Δὲν θὰ μᾶς σώσει κανεὶς ἀπὸ τὸ χεῖλος τοῦ ἠθικοκοινωνικοῦ γκρεμοῦ ποὺ βρισκόμαστε, ἂν δὲν τὸ θελήσουμε ἐμεῖς. Ἂν δὲν ἐγκαταλείψουμε τὸν ὀλισθηρὸ δρόμο, ποὺ ἀκολουθοῦμε. Δὲν θὰ μᾶς σώσουν οἱ ξένοι. Μὴν περιμένουμε νὰ εἶναι αὐτοὶ περισσότερο φιλέλληνες ἀπὸ ἐμᾶς. Οὔτε ὁ Θεὸς θὰ μᾶς σώσει, ἂν δὲν μετανοήσουμε.
Ὅταν ὁ ἄνδρας καὶ ἡ γυναίκα μαλώνουν μεταξύ τους, τότε δὲν μπορεῖ ποτὲ νὰ τοὺς εὐχαριστήσει οὔτε ὁ πλοῦτος οὔτε τὰ καλὰ παιδιὰ οὔτε τὰ πολλὰ παιδιὰ οὔτε ἡ δύναμη καὶ ἡ ἐξουσία οὔτε ἡ δόξα καὶ ἡ τιμὴ οὔτε οἱ ἀπολαύσεις καὶ ἡ πολυτέλεια οὔτε κάποια ἄλλη εὐτυχία (51, 369).
Οἱ ἄνθρωποι, βρὲ παιδί μου, χωρίζουν ἀπὸ τὴ φιληδονία τους καὶ ἀπὸ τὸν ἐγωισμό τους. Ὅλους τοὺς ἄλλους λόγους τοὺς ἐμπνέονται ἐκ τῶν ὑστέρων, γιὰ νὰ δικαιολογοῦν τοὺς ἑαυτούς τους.
Ἡ Νέα Τάξη, ἡ λεγόμενη Παγκοσμιοποίηση, τὰ τελευταῖα χρόνια ἔχει ἐντείνει τὶς προσπάθειές της, ὥστε νὰ μὴν ἀφήσει τίποτα ὄρθιο στὴν Ἑλληνορθόδοξη Ἑλλάδα. Στὸ στόχαστρο ἔχουν μπεῖ ἡ Ὀρθοδοξία, τὸ Ἔθνος, τὸ σχολεῖο καὶ ἡ οἰκογένεια.
Ἡ ἀνθρώπινη ζωή ἐκκινεῖ μέ τή γονιμοποίηση, τή διαδικασία κατά τήν ὁποία ἕνας ἀρσενικός γαμέτης, ἤ σπερματοζωάριο, ἑνώνεται μέ ἕνα θηλυκό γαμέτη, ἤ ὠάριο, γιά νά σχηματίσουν ἕνα μεμονωμένο κύτταρο πού ὀνομάζεται ζυγωτό.
Τὰ ἠλεκτρονικὰ παιχνίδια ἢ τὰ λεγόμενα βιντεοπαιχνίδια (video games), εἶναι ὁ νέος τυφῶνας τῆς ἐποχῆς καὶ τῶν ἡμερῶν μας, ποὺ ἰσχυροποιεῖται καὶ ποὺ «ρουφάει» τὴν πραγματικότητα τῶν νέων, τῶν ἐφήβων, ἀλλὰ καὶ τῶν μεγαλύτερων σὲ ἡλικία.
Ἡ «Προεμφυτευτική Γενετική Διάγνωση» καί ἡ «Προεμφυτευτική Γενετική Ἐξέταση» πραγματοποιοῦνται κατά τή διάρκεια τῆς ἐξωσωματικῆς γονιμοποίησης, πρίν ἀπό τή μεταφορά τοῦ ἐμβρύου στή μήτρα, ὥστε νά ἐπιλέγονται ἔμβρυα χωρίς γονιδιακές ἤ χρωμοσωμικές παρεκκλίσεις.
«Διδασκάλους ζητητέον τοῖς τέκνοις, οἱ καὶ τοῖς βίοις εἰσὶν ἀδιάβλητοι καὶ τοῖς τρόποις ἀνεπίληπτοι καὶ ταῖς ἐμπειρίας ἄριστοι. Πηγὴ γὰρ καὶ ρίζα καλοκαγαθίας τὸ νομίμου τυχεῖν παιδείας». Πλούταρχος
Στὴ δεκαετία 2001-2011, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς οἰκονομικές, σημειώθηκαν καὶ πολὺ μεγάλες κοινωνικὲς ἀλλαγὲς στὴν Ἑλλάδα, ὅπως, ἄλλωστε, καὶ σὲ ὅλον τὸν κόσμο. Ἀνάμεσα σ’ αὐτὲς εἶναι καὶ οἱ ἀλλαγὲς στὴν οἰκογενειακὴ σύνθεση τοῦ πληθυσμοῦ της.
Ἔρευνες ἑκατὸ καὶ πλέον ἐτῶν ἔχουν ἀποδείξει ὅτι ὁ ρόλος τῶν ἐρεθισμάτων ποὺ δέχεται τὸ ἔμβρυο, καλὰ προστατευμένο στὴν ἀγκαλιὰ τῆς μήτρας, εἶναι τεράστιος. Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἡ ἐνδομήτρια ἐμπειρία τοῦ κάθε ἀνθρώπου ἔχει καθοριστικὸ ἀντίκτυπο στὴ ζωή του ὡς ἐνήλικου.
Μητέρα, τὸ πιὸ πολύτιμο πράγμα στὸν κόσμο. Εἶναι τρυφερή, στοργικὴ καὶ γεμάτη ἀγάπη. Κάποιες φορὲς παρατηρητικὴ καὶ ἄλλες στοργική. Ἡ μητέρα εἶναι πάντα δίπλα μας γιὰ καθετὶ ποὺ μᾶς συμβαίνει, εἴτε εἶναι δυσάρεστο, εἴτε εὐχάριστο.
Ἡ Ἐκκλησία στέκεται μέ σοβαρότητα καί σοφία σέ ὅλα τά θέματα καί στά θέματα αὐτά καί μέσῳ τῆς ζωῆς της,τῶν Μυστηρίων της,ὁδηγεῖ στήν ἱερότητα τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καί τῶν ἀνθρωπίνων σχέσεων.
Τὶ νά εἶναι αὐτὸ ποὺ ἐμποδίζει τοὺς νέους καὶ δὲν προχωροῦν στὸν γάμο καὶ τὴν οἰκογένεια; Πολλοὶ πιστεύουν πὼς ἡ ἀνεργία καὶ οἱ δύσκολες οἰκονομικὲς συνθῆκες εἶναι οὐσιαστικοί – λογικοὶ λόγοι γιὰ τὴν ἀποφυγὴ δημιουργίας οἰκογένειας.
Ἐπειδὴ πολὺς λόγος γίνεται στὸν σύγχρονο κόσμο μᾶς περὶ ἰσότητας τῶν δυὸ φίλων καὶ ἐπειδὴ ὑπάρχει θεσμοθετημένη ἰδεολογική, θρησκευτικὴ καὶ κοινωνικοπολιτικὴ διαστροφὴ περὶ τούτου, ἐπιτρέψτε μου μερικὲς ταπεινὲς σκέψεις …
Κάποτε μιὰ μητέρα ἑνὸς ἑπτάχρονου –περίπου- ἀγοριοῦ ἔμεινε ἔγκυος γιὰ δεύτερη φορά. Βασανίστηκε ἀπὸ δαιμονόπληκτους λογισμοὺς νὰ κάνει ἔκτρωση. Τηλεφώνησε στὸν γυναικολόγο της, πνευματικοπαίδι τοῦ π. Ἐπιφανίου καὶ τῆς ἀνακοίνωσε τὸν προβληματισμό της νὰ ‘’ρίξει’’ τὸ παιδάκι ποὺ κυοφοροῦσε.
Ἀπό πόσα πλούτη, ἀπό πόσους θησαυρούς δέν θά εἶναι ποθεινότερα τά λόγια τοῦτα στή γυναίκα! Νά τῆς λές ὅτι τήν ἀγαπᾶς, χωρίς νά φοβᾶσαι μήπως κάποτε τό πάρει πάνω της καί τό ἐκμεταλλευθεῖ.
Τὸ 2030 περιμένουμε στὸν σημερινὸ ρυθμὸ γεννήσεων Ἑλληνίδων καὶ ἀλλοδαπῶν γυναικῶν τὸ 60% τῶν μαθητῶν πρωτοβάθμιας καὶ δευτεροβάθμιας ἐκπαίδευσης θὰ εἶναι τέκνα ἀλλοδαπῶν καὶ τὸ 40% μόνον ἑλληνόπουλα.
Οἱ ἀντιξοότητες τοῦ βίου δὲν μποροῦν νὰ γίνουν ἐμπόδιο στὸ νὰ ἀνθίσει μιὰ γλυκιά, τρυφερή, ἀγαπητικὴ σχέση ἀνάμεσα σὲ δυὸ ἀνθρώπους.
Διότι αὐτὸς εἶναι ὁ πραγματικὸς πλοῦτος, αὐτὴ εἶναι ἡ μεγαλύτερη περιουσία, ὅταν ὁ ἄνδρας δὲν βρίσκεται σὲ διχόνοια μὲ τὴ γυναίκα του, ἀλλὰ εἶναι προσκολλημένοι ὁ ἕνας στὸν ἄλλο, σὰν ἕνα σῶμα ἀκριβῶς.
Συμπληρωματικὰ νὰ ἀναφέρουμε ὅτι πρέπει οἱ ἔγγαμοι νὰ ἀποφεύγουν ὡς διὰ πυρρὸς τὶς πάρα φύσιν σαρκικὲς σχέσεις-ὁμοφυλοφιλικὴ πρακτικὴ. Στὴν περίπτωση αὐτὴ οἱ σύζυγοι δὲν βιώνουν τὴν ἀρχὴ τῆς ἰσοτιμίας οὔτε καὶ τὸ περιεχόμενο τῆς αὐθεντικῆς ἀγάπης ποὺ πρακτικῶς μεταφράζεται ὡς σεβασμός, λεπτότητα, ἀξιοπρέπεια καὶ ἔντιμη ἀντιμετώπιση.
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἑρμηνεύει τὸ θαῦμα τῆς Κανά, ὅταν τὸ γλυκόπιοτο κρασὶ δόθηκε τελευταῖο μετὰ ἀπὸ θαυμαστὴ παρέμβαση τοῦ Κυρίου ὅ,τι αὐτὸ συμβολίζει τὴν ὁλοκλήρωση τοῦ πνευματικοῦ σκοποῦ τοῦ γάμου …
Ὁ Γάμος εἶναι Μυστήριο ἀγάπης. Ὡς Μυστήριο χρειάζεται μύηση στὴ μεγάλη ἀλήθεια τῆς ἀγάπης. Τὴ μύηση αὐτὴ θὰ τὴ βροῦμε στὸν Κύριό μας, ἀφοῦ ὁ Θεὸς «ἀγάπη ἐστί».
Ὁ γιατρὸς νὰ ἐπιμένει νὰ κάνω ἀμνιοπαρακέντηση. Ὁ ἄντρας μου κι ἐγὼ δὲν θέλαμε, ἤμασταν ἀποφασισμένοι νὰ μὴν ὑποστῶ οὔτε ἐγὼ ἀλλὰ οὔτε καὶ τὸ παιδὶ αὐτὴν τὴ διαδικασία.
Ὁ Θεὸς ἔκανε τὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὒα γιὰ τὴ βοήθεια τοῦ ἑνὸς πρὸς τὸν ἄλλο, ὥστε νὰ φθάσουν στὸν σκοπὸ γιὰ τὸν ὁποῖο δημιουργήθηκαν, δηλαδὴ τὴν κοινωνία μὲ τὸν Θεό, τὴ θέωση. Αὐτὴ ἡ κοινωνία εἶναι ὁ ὕψιστος σκοπὸς τοῦ γάμου.
Ἐξετάζοντας τὴν κατάσταση τῶν μόνων γονέων στὴν Ἑλλάδα παρατηρεῖ κανεὶς ὅτι ἡ κύρια αἰτία γονεϊκότητας εἶναι ἡ χηρεία, ἐνῷ ὡς σημαντικοὶ παράγοντες παρουσιάζονται ἐπίσης τὸ διαζύγιο, ὁ χωρισμὸς καὶ σὲ μικρότερο βαθμὸ ἡ ἐκτὸς γάμου μητρότητα.
Ἡ οἰκογένεια, ποὺ ἔχει φυσικὴ καὶ πνευματικὴ δυναμικὴ στὴ συνέχεια τῶν γενεῶν, ἔχει ἀκόμα τὸ κῦρος καὶ τὸ χρέος νὰ ὁδηγήσει τὰ τέκνα στὴν ἀρετὴ ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τὸν κάθε ἄνθρωπο τούτης τῆς γῆς ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τὰ ἴδια τὰ τέκνα της.
Και αυτό, όχι μόνο γιατί πρέπει να δουλέψει κανείς σκληρά, για να φέρει το φαγητό στα παιδιά, να τα ντύσει και να τους εξασφαλίσει μια στέγη, αλλά επίσης και κυρίως, γιατί πρέπει να τα αναθρέψει.
Συνήθως πιστεύουμε πως, για να μεγαλώσουμε τα παιδιά, δεν χρειάζεται ειδική μάθηση και πως λίγος κοινός νους αρκεί. Διαπιστώνουμε ωστόσο γύρω μας πως αυτός ο κοινός νους χρησιμοποιεί μεθόδους αντιφατικές.
Κυριάκος Ἠ. Γεωργιάδης, Φιλόλογος kyrgev@gmail.com www.gnomonpedia.gr Σέρρες, Αὔγουστος 2016 Συνηθισμένη σκηνὴ πρώτη : Τὸ καθημερινὸ τρέξιμο τῶν γονέων καὶ τῶν […]
Σεραφείμ Γ. Κωνσταντίνου φιλολόγου Ἡ παιδεία καὶ ὁ τρόπος ποὺ πραγματώνεται αὐτή σὲ κάθε τόπο ἀπεικονίζει ὣς ἕναν βαθμὸ τὴν […]
π. Συμεὼν Κραγιόπουλου Τὸ παιδί: μιὰ αὐτοτελὴς προσωπικότητα Ἡ ζωὴ εἶναι ἕνα μυστήριο Ἡ ζωὴ ποὺ ζοῦμε σ᾿ αὐτὸν τὸν […]
Ὁ συνηθισμένος ἀριθμὸς παιδιῶν σὲ κάθε οἰκογένεια εἶναι τοὐλάχιστον τέσσερα, ἐνῷ τὰ 3/4 τῶν κατοίκων ἀνήκουν σὲ πολυμελεῖς οἰκογένειες.
Ἱ. Μ. Βλοχοῦ Τριχωνίδος Ἡ οἰκογένεια εἶναι ὡς μία οἰκία σὲ σεισμόπληκτη περιοχή. Ἂν δὲν ἔχει γερὰ θεμέλια, ἀπὸ τὶς […]