Ο γέροντας, νομίζοντας πως το παιδί του βάζει μετάνοια, του είπε: «Σήκω και πήγαινε έξω», γιατί δεν ήξερε ότι ήταν νεκρό. Και αμέσως το παιδί σηκώθηκε και βγήκε έξω. Ο πατέρας του, μόλις το είδε, τα έχασε. Μπήκε αμέσως, προσκύνησε τον γέροντα και του ανέφερε το γεγονός.
Πρέπει ο Χριστιανός να αιχμαλωτίζει κάθε του σκέψη στον Χριστό. Διότι οι πνευματικοί, και μερικοί από τούς κοσμικούς, και από αισχρές ακόμα παραστάσεις εξάγουν αγαθές και υψηλές έννοιες.
Ο αββάς Αρσένιος διηγούνταν τα εξής: “καθώς ήμουν στο κελί μου, άκουσα φωνή που έλεγε ‘Έλα, θα σου δείξω τα έργα των ανθρώπων πώς είναι. Γιατί αν και πράγματι κοπιάζουν οι περισσότεροι άνθρωποι, αυτό δε σημαίνει ότι τα έργα τους είναι πάντα καλά και αρεστά στο Θεό'”.
Γεροντικόν: Ἀββᾶ Ἀντωνίου π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου
Ὁμιλία του Μακαριστού Γέροντος (1927 – 2006) πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.Κυριακή της Τυρινῆς ἑσπέρας
(Γεροντικόν)– ημερομηνία πού διεξήχθη ἡ ὁμιλία 25-02-01
Ἀκούων περί μετανοίας ὁ ἄγνωστος διεστράφη, συναγριώθη, παρεμορφώθη καί ἔγινεν ἄφαντος, ἀφήνων ὀπίσω του δυσωδίαν δαιμονικήν, ἡ ὁποία διήρκεσε τρεῖς ἡμέρες. Εἶναι ποτέ δυνατόν νά βάλη μετάνοιαν ὁ διάβολος, ὁ ἀντάρτης, ἀλλά καί κάθε ἀμετανόητος ἀποστάτης;
Ἀληθινός πλοῦτος εἶναι ἡ καρδιά πού ξεχειλίζει ἀπό ἀγάπη. Αὐτή θεραπεύει τόν κόσμο ἀπό ὅλα τά κακά. Τέτοια καρδιά εἶχαν οἱ τρεῖς φτωχοκαλόγεροι. Ἀπό ἀνθρώπους μέ τέτοια καρδιά ἔχει ἀνάγκη ὁ κόσμος καί ὄχι, ὅπως νομίζουμε, ἀπό τό ψυχρό, τό ἄψυχο χρῆμα.