Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης – Μαρτυρίες: μγ΄. Ἔ­λυ­σε τήν ἀ­πο­ρί­α τους, μδ΄. «Ἄκουσε φωνή ἐξ οὐρανοῦ»

μγ΄. Ἔ­λυ­σε τήν ἀ­πο­ρί­α τους

     Μαρ­τυ­ρί­α κυρίας Μα­ρί­ας Φού­κα–Ρουμ­πά­νη: «Στήν Ἱ­ε­ρά Μο­νή τοῦ Ὁ­σί­ου Δαυ­ΐδ πῆ­γε ἕνας γνω­στός μου νά βρῆ τόν π. Ἰ­ά­κω­βο καί νά τόν ρω­τή­ση μί­α ἀ­πο­ρί­α πού εἶ­χε. Ὁ κύ­ρι­ος αὐ­τός τε­λεί­ω­σε τήν Νο­μι­κή Σχο­λή καί πέ­τυ­χε στό ἐ­πάγ­γελ­μά του. Ὅ­μως εἶ­χε ἕ­να ἀ­πω­θη­μέ­νο. Θε­ωροῦσε ὅ­τι ἦ­ταν λά­θος ἡ ἐ­πι­λο­γή του αὐ­τή τοῦ ἐ­παγ­γέλ­μα­τος πού ἀ­κο­λού­θη­σε, γι­α­τί σκέφ­τη­κε ὅ­τι τοῦ ταίρι­α­ζε πε­ρισ­σό­τε­ρο νά εἶ­ναι φι­λό­λο­γος. Σκε­πτό­ταν πό­σο ἐ­πι­τυ­χη­μέ­νος θά ἦ­ταν ὡς κα­θη­γη­τής φι­λό­λο­γος. Τοῦ ἄ­ρε­σε πο­λύ νά δι­δά­σκη τά Νέ­α Ἑλ­λη­νι­κά. Πῆ­γε, λοι­πόν, στόν π. Ἰ­ά­κω­βο καί τόν ρώ­τη­σε: ”Π. Ἰ­ά­κω­βε, μ᾽ ἀ­ρέ­σει πο­λύ ἡ φι­λο­λο­γί­α. Δυ­στυ­χῶς, δέν σκέφ­τη­κα νά δη­λώ­σω τήν Φι­λο­λο­γί­α οὔ­τε ὅ­ταν ἔ­δι­να ἐ­ξε­τά­σεις γι­ά τό Πα­νε­πι­στή­μι­ο, ἀλλά οὔ­τε καί μετά ὡς πτυ­χι­οῦ­χος μπό­ρε­σα νά μπῶ γι­ά νά σπου­δά­σω φι­λο­λο­γί­α. Ἦ­ταν θέ­λη­μα Θε­οῦ νά πε­ρά­σω στήν Νο­μι­κή Σχο­λή ἤ ἔ­κα­να λά­θος ἐ­πι­λο­γή; Ἦ­ταν θέ­λη­μα Θε­οῦ ἤ δι­κό μου λά­θος;”.

»Καί ὁ π. Ἰ­ά­κω­βος τοῦ ἀ­παν­τᾶ: ”Οὔτε ἐ­σύ, παιδί μου, οὔ­τε ἡ ἀ­δελ­φή σου ἤ­σα­σταν γι᾽ αὐ­τοῦ (γι­ά τήν Φι­λο­σο­φι­κή Σχο­λή) ”. Ὁ κύ­ρι­ος αὐ­τός, ὅ­ταν ἀ­πο­μα­κρύν­θη­κε ἀ­πό τόν γέ­ρον­τα Ἰ­ά­κω­βο, ἀ­να­ρωτή­­θη­κε: ”Καλά, τί ἐν­νο­οῦ­σε ὁ γέ­ρον­τας Ἰ­ά­κω­βος; Ἐγώ δέν ἔ­πρε­πε νά πά­ω σέ αὐ­τή τήν Σχο­λή (δέν τό ἐ­πέ­τρε­ψε ὁ Θε­ός ἔ­χει τούς λό­γους του), τήν ἀ­δελφή μου ὅ­μως γι­α­τί τήν ἀ­νέ­φε­ρε ὁ Γέ­ρον­τας;”.

»Καί με­τά πού σκέ­φτη­κε πε­ρισ­σό­τε­ρο, κα­τά­λα­βε τό με­γά­λο χά­ρι­σμα τοῦ Γέ­ρον­τα. Θυ­μή­θη­κε ὅ­τι ἡ ἀ­δελ­φή του εἶ­χε τε­λει­ώ­σει δύ­ο Πα­νε­πι­στη­μια­κές Σχο­λές. Ἡ δεύ­τε­ρη Σχο­λή πού τε­λεί­ω­σε ἦ­ταν ἡ Φι­λο­σο­φι­κή. Πα­ρ᾽ ὅ­λο πού καί ἐ­κεί­νη ἤ­θε­λε νά δι­δά­ξη ὡς φι­λό­λο­γος, ὁ Θε­ός ”τῆς ἔ­κλει­σε τόν δρό­μο­” καί ἐρ­γά­στη­κε μέ τό πρῶ­το πτυ­χί­ο πού εἶ­χε πά­ρει, δη­λα­δή ὡς Θε­ο­λό­γος. Εἶ­ναι θαυ­μα­στό πού ὁ π. Ἰ­ά­κω­βος μέ τό χά­ρι­σμα πού εἶ­χε εἶ­δε ὅ­τι καί ἡ ἀ­δελ­φή του εἶ­χε τε­λει­ώ­σει τήν Φι­λο­σο­φι­κή Σχο­λή, χω­ρίς κα­νείς νά τοῦ τό πῆ, γνώ­ρι­ζε τήν κοι­νή ἐ­πι­θυ­μί­α τῶν δύ­ο ἀ­δελ­φῶν νά δι­δά­ξουν τήν φι­λο­λο­γί­α, ἀλ­λά τό Ἅ­γιο Πνεῦ­μα τόν πλη­ρο­φό­ρη­σε ὅ­τι τά δύ­ο ἀ­δέλφια δέν ἦ­ταν γι᾽ αὐ­τή τήν Σχο­λή! Ὁ Θε­ός γι­ά νά μήν τό ἐ­πι­τρέ­πη, εἶ­χε τούς λό­γους του! Ὁ κύ­ριος αὐτός στήν συ­νέ­χεια μοῦ εἶ­πε ὅ­τι ἡ ἀ­δελ­φή του ἀρ­γό­τε­ρα εὐ­χα­ρί­στη­σε τόν Θε­ό, για­τί μέ­σα ἀ­πό τήν Θε­ο­λο­γί­α γνώ­ρι­σε καί ἀ­γά­πη­σε πο­λύ καί τόν Θε­ό καί βο­ή­θη­σε καί τίς ψυ­χές τῶν μα­θη­τῶν της, ἀλ­λά καί τήν δική της τήν ψυ­χή! Ξέ­ρει τί κά­νει ὁ Θε­ός. Ὁ Θε­ός βλέπει μα­κριά καί φρον­τί­ζει πε­ρισ­σό­τε­ρο γι­ά τήν σω­τη­ρί­α τῆς ψυ­χῆς τῶν ἀν­θρώπων».

μδ΄. «Ἄκουσε φωνή ἐξ οὐρανοῦ»

     Μαρ­τυ­ρί­α κυρίας Μα­ρί­ας Φού­κα–Ρουμ­πά­νη: «Μί­α φο­ρά πού πῆ­γα στόν Ὅ­σι­ο Δαυ­ΐδ καί βρέ­θη­κα στήν κου­ρά μο­να­χοῦ, ἕ­να συγ­γε­νι­κό πρό­σω­πο τοῦ μο­να­χοῦ αὐ­τοῦ μοῦ ἔ­λε­γε ὅ­τι πρίν ἀπό τήν κου­ρά δύ­ο–­τρεῖς μέ­ρες ἔ­κα­νε θερ­μή προσευ­χή ὁ π. Ἰ­ά­κω­βος στόν Θε­ό, νά τοῦ δο­θῆ ”ἡ πλη­ρο­φο­ρί­α­” τί ὄ­νο­μα νά δώ­ση στόν μο­να­χό. Καί τό­τε, τήν ὥ­ρα τῆς προ­σευ­χῆς μέ­σα στό κελ­λί του, ἄ­κου­σε φω­νή ἐξ οὐ­ρα­νοῦ νά τοῦ λέ­η τό συγ­κε­κρι­μέ­νο ὄ­νο­μα πού ἔ­πρε­πε νά δώ­ση».

Γ. ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ από το Βιβλίο “Ο ΓΕΡΩΝ ΙΑΚΩΒΟΣ   ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ–ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ–ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ” της σειράς ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΒΙΩΜΑ  4 ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΕΝΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗΣ – ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ ΜΑΣ «ΕΝΩΜΕΝΗ  ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ» σελ. 192-194

Δείτε ΕΔΩ τις σχετικές με το βιβλίο αναρτήσεις