Εἶναι, ὅμως, καὶ ἀνατρεπτικὸς ὁ λόγος τοῦ Κυρίου. Καλεῖ ὅλους τοὺς ἀδικημένους ὄχι νὰ ἐκδικηθοῦν αὐτοὺς ποὺ τοὺς ἀδικοῦν, οὔτε ἁπλῶς νὰ ἀμυνθοῦν, ἐπιλέγοντες τὴν παθητικὴ στάση, ἂν καὶ αὐτὴ ἐνδείκνυται σὲ κάποιες περιπτώσεις, ἀλλὰ νὰ γίνουν ἐπιθετικοί… ἐπίθεση, ὄχι ὅμως ἐναντίον τῶν ἁμαρτωλῶν ἀλλὰ ἐναντίον τῆς ἁμαρτίας.
Στην επί του όρους (κατά τον ευαγγελιστή Ματθαίο), ή στην επί τόπου πεδινού (κατά τον Λουκά) ομιλία του ο Χριστός, διαμήνυσε πράγματα συγκλονιστικά, που δεν είχαν ακουστεί ποτέ μέχρι τότε επί της γης. Μεταξύ αυτών μίλησε και για τη σχέση με τους εχθρούς. «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών και αγαθοποιείτε» (Κυριακή Β΄ Λουκά).
Δέν εἶναι ἐγκατάλειψη αὐτό. Ἀλλά, ἐπειδή ἔχεις ἀκόμα μεγάλη ὑπερηφάνεια κοσμική, κενοδοξία πολλή, σέ ἀφήνει ὁ Χριστός μας νά σφάλλεις, νά πέφτεις. Νά μαθαίνεις κάθε μέρα αἰσθητά τήν ἀδυναμία σου καί νά ὑπομένεις τούς φταῖχτες. Νά μήν κατακρίνεις τούς ἀδελφούς, ἐάν σφάλλουν, ἀλλά νά τούς ὑπομένεις.