Στον εσπερινό που τελείται την Καθαρά Δευτέρα ψάλλουμε ένα στιχηρό που μάς συμβουλεύει «μή τό πῦρ τῶν πειρασμῶν δειλιάσωμεν». Να μην δείξουμε δειλία στη φωτιά των πειρασμών που καίει γύρω μας και μέσα μας, αλλά να επιδείξουμε την τόσο πολύτιμη αρετή της πνευματικής ανδρείας… της ρίζας της υπομονής και της κατά Θεόν ελπίδος.
Οἱ Μυροφόρες δὲν ὑπολόγισαν τίποτε, γιατὶ εἶχαν πνευματικὴ κατάσταση καὶ ἐμπιστεύθηκαν στὸν Χριστό. Ἂν δὲν εἶχαν πνευματικὴ κατάσταση, ποῦ θὰ ἐμπιστεύονταν, γιὰ νὰ κάνουν αὐτὸ ποὺ ἔκαναν; Στὴν πνευματικὴ ζωὴ καὶ ὁ πιὸ δειλὸς μπορεῖ νὰ ἀποκτήση πολὺ ἀνδρισμό, ἂν ἐμπιστευθῆ τὸν ἑαυτό του στὸν Χριστό…
Ας αρωματιστούμε από αριστεία τιμής, ανδρείας και ηρωισμού, προστρέχοντας σε άνθη μυρίπνοα, ποτισμένα με αίμα, αίμα ελληνικό. Σε κείμενα όπου λάμπει το μεγαλείο του λαού μας την περίοδο του Έπους του 40.