Στις 26 Ιουλίου 1822, πραγματοποιήθηκε μια από τις σημαντικότερες μάχες της ελληνικής επανάστασης του 1821, όπου οι Έλληνες στρατιώτες κατατρόπωσαν τον Οθωμανικό στρατό του Δράμαλη.
Πιο συγκεκριμένα, μετά από την άλωση της Τριπολιτσάς και των φρουρίων της Μονεμβασιάς και του Νεοκάστρου, αποφασίστηκε ο Ελληνικός στρατός να πολιορκήσει την Πάτρα. Ωστόσο εξαιτίας της διχόνοιας μεταξύ των πολιτικών και των στρατιωτικών, η πολιορκία δεν έγινε.
Στις αρχές Ιουλίου 1823, ο σουλτάνος μετά την νίκη του στον Οθωμανικό εμφύλιο πόλεμο, ενάντια στον Αλή Πασά, έστειλε 25.000 Οθωμανούς στρατιώτες από την Κωνσταντινούπολη, με στρατηγό τον Μαχμούντ Πασά Δράμαλη.
Χωρίς να συναντήσει αντίσταση, ο Δράμαλης πέρασε την Στερεά Ελλάδα και στις 6 Ιουλίου κατέλαβε την Κόρινθο. Έπειτα έφτασε στο Άργος στις 12 Ιουλίου και κατέλαβε το Ναύπλιο. Όταν έμαθαν οι Έλληνες για την εισβολή του Δράμαλη στην Πελοπόννησο, πανικοβλήθηκαν. Σε αυτή την δύσκολη στιγμή, μόνο ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης έδειξε ψυχραιμία.
Αρχικά κήρυξε επανάσταση σε όλη την Πελοπόννησο ενώ κατόρθωσε με σωστές κινήσεις να κρατήσει τον Δράμαλη στο Άργος.
Ο Δράμαλης όμως δεν κατάφερε να καταλάβει το φρούριο του Άργους και κάποιοι στρατιώτες του έμειναν χωρίς νερό. Αποφάσισε να επιστρέψει στην Κόρινθο και να περιμένει ενισχύσεις από άλλους πασάδες.
Ο Κολοκοτρώνης κατάλαβε τις κινήσεις του εχθρού του και με 2.500 στρατιώτες του, στρατοπέδευσε στα στενά των Δερβενακίων. Στις 26 Ιουλίου 1822, ο Οθωμανικός στρατός του Δράμαλη ηττήθηκε από τους Έλληνες.
Στη μάχη των Δερβενακίων διακρίθηκαν για την γενναιότητα τους, οι Δημήτριος Υψηλάντης, ο Νικηταράς και ο Παπαφλέσσας.
Τέλος η συντριβή του Δράμαλη, επέτρεψε τον κίνδυνο του αφανισμού της επανάστασης και μπόρεσαν οι Έλληνες να συνεχίσουν τον ενοπλό αγώνα τους.