Δημοσιεύσεις ετικέτας «ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΒΟΤΑΝΑ»

Φυτά και Βότανα τῆς Ἑλληνικῆς Γῆς και Θεραπευτική Χρήση αὐτῶν – Μέρος 16ο – Μαϊντανός

Ο μαϊντανός ή πετροσέλινο (αρχ.:Πετροσέλινον το ουλόφυλλον , λατινική ονομασία: Petroselinum crispum) είναι ένα μονοετές φυτό που φθάνει σε ύψος τα 30 εκατοστά. Έχει ζωηρόχρωμα πράσινα φύλλα, μικρά λευκά άνθη σε δέσμες και ραβδωτά σπέρματα. Ο μαϊντανός είναι φυτό ιθαγενές της Ευρώπης και της ανατολικής μεσογείου. Σήμερα καλλιεργείται σε όλο τον κόσμο ως θρεπτικό σαλατικό. Τα φύλλα συλλέγονται από την άνοιξη εως το φθινόπωρο και τα σπέρματα όταν ωριμάσουν.Τα χρησιμοποιούμενα μέρη του φυτού είναι τα φύλλα, η ρίζα και τα σπέρματα.

Φυτά και Βότανα τῆς Ἑλληνικῆς Γῆς και Θεραπευτική Χρήση αὐτῶν – Μέρος 15ο – Σχίνος (Μαστιχόδενδρο)

Ο σχίνος ή Μαστιχόδενδρο ή Πιστακία (λατινική ονομασία: Pistacia Lentiscus) είναι πολύκλαδο, πολυετές φυτό που μπορεί να φτάσει σε ύψος τα τρία μέτρα. Έχει μικρά ελλειπτικά και σκληρά φύλλα, κατακόκκινα λουλούδια και στρογγυλούς πορφυρούς καρπούς που ωριμάζοντας μαυρίζουν.

Φυτά και Βότανα τῆς Ἑλληνικῆς Γῆς και Θεραπευτική Χρήση αὐτῶν – Μέρος 14ο – Λεμόνι

Το λεμόνι ή κίτριον η λεμονέα (λατινική ονομασία: citrus x limon) είναι από τα σπουδαιότερα και πολλαπλά χρησιμοποιούμενα για οικιακή χρήση φυσικά φάρμακα. Είναι καρπός της λεμονιάς που είναι μικρό αειθαλές δένδρο που φθάνει σε ύψος τα έξι μέτρα με έντονα πράσινα οδοντωτά φύλλα. Η λεμονιές πιστεύεται ότι είναι ιθαγενή δένδρα της Ινδίας. Καλλιεργήθηκαν στην Ευρώπη για πρώτη φορά τον 2ο μ.Χ. αιώνα και σήμερα φύονται στις μεσογειακές χώρες και σε όλα τα υποτροπικά κλίματα ανά τον κόσμο.      Αναπαράγεται με σπόρους κατά την διάρκεια της άνοιξης, προτιμά καλά αποστραγγισμένα εδάφη και άφθονο ήλιο.

Φυτά και Βότανα τῆς Ἑλληνικῆς Γῆς και Θεραπευτική Χρήση αὐτῶν – Μέρος 12ο – Ρίγανη

Η ρίγανη ή ορίγανον το κοινόν  (λατινική ονομασία origanum vulgare) είναι ένα πολυετές ευθυτενές βότανο που ανήκει στην οικογένεια των χειλανθών και μπορεί να φτάσει σε ύψος τα 80 εκατοστά. Έχει κοκκινωπούς βλαστούς , ελλειπτικού σχήματος φύλλα και δέσμες από ροζ άνθη.

Φυτά και Βότανα τῆς Ἑλληνικῆς Γῆς και Θεραπευτική Χρήση αὐτῶν – Μέρος 11ο – Κρεμμύδι

Το κρεμμύδι ή Άλλιον το κρόμμυο (λατινική ονομασία Allium cepa) αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά βρώσιμα και φαρμακευτικά φυτά εδώ και χιλιάδες χρόνια. Είναι βολβώδες πολυετές φυτό που μπορεί να φτάσει σε ύψος το ένα μέτρο. Έχει κούφιους μίσχους και άσπρα ή βυσσινί άνθη. Το κρεμμύδι , φυτό ιθαγενές του βορείου ημισφαιρίου, καλλιεργείται στην Μέση Ανατολή εδώ και χιλιάδες χρόνια. Στην Ελλάδα πιστεύεται πως το έφερε ο Μέγας Αλέξανδρος ο οποίος το έδινε στους άνδρες του για δύναμη και υγεία. Σήμερα καλλιεργείται σε όλο τον κόσμο ως λαχανικό. Το κρεμμύδι ανήκει στην ίδια οικογένεια με το σκόρδο γι αυτό και έχει κάποια κοινά συστατικά και ιδιότητες με το σκόρδο. Από το φυτό χρησιμοποιείται για θεραπευτική χρήση μόνο ο βολβός.

Φυτά και Βότανα τῆς Ἑλληνικῆς Γῆς και Θεραπευτική Χρήση αὐτῶν – Μέρος 10ο – Δενδρολίβανο

Το δενδρολίβανο ή Αρισμαρί (Αρχαία ονομασία: απόσπληνος) ,  (Λατινική ονομασία: Rosmarinus officinalis L), είναι ένας πολυετής, αειθαλής θάμνος που φτάνει σε ύψος μέχρι τα δυο μέτρα και ανήκει στην οικογένεια των χειλανθών. Είναι φυτό ιθαγενές της μεσογείου και είναι αυτοφυές σε ολόκληρη την νότια Ευρώπη. Σήμερα το δενδρολίβανο καλλιεργείται σε ολόκληρο τον κόσμο ως καλλωπιστικό φυτό αλλά και για τις αρωματικές του ιδιότητες. Πολλαπλασιάζεται με μοσχεύματα ή με σπόρους την άνοιξη και οι κλώνοι με τα φύλλα συλλέγονται το καλοκαίρι αμέσως μετά την ανθοφορία. Η λατινική του ονομασία μεταφράζεται ως «δάκρυ της θάλασσας» και προκύκτει από την ικανότητα του φυτού να φύεται κοντά στην θάλασσα.

Φυτά και Βότανα τῆς Ἑλληνικῆς Γῆς και Θεραπευτική Χρήση αὐτῶν – Μέρος 9ο – Θυμάρι

Το Θυμάρι ή Θύμος ο κοινός (λατινική ονομασία:Thymus Vulgaris) είναι αρωματικός θάμνος που φτάνει σε ύψος τα 40 εκατοστά με μικρά φύλλα και ροζ άνθη. Είναι ιθαγενές φυτό της νότιας Ευρώπης και καλλιεργείται εδώ και πάρα πολλά χρόνια σε όλο τον κόσμο. Το γνωστό σε μάς θυμάρι στην καλλιεργούμενη του μορφή προέρχεται από το άγριο θυμάρι ή μητέρα του θυμαριού (Thymus Sepryllum) όπως λέγεται. Ανήκει στην οικογένεια των χειλανθών και αναπαράγεται  την άνοιξη με σπόρους ή με διαχωρισμό ριζών. Τα χρησιμοποιούμενα μέρη του βοτάνου είναι τα υπέργεια και συλλέγονται προς το τέλος του καλοκαιριού. Τα άνθη είναι πολύ ελκυστικά για τις μέλισσες και το μέλι που παράγεται από αυτό είναι εξαιρετικής ποιότητας και έχει άρωμα θυμαριού.

Φυτά καί Βότανα τῆς Ἑλληνικῆς Γῆς καί Θεραπευτική Χρήση αὐτῶν – Μέρος 7ο – Γαϊδουράγκαθο

Η σιλυμαρίνη έχει φανεί ότι αυξάνει το ρυθμό αναγέννησης των κυττάρων του ήπατος, καθώς επιδρά στο ρυθμό πρωτεϊνοσύνθεσης. Η παραπάνω δράση φαίνεται πως βοηθά στην παραγωγή νέων κυττάρων σε περιπτώσεις ηπατίτιδας, αλκοολικής λιπώδους διήθησης, κίρρωσης αλλά και μη αλκοολικής λιπώδους διήθησης του ήπατος

Φυτά καί Βότανα τῆς Ἑλληνικῆς Γῆς καί Θεραπευτική Χρήση αὐτῶν – Μέρος 6ο – Σκόρδο

Το σκόρδο ή Άλλιον το εδώδιμον (λατινική ονομασία Allium sativum) αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά καλλιεργήσιμα φυτά εδώ και χιλιάδες χρόνια. Είναι μονοετές αλλά και πολυετές φυτό που ανήκει στο γένος Άλλιο και στην οικογένεια των Λειριοειδών ή Υακινθοειδών. Η πολλαπλή ευεργετική δράση του σκόρδου ήταν γνωστή από την αρχαιότητα.

Φυτά καί Βότανα τῆς Ἑλληνικῆς Γῆς καί Θεραπευτική Χρήση αὐτῶν – Μέρος 5ο – Βαλσαμόχορτο

Τό βαλσαμόχορτο ἤ σπαθόχορτο (ὑπερικόν τό διάτρητον) μέ λατινική ὀνομασία hypericum perforatum εἶναι πολυετές, ἀειθαλές φυτό μέ ὕψος πού φτάνει τά 80 ἑκατοστά καί ἄνθη μέ ἔντονο κίτρινο χρῶμα καί μαῦρες κουκκίδες καί ἀνήκει στά ἀγγειόσπερμα. Στήν ἀρχαία Ἑλλάδα ἦταν γνωστό μέ τό ὄνομα ὑπερικό ἐνῷ στήν ξένη βιβλιογραφία ἀναφέρεται ὡς St. Johns wort (βότανο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Προδρόμου)

Φυτά και Βότανα της Ελληνικής Γής και Θεραπευτική Χρήση αυτών – Μέρος 4ο – Σύμφυτο

Το σύμφυτο ή στεκούλι (λατινική ονομασία: symphytum officinalis) είναι πολυετές φυτό που μπορεί να φτάσει σε ύψος μέχρι το ένα μέτρο και ανήκει στην οικογένεια των βοραγιοειδών. Είναι αειθαλές με παχιά ανάγλυφα φύλλα και άνθη άσπρα ή μωβ που μοιάζουν με καμπανάκια. Είναι είναι ιθαγενές φυτό της Ευρώπης, καλλιεργείται σε όλες τις εύκρατες περιοχές του κόσμου συμπεριλαμβανόμενων και αυτών της ανατολικής Ασίας της Β.Αμερικής και Αυστραλίας. Ευδοκιμεί σε υγρά, βαλτώδη μέρη (λίμνες, ρεματιές κλπ).Τα χρησιμοποιούμενα μέρη του φυτού είναι οι ρίζες, τα άνθη και τα φύλλα.

Φυτά και Βότανα της Ελληνικής Γής και Θεραπευτική Χρήση αυτών – Μέρος 3ο – Αγριοτριανταφυλλιά

α κυνόροδα περιέχουν είκοσι φορές περισσότερη βιταμίνη C από ότι μπορούμε να πάρουμε από τα πορτοκάλια και πέντε φορές περισσότερη από τα λεμόνια και τα ακτινίδια. Η περιεκτικότητά τους σε βιταμίνη C ανά 100 γραμμάρια καρπών κυμαίνεται από 2000-2500 mg.

Φυτά και Βότανα της Ελληνικής Γής και Θεραπευτική Χρήση αυτών – Μέρος 2ο – Τσουκνίδα

Η τσουκνίδα φύεται στις εύκρατες περιοχές ολόκληρου του βορείου ημισφαιρίου, στην νότια Αφρική , στις άνδεις και στην Αυστραλία. Στην Ελλάδα αθφονεί ως αυτοφυές τόσο στα ορεινά όσο και στα πεδινά μέρη Τα νεαρά βλαστάρια συλλέγονται την άνοιξη και τα χρησιμοποιούμε ως τονοτικό και ως λαχανικό. Τα υπέργεια μέρη και τα φύλλα συλλέγονται το καλοκαίρι όταν το φυτό είναι σε ανθοφορία.