
Μαρτυρία ἀνώνυμης: «Στά τέλη τοῦ 7ου μῆνα τῆς ἐγκυμοσύνης, ἔκανα τόν καθιερωμένο ἔλεγχο μέ ὑπέρηχο. Τότε, πρός μεγάλη ἔκπληξη ὅλωνμας, διαπιστώθηκε ἀπό τούς γιατρούς ὅτι τό ἔμβρυο εἶχε μείνει ”πίσω” στήν ἀνάπτυξη, ἡ ὁποία ἀντιστοιχοῦσε σέ ἕνα μῆνα νωρίτερα. Αὐτό σήμαινε πώς τό ἔμβρυο δέν τρεφόταν καλά καί, προϊόντος τοῦ χρόνου, θά πέθαινε. Καταφύγαμε στόν Θεό πού χαρίζει τήν ζωή καί ”ζωοποιεῖ τά νήπια ἐν τῇ μήτρᾳ”. Ἐκζητήσαμε τήν προσευχή τοῦ γέροντος Ἰακώβου, ὁ ὁποῖος μᾶς εἶπε: ”Προσευχή, καί ὅλα θά πᾶνε καλά”. Πράγματι μέ τήν εὐχή του καί τό ἄπειρο ἔλεος τοῦ Θεοῦ τό ἔμβρυο ζωοποιήθηκε, ἄρχισε νά ἀναπτύσσεται καί ὅταν ἔφθασε τό βάρος του σέ ἐπιθυμητή τιμή, ὁ γιατρός τό ἐκμαίευσε. Πρός ἀπόδοση εὐγνωμοσύνης καί εὐχαριστίας στόν Γέροντα, δώσαμε τό ὄνομα ”Ἰάκωβος”. Ὁ Γέροντας χάρηκε πολύ καί ἐξεδήλωσε τήν χαρά του σάν μικρό παιδί! Κάποια φορά (λίγο πρίν τήν κοίμησή του), ἐνῶ κρατοῦσε τό μωρό στήν ἀγκαλιά του, μᾶς εἶπε καταχαρούμενος: ”Αὐτός θά γίνη μέγας ἄνθρωπος, ἄνθρωπος ἀξίας. Παπάς θά γίνη;… Ἡγούμενος θά γίνη;… Καλόγερος θά γίνη;…”».
