Γεωργίου Ἰ. Βιλλιώτη
Καλὴ ἐπιτυχία
Καλὴ ἐπιτυχία ἢ ἐπιτυχία; Στὸ τέλος τῶν θεμάτων τῶν ἐξετάσεων οἱ καθηγητὲς εὔχονται στοὺς μαθητὲς: «καλὴ ἐπιτυχία». Ἡ γνώριμη αὐτὴ εὐχὴ ἔχει ἀντικατασταθῆ ἐσχάτως ἀπὸ τὴν εὐχὴ «ἐπιτυχία» ἢ «σᾶς εὐχόμαστε ἐπιτυχία». Οἱ φιλόλογοι ποὺ ἐπιχείρησαν αὐτὴν τὴν ἀλλαγὴ θεωροῦν ὅτι ἡ φράση «καλὴ ἐπιτυχία» εἶναι πλεονασμός, ἀφοῦ ἡ ἐπιτυχία μόνο καλὴ μπορεῖ νὰ εἶναι. Μήπως διυλίζουμε τὸν κώνωπα; Ἡ φράση «καλὴ ἐπιτυχία» ἔχει ἐπικρατήσει, δὲν προσκρούει στὸ γλωσσικό μας αἴσθημα, ὅπως τὸ σκέτο ἐπιτυχία, καὶ δὲν προκαλεῖ παρανοήσεις. Μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ὁρισμένοι πλεονασμοὶ εἶναι ἀποδεκτοί, ὅταν θέλουμε νὰ δηλώσουμε ἔμφαση: ἐκ τοῦ μακρόθεν (τὸ μακρόθεν εἶναι ἀρκετό), εὐγενής ἅμιλλα (ἡ ἅμιλλα εἶναι πάντοτε εὐγενής), ἐπαχθὴς δουλεία (ἡ δουλεία εἶναι πάντοτε ἐπαχθής), ἀσφαλῆ ἐχέγγυα (τὰ ἐχέγγυα ἐκ τῆς φύσεώς τους εἶναι ἀσφαλῆ), ἔχει καλὴ ὑγεία (ἡ ὑγεία πάντοτε καλὴ δὲν εἶναι;), καλὴ πρόοδο (ὑπάρχει καὶ κακὴ πρόοδος;), καλὸ Παράδεισο (ἐδῶ μᾶλλον ἡ εὐχὴ συνδυάζεται μὲ τὴν εὐχὴ καλὸ ταξίδι). Ἄλλωστε ἡ ἐπιτυχία ἔχει διαβαθμίσεις: μέτρια, μεγάλη, ἐξαιρετική, θριαμβευτική.
ΔΕΙΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ ΕΔΩ