «εξ Αγαρηνών». Πρόκειται για πολλούς τούρκους μουσουλμάνους, οι οποίοι, κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας, ασπάσθηκαν τον Χριστιανισμό και αξιώθηκαν του μαρτυρίου.

Την ώρα λοιπόν που το θυμίαμα άρχισε ν’ ανεβαίνει ανάλαφρα και να ευωδιάζει ο Ναός από το άρωμά του, ο Ζαχαρίας είδε έναν αστραποβόλο Άγγελο να κάθεται στα δεξιά του Θυσιαστηρίου. Αμέσως τον κατέλαβε ταραχή και τον κυρίεψε ο φόβος. Τότε ο Άγγελος με φωνή γλυκιά και καθησυχαστική του είπε. – «Μή φοβοῦ Ζαχαρία, διότι εἰσηκούσθη ἡ δέησίς σου, καί ἡ γυνή σου Ἐλισάβετ γεννήσει υἱόν σοί»

Διότι οδηγό στην αγάπη του αυτή είχε πάντα τα θεόπνευστα λόγια της Αγίας Γραφής: «Ὁ ἀγαπῶν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ ἐν τῷ φωτὶ μένει,… ὁ δὲ μισῶν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ ἐν τὴ σκοτία ἐστι» (Α’ επιστολή Ιωάννου, Β’ 10-11). Εκείνος, δηλαδή, που αγαπά τον αδελφόν του, μένει μέσα στο πνευματικό και ηθικό φως. Ενώ αντίθετα, εκείνος που μισεί τον αδελφό του, μένει μέσα στο πνευματικό και ηθικό σκοτάδι.

Ο Κοδράτος έχοντας αυτά τα προσόντα, εργάστηκε με ζήλο, προσευχή και πραότητα. Έτσι κατάφερε να φωτίσει σε πολλούς το δρόμο της Αλήθειας και να φιμώσει τους φιλοσοφούντες. Αυτοί, μη μπορώντας να τον αντιμετωπίσουν με λόγια, τον έδιωξαν με τη βία από την Αθήνα. Το φρόνημα, όμως, του Κοδράτου δεν κάμφθηκε. Πήγε στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας, όπου με παρρησία κήρυξε και εκεί το Ευαγγέλιο.

Πο­λύς κό­σμος ἔρ­χε­ται στή Χά­ρη μου, ἀλ­λά λίγα εἶ­ναι τά τέ­κνα μου. Οἱ πι­στοί εἶ­ναι πο­λύ λί­γοι. Νο­μί­ζουν πώς κοι­μᾶ­μαι στήν λάρ­να­κα. Ἐ­γώ εἶ­μαι ζων­τα­νός. Δέν μέ βλέ­πουν. Ἐ­γώ ὅ­λους τούς βλέ­πω. Καί φεύ­γω πολ­λές φο­ρές ἀ­πό τήν ἁ­γί­α λάρ­να­κα.Αὐ­τοί δέν μέ βλέ­πουν, δέν μ᾽ ἀ­κοῦν, ἐ­γώ ὅ­μως τούς βλέ­πω, τούς ἀ­κού­ω τί λέ­νε.

Μια κατηγορία αγίων της Εκκλησίας μας είναι αυτή των στρατιωτικών. Μάλιστα η αγιασμένη αυτή τάξη ανάδειξε πλήθος Μαρτύρων στα πρωτοχριστιανικά χρόνια. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Μεγαλομάρτυρας Ευστάθιος.  Έζησε στα χρόνια του Τραϊανού (98-117) και του Αδριανού (117-138).

Όταν λοιπόν ο Τρόφιμος με το Σαββάτιο βρέθηκαν στην Αντιόχεια και είδαν τα πολυποίκιλα αμαρτωλά όργια που γίνονταν προς τιμήν του Απόλλωνα, δε συγκρατήθηκαν και αποδοκίμασαν δημόσια την αμαρτωλή αυτή παραφροσύνη. Βέβαια, γρήγορα συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στο δικαστήριο. Θαρραλέα δήλωσαν πως είναι χριστιανοί.

Πρίν πέν­τε ἡ­μέ­ρες, πέ­ρα­σε ἕ­νας ἀ­πό τήν Λά­ρι­σα, αὐ­τός εἶ­χε στό στο­μά­χι τήν σο­βα­ρή ἀ­σθέ­νεια. Ζή­τη­σε ἐ­μέ­να, ἀλ­λά ἐ­γώ δέν πη­γαί­νω, ἀ­πο­φεύ­γω λι­γά­κι, νά μήν ἔ­χω τίς φι­λο­δο­ξί­ες καί αὐ­τά καί μέ βλέ­πη ὁ κό­σμος, εἶ­πα στόν π. Κύ­ριλ­λο, τόν σταύ­ρω­σε μέ τήν ἁ­γί­α Κά­ρα, μέ­χρι νά πά­η στήν Λά­ρι­σα ὁ ἄν­θρω­πος ἔ­γι­νε τε­λεί­ως κα­λά. Ἔρ­χε­ται καί τήν ἄλ­λη μέ­ρα πά­λι καί λέ­ει ὅ­τι μέ βο­ή­θη­σες πά­τερ, μέ τήν Χά­ρη τοῦ Ἁ­γί­ου, καί ἦρ­θα νά σοῦ πῶ τό θαῦ­μα τοῦ Ἁ­γί­ου. Ἐ­θε­ρα­πεύ­θην καί ἔ­γι­να τε­λεί­ως κα­λά καί ἦρ­θα νά τόν εὐ­χα­ρι­στή­σω.

Αξιώθηκε να ιερωθεί και να γίνει επίσκοπος Γορτύνης στην Κρήτη. Από τη νέα του θέση, η αρετή του έλαμψε ακόμα περισσότερο και ο Θεός του έδωσε τη χάρη και τη δύναμη να θαυματουργεί. Και όπως αναφέρει η παράδοση, μια φορά με αναμμένες λαμπάδες κατέκαυσε έναν δράκοντα, που όρμησε εναντίον του.

Η Αγία Σοφία ήταν μία τίμια και θεοσεβής γυναίκα, ευγενής κατά το γένος της. Ζούσε σε μια πόλη της Ιταλίας, όμως γρήγορα χήρεψε και με τις τρεις κόρες της ήλθε στη Ρώμη. Εκεί από φθόνο, διότι έλαμπαν με τις αρετές τους οι γυναίκες αυτές, καταγγέλθηκαν ως φημισμένες χριστιανές. Όταν το έμαθε αυτό ο αυτοκράτορας, ότι οι τέσσερις αυτές γυναίκες ήταν χριστιανές και ομιλούσαν για τον Χριστό και με τον τρόπο αυτό παρέσυραν τους ειδωλολάτρες, διέταξε να τις συλλάβουν.

Η  Αγία και καλλίνικος μάρτυς του Χριστού, Ευφημία, έζησε κατά τούς χρόνους του αυτοκράτορος των Ρωμαίων Διοκλητιανού, που βασίλευσε κατά τα έτη 284-305 μ.Χ. Καταγόταν από την πόλη της Χαλκηδόνας. Ήταν θυγατέρα του περιφανούς και πλουσίου Φιλόφρονος, συγκλητικού στο αξίωμα και της ευσεβούς και συμπαθέστατης στους πτωχούς Θεοδοσιανής. Από τέτοια λοιπόν ρίζα αγαθή βλάστησε η καλλίνικος Ευφημία και δεν άργησε να καταστεί…

Ανταμώνοντας ο θείος Γρηγόριος ο Σιναΐτης τον άγιο Μάξιμο και συνομιλώντας με αυτόν, ανάμεσα στα άλλα του λέει και τούτο: «Σε παρακαλώ, τιμιότατε πάτερ, να μου πεις, κρατάς τη νοερά προσευχή;»

Ποίμαινε έναν λαό, ο οποίος βίωνε το φάσμα της καταστροφής και του αφανισμού. Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος στάθηκε αληθινός πατέρας και πιστός ποιμένας του λαού του, στηρίζοντάς τον με όλες του τις δυνάμεις. Ταυτόχρονα είχε να αντιμετωπίσει και τις λυσσαλέες επιθέσεις των αιρετικών παπικών, οι οποίοι επιδίωκαν την άλωση της Ορθοδόξου Ανατολής και την υποταγή της στον πάπα…

Επιμέλεια – Παρουσίαση : Βασιλεία Μπαξεβάνη
Κείμενα από το βιβλίο Ο Όσιος Γεώργιος της Δράμας, ο Άγιος των πτωχών και των πονεμένων
Εκδόσεις: Ιερά Μονή Αναλήψεως του Σωτήρος Ταξιάρχες (Σίψα)

Καί μέ τήν βο­ή­θεια τῆς Πα­να­γί­ας τό παι­δί περ­πά­τη­σε καί ἄ­φη­σε γι­ά πάν­τα ἐ­κεῖ τίς πα­τε­ρί­τσες. Φεύ­γον­τας εὐ­χα­ρί­στη­σαν οἱ γο­νεῖς καί ἄ­φη­σαν χρή­μα­τα. Ἐ­κεῖ ἦ­ταν πού ἐ­ξα­γρι­ώ­θη­κε ἡ για­γιά καί εἶ­πε: “Για­τί τό χα­λᾶ­τε τώ­ρα; Για­τί χα­λᾶ­τε τήν εὐ­λο­γί­α πού πή­ρα­τε; Δέν θέ­λω τί­πο­τε.Νά πᾶ­τε στήν εὐχή τῆς Πα­να­γί­ας. Πά­ρε τόν σα­τα­νᾶ (χρή­μα­τα) ἀ­πό τό τρα­πέ­ζι, θά μοῦ λε­ρώ­σει τήν εὐ­λο­γί­α. Για­τί ἡ εὐ­λο­γί­α δέν πλη­ρώ­νε­ται. Ἐ­μέ­να ὁ Θε­ός μοῦ τό ἔ­δω­σε δω­ρε­άν καί πῶς τώ­ρα νά πά­ρω λε­φτά;”

Οι άγιοι της Εκκλησίας μας υπερέβησαν την κοσμική σοφία και έφτασαν στο θείο φωτισμό, λάμποντας οι ίδιοι και φωτίζοντας τους άλλους. Μια τέτοια φωτεινή προσωπικότητα, σε μαύρους χρόνους, υπήρξε ο άγιος Ιερόθεος ο Ιβηρίτης, ο οποίος σημάδεψε με την προσωπικότητά του την πνευματική πορεία πολλών ανθρώπων. Υπήρξε ένας φωτισμένος νους, μια ολοκληρωμένη πνευματική προσωπικότητα. Ένας φωτεινός φάρος στα δύσκολα χρόνια της τουρκοκρατίας.

Ο Άγιος Αυτόνομος ήταν επίσκοπος στην Ιταλία και είχε στην επισκοπή του πλούσια χριστιανική δράση. Όταν άρχισε ο διωγμός του Διοκλητιανού εγκατέλειψε τη θέση του, και πήγε στους Σώρεους της Μικράς Ασίας. Εκεί εγκαταστάθηκε στο σπίτι ενός χριστιανού, του Κορνήλιου και συνέχιζε να διδάσκει το Ευαγγέλιο.

Όταν βράδυαζε, έπαιρνε το ραβδί του και ξεκινούσε για το σπίτι της παράλυτης. Σκούπιζε, καθάριζε, τακτοποιούσε το σπίτι, μαγείρευε και, όταν τελείωνε, επέστρεφε στο κελλί του έχοντας μαζί και τα άπλυτα ρούχα…

Στις 11 Σεπτεμβρίου  κάθε χρόνο εορτάζεται και τιμάται η μνήμη της Οσιοπαρθενομάρτυρος Θεοδώρας εν Βάστα. Η Αγία αυτή είναι γνωστή πλέον και πέρα από τα όρια της πατρίδος γεγονός που το μαρτυρούν και το πλήθος αυτοκινήτων με ξένες πινακίδες που προσέρχονται στον Ιερό Ναό της Αγίας κάθε χρόνο. Πως όμως έφθασε στην αγιότητα; 

Ο ηγεμόνας θεώρησε ότι σκοτώθηκε η σύζυγός του και ο γιος του και νομίζοντας ότι με μαγείες γκρεμίστηκε ο ναός, διέταξε και βασάνισαν τον Κορνήλιο και τον έριξαν στην φυλακή. Τότε του ενημέρωσαν ότι από τα ερείπια ακούγεται η φωνή της Ευανθίας και του γιου της που λένε: «Μέγας ο Θεός των Χριστιανών, που μας γλύτωσε από τέτοιο κίνδυνο, διά μέσου του δούλου του Κορνηλίου.

Ανάμεσα στη χορεία των αγίων της Εκκλησίας μας υπάρχουν και πολλοί βασιλείς, αυτοκράτορες και μέλη των ανακτόρων, οι οποίοι δεν αλλοτριώθηκαν από την εξουσία. Ενέταξαν την εγκόσμια δόξα στη δόξα του Θεού και στη διακονία της Εκκλησίας. Γι’ αυτό και ανακηρύχτηκαν άγιοι για την προσφορά τους στο εκκλησιαστικό σώμα. Μια από αυτούς υπήρξε και η αγία Πουλχερία, η ευσεβής Αυγούστα του Βυζαντίου.

Οι Άγιοι Ιωακείμ και Άννα είναι οι γονείς της Θεομήτορος, οι οποίοι αξιώθηκαν να γεννήσουν τη Μητέρα του Θεού, για να πραγματοποιηθεί το σχέδιο της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους. Ο ευσεβής Ιωακείμ καταγόταν από το βασιλικό γένος του Δαβίδ. Ομοίως και η σύζυγός του Άννα ήτο από την φυλή του Δαβίδ, ευγενέστατη κατά το σώμα και την ψυχή. Ο Ιωακείμ ως φιλόθεος και πλούσιος προσέφερε πάντοτε διπλά τα δώρα του στον Θεό.

Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο Η ΘΕΟΓΕΝΝΗΤΡΙΑ, ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 2025, σελ. 103.   συνέχεια απο χθές ….   Οἱ Θεοπάτορες «προτιμήθηκαν ἀπό […]