Ο αναπαυμένος πλέον στους ουρανούς Γέρων Λουκάς Φιλοθεΐτης υπήρξε σπουδαίος αρωγός του έργου της Ενωμένης Ρωμηοσύνης! Πέραν των καθημερινών θερμών προσευχών του από την Μονή της μετανοίας του, πολλές φορές εξερχόμενος του Αγίου Όρους συμμετείχε ως κεντρικός ομιλητής σε πληθώρα εκδηλώσεων της προσπάθειάς μας ανά την επικράτεια…
Σήμερα εἶναι καιρὸς νὰ ἑτοιμασθοῦν οἱ ψυχές, γιατί, ἂν συμβῆ κάτι, δὲν ξέρω τί θὰ γίνη. Εἴθε νὰ μὴν ἐπιτρέψη ὁ Θεὸς νὰ ἔρθουν δύσκολες μέρες, ἀλλὰ ἂν ἔρθουν, μὲ ἕναν μικρὸ σεισμό, μὲ ἕνα τράνταγμα
Πολλοί ἅγιοι Μάρτυρες, ὅταν δὲν ἤξεραν τὸ δόγμα, ἔλεγαν: «Πιστεύω ὅ,τι θέσπισαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες». Ἄν κάποιος τὸ ἔλεγε αὐτό, μαρτυροῦσε. Δὲν ἤξερε δηλαδή νὰ φέρη ἀποδείξεις στούς διῶκτες γιὰ τὴν πίστη του καὶ νὰ τούς πείση, ἀλλὰ εἶχε ἐμπιστοσύνη στούς Ἁγίους Πατέρες. Σκεφτόταν; «Πῶς νὰ μήν ἔχω ἐμπιστοσύνη στούς Ἁγίους Πατέρες;
Κάθε άνθρωπος θα αντιμετωπίσει τη δυσκολία του θανάτου. Αλλά όταν ο άνθρωπος, ο Χριστιανός, προετοιμαστεί ψυχικά και νιώθει τη χάρη του Θεού, αυτή η χάρις του Θεού θα τον βοηθήσει να ανταπεξέλθει τη δυσκολία του θανάτου κατά τον καλύτερο τρόπο.
…όπως τότε «έτρεμεν η χειρ του Βαπτιστού» και τα ύδατα αντίκρυσαν τον Χριστό «και εφοβήθησαν», αλλά και όλη η κτίση έφριξε μπροστά στο ανέκφραστο μεγαλείο του Θεού, έτσι και τώρα, που ο Χριστός διαγγέλλει τα περί της Βασιλείας του Θεού και καλεί σε μετάνοια, οι πάντες πρέπει να σταθούμε μπροστά του και να προσέξουμε τον λόγο του με τον τρόπο που υποδεικνύει ο προφήτης Δαυΐδ: «Δουλεύσατε τω Κυρίω εν φόβω και αγαλλιάσθε αυτώ εν τρόμω»…
Ὁμιλία του Μακαριστού Γέροντος (1927 – 2006) πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.Πρό τῶν Φώτων (Β΄Τιμ. 4, 5- 8) – ημερομηνία πού διεξήχθη ἡ ὁμιλία 04-01-98
Με τη χάρη του Θεού και σε συνεργασία με τον Εφημέριο του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Μönchengladbach, πάτερ Κωνσταντίνο, πραγματοποιήθηκε ακόμη μία φορά από το Σωματείο μας Orthodoxe Einheit e.V. – Ρωμηοί Φρανκφούρτης η θεάρεστη ομιλία με τον σεβαστό πατέρα Γεώργιο Σχοινά.
Θα σου πάει καλά όλη η χρονιά, όχι αν μεθάς την πρώτη του μηνός, αλλά αν και την πρώτη του μηνός και κάθε μέρα κάνεις αυτά που αρέσουν στον Θεό. Διότι η ημέρα γίνεται κακή ή καλή όχι από τη δική της φύση, αφού δεν διαφέρει η μια μέρα από την άλλη, αλλά από τη δική μας επιμέλεια ή ραθυμία.
Μετά από 12 κουρασμένους μήνες αποσύρεται δίχως κάποια νοσταλγία για μας κι’ εμείς χαιρόμαστε που φεύγει γιατί δεν ήταν αυτός των παραδείσων μας
Βάπτιζαν λοιπόν οι μαθητές του Σωτήρα κηρύττοντας τον λυτρωτή του γένους μας, βάπτιζε και ο Ιωάννης έχοντας γίνει αρχή και παράδειγμα για το ιερό έργο εκείνων, δίνοντας χέρι βοήθειας σ’ αυτούς που συναγωνίζονταν μαζί του και όντας συνεργός τους σ’ αυτό το σωτήριο και προκαθαρτικό έργο. Γιατί βαπτίζοντας φώναζε, δίνοντας μαρτυρία της θεότητας του Ιησού.
π. Δημητρίου Μπόκου: Ο Πρόδρομος του Χριστού Ιωάννης μεγάλωσε με άσκηση και σκληραγωγία στις ερημιές του Ιορδάνη. Σε ηλικία τριάντα περίπου ετών «εγένετο ρήμα Θεού», έλαβε μήνυμα να αρχίσει να κηρύττει για τον ερχομό της Βασιλείας των Ουρανών και την εμφάνιση του Χριστού. Κήρυττε και συγχρόνως βάπτιζε, «κηρύσσων βάπτισμα μετανοίας εις άφεσιν αμαρτιών».
Ένας λογισμός που σε θλίβει – Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας
Ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος ανήκει στη χωρία των μεγάλων προφητών και ομολογητών της πίστεώς μας. Ο Ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός τον χαρακτήρισε ως το μέγιστο άνθρωπο που φάνηκε στον κόσμο: «αμήν λέγω υμίν, ουκ εγήγερται εν γεννητοίς γυναικών μείζων Ιωάννου του βαπτιστού» (Ματθ.11,11). Η αγία μας Εκκλησία τον έθεσε σε τιμή μετά τη Θεοτόκο, μάλιστα στην εικονογραφία παριστάνεται μαζί με την Παναγία μας….
Όσοι με το να ευχηθούν «Καλή χρονιά» προ των Χριστουγέννων θέλησαν να επιδείξουν τον αθεϊσμό τους, προφανώς δεν γνωρίζουν το ουσιώδες, ότι και η ευχή αυτή είναι χριστιανική! Γιατί απλούστατα τα χρόνια είναι χριστιανικά, αφού ορόσημό τους είναι η Γέννηση του Θεαθρώπου Ιησού Χριστού! Από τον συμβατό χρόνο της Γεννήσεώς Του η ιστορία χωρίζεται στα δύο, στην προ και στην μετά από Αυτόν εποχή.
Γιατί ο Χριστός βγήκε αμέσως από το νερό, για να μην κρυώσει; (Δημήτριος Παναγόπουλος ♰)
Ημέρα Πίστης και Παράδοσης – Αγιασμός των Υδάτων και Ευλογία στην Ελληνική Φύση
Τα Θεοφάνεια, η Εορτή των Φώτων, είναι μια από τις κορυφαίες δεσποτικές εορτές της Εκκλησίας μας, η οποία ενέχει τεράστια σωτηριολογική σημασία. Ο Κύριός μας και Λυτρωτής μας Χριστός, ο «αναβαλλόμενος φως ως ιμάτιον» καταδέχεται να κατέβη στα ρείθρα του Ιορδάνου να λάβει το βάπτισμα του Ιωάννου, να χριστεί επίσημα και δημόσια ο Μεσσίας και…
Στο μεταίχμιο των δύο εορτών βλέπουμε, στη μεν πρώτη νήπιο, στη δε δεύτερη πλήρη άνδρα τον Χριστό, «τον εκ τελείου τέλειον επιφανέντα Θεόν ημών»
Ὁ χρόνος τρέχει καί δέν περιμένει αὐτόν πού ἀργοπορεῖ. Οἱ ἡμέρες φεύγουν βιαστικά καί προσπερνοῦν τόν ὀκνηρό
Ἡ περιτομὴ τοῦ Κυρίου ἀποτελεῖ τὸ πέρασμα ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ νόμου στὴν ἐποχὴ τῆς χάριτος, ὅπως τονίζεται καὶ στὸ Συναξάρι τῆς ἑορτῆς: «Χριστοῦ περιτμηθέντος ἐτμήθη νόμος καὶ τοῦ νόμου τμηθέντος εἰσήχθη χάρις».
Ὁμιλία του Μακαριστού Γέροντος (1927 – 2006) πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.Πρό τῶν Φώτων (Β΄ Τιμ. 4, 6-8) – ημερομηνία πού διεξήχθη ἡ ὁμιλία 03-01-99
Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο επονομαζόμενος και Βαπτιστής, είναι μεγάλη φυσιογνωμία. Ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός του απένειμε τον τίτλο αυτό λέγοντας κανείς άνθρωπος δε στάθηκε μεγαλύτερος αυτού. Ο Ιωάννης είναι σύγχρονος του Χριστού, συγγενής και ηλικιακά λίγο μεγαλύτερος από τον Θεάνθρωπο Κύριο.
Κάθε τέχνη μας έχει δοθή από τον Θεόν ως βοήθεια προς την ασθενή φύσιν μας. Παραδείγματος χάριν, η γεωργία μας έχει δοθή, επειδή τα αυτοφυή δεν επαρκούν προς ικανοποίησην των αναγκών μας, η υφαντική, επειδή χρειαζόμεθα κατ’ ανάγκην σκεπάσματα, διά να είμεθα κόσμιοι και να μη προσβαλλώμεθα από τον αέρα, και η οικοδομική διά παρόμοιον λόγον.
Ὁμιλία του Μακαριστού Γέροντος (1927 – 2006) πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.Πράξ. 7,60, 8,1 – ημερομηνία πού διεξήχθη ἡ ὁμιλία 13-12-87
Στην Αγία Γραφή μας η ψυχή του ανθρώπου είναι πνοή του Θεού και ως πνοή του Θεού είναι αθάνατη. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε αυτή την πραγματικότητα. Ότι είμεθα ψυχικά αθάνατοι και ότι θάνατος δεν ακολουθεί στην ύπαρξη της ψυχής. Το σώμα αποθνήσκει, κάποια μέρα τελειώνει απ΄το να υπάρχει και να κινείται και να ζει.
Ο Άγιος Παΐσιος εξηγεί γιατί ο Θεός επέτρεψε στον Ηρώδη να κάνει τόσα εγκλήματα.
Η ευσπλαχνία του Χριστού μας δεν έχει όρια. Η ευσπλαχνία του Θεού είναι άβυσσος και μέσα σε μια άβυσσο δεν συγκρίνεται τίποτε. Όλα χάνονται. Τα αμαρτήματα όλης της ανθρωπότητος δεν είναι τίποτε συγκριτικά με το άπειρον της ευσπλαχνίας του Θεού. Δεν έχουμε εννοήσει, δεν έχουμε καταλάβει τι θα πει Θεός. Όταν λέμε Θεό, πρέπει να εννοούμε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα Θείο Πρόσωπο που αγαπά απείρως τον άνθρωπο. Όσο και να τον λυπήσει ο άνθρωπος, όσο κι αν τον πικράνει, όσο κι αν ασεβήσει απέναντί του, αφ’ ης στιγμής μετανοήσει, αφ’ ης στιγμής αλλάξει γνώμη, ο Θεός αμέσως, αυτομάτως, σε μηδέν χρόνο, τον συγχωρεί.
Πατὴρ Ἀρτέμιος Γρηγοριάτης – Ὁ ἅγιος Πορφύριος πρότυπο ἀγάπης
Κι’ αυτό διότι ο χρόνος μαζί με τον «δίδυμο αδελφό του τον χώρο», κατά το αείμνηστο Ιουστίνο Πόποβιτς αποτελούν τους δύο βαρείς ζυγούς του ανθρώπου σε όλη την επί γης ζωή του, οι οποίοι του περιορίζουν τον διακαή του πόθο για την απολυτότητα. Η έννοια του χρόνου είναι μια παμπάλαια μυστηριώδης υπόθεση για τον άνθρωπο. Κανένα άλλο ον δεν έχει την αίσθηση της ροής του χρόνου, πολλώ δε μάλλον δεν έχει την ικανότητα της μέτρησής του, εκτός από τον άνθρωπο, ο οποίος…
Η αδύναμη φωνή του υψώθηκε επιτακτική, μα ήταν ωστόσο αρκετή για να κάνει το ανήσυχο τετράποδο να σταθεί ακίνητο μπροστά του.
Η Εκκλησία μας μεταχειρίστηκε κάθε μέσον να προασπίσει την άπαξ αποκαλυφθείσα και παραδοθείσα αλήθεια (Ιουδ.3). Ακόμα και εορτές καθιέρωσε για να περιχαρακώσει τις ύψιστες και σωτήριες αλήθειές Της. Είναι ιστορικά βεβαιωμένο πως οι εορτές των Χριστουγέννων, της Περιτομής και των Θεοφανείων καθιερώθηκαν από την ανάγκη του αντιαιρετικού αγώνα της Εκκλησίας μας και κατόπιν έλαβαν εορταστικό χαρακτήρα, όπως εμείς τις βιώνουμε σήμερα.
Οι εορτές του δωδεκαημέρου, όπως ονομάζονται οι ημέρες των εορτών των Χριστουγέννων έως και των Θεοφανίων, αποτελούν ένα σημαντικό εορτολογικό σταθμό στη συνείδηση των ορθοδόξων νεοελλήνων. Για τους πιστούς αυτή η αγία περίοδος είναι ευκαιρία για πνευματική ανάταση και περισυλλογή…
Η γέννηση του Χριστού υπήρξε πάντοτε ένα από τα αγαπημένα θέματα των Ελλήνων λογοτεχνών. Eκείνος, όμως, που χωρίς αμφιβολία την ύμνησε περισσότερο απ’ όλους ήταν ο «άγιος των ελληνικών γραμμάτων», ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης.