
κη΄. Ἀγάπη πρός ὅλους
Μαρτυρία ἱερομονάχου Ἰακώβου: «Ὁ γέροντας Ἰάκωβος εἶχε ἀγάπη γιά ὅλους καί γιά ὅλα·
ἀγάπη πού σέ παρακινοῦσε νά ζῆς καί νά πεθαίνης γιά τήν σωτηρία σου. Ἀγαποῦσε νά μιλάη μέ τούς Ἁγίους, μέ τήν φύση, μέ τό σύμπαν, μέ τόν κόσμο ὅλο. Μέ αὐτήν τήν ἀγάπη, κέρδισε τίς καρδιές ὅλου τοῦ κόσμου καί τίς ὁδηγοῦσε στήν μετάνοια, στήν ἐξομολόγηση, στήν προσευχή, στήν ὑπομονή, στήν ἐπιμονή καί στήν ὑπακοή στήν Ἐκκλησία. Συνήθιζε νά λέγη: ”Ἡ ἀγάπη καλύπτει πλῆθος ἁμαρτιῶν”».
κθ΄. «Μεγάλε, γέρον Ἰάκωβε»
Μαρτυρία ἱερομονάχου Ἰακώβου: «Κάποτε, ἕνας Ἐπίσκοπος εἶπε στόν Γέροντα:
— Γέροντα, θέλω νά μέ σταυρώσετε νά γίνω καλά. Καί ὁ Γέροντας εἶπε:
— Ἐγώ, ἕνας ἁμαρτωλός καλόγερος;
— Ναί, Γέροντα, ἐσεῖς.
— Νά ᾽ναι εὐλογημένο. Θά σᾶς πῶ κάτι, ἅγιε Ἀρχιερεῦ. Καί ἐγώ παπάς καί ἐσεῖς παπάς, συγγνώμη αὐτό πού λέω μέ πνευματικό τόν τρόπο. Ἡ διαφορά εἶναι, ὅτι μόνο ἐσεῖς κάνετε χειροτονίες, πού δέν κάνομε ἐμεῖς οἱ ἱερεῖς.
»Καί ὁ Ἐπίσκοπος εἶπε: ”Γέρον, μεγάλε γέρον Ἰάκωβε”».
λ΄. Εὐλάβεια στήν Παναγία
Μαρτυρία ἱερομονάχου Ἰακώβου: «Ὁ Γέροντας τήν περίοδο τοῦ Δεκαπενταυγούστου, ἔψαλλε μέ εὐλάβεια καί κατάνυξη καί τά μάτια του πάντα ἦταν γεμᾶτα δάκρυα. Ὅταν δέν ἔψαλλε, ἦταν γονατιστός πάντα μπροστά στήν Παναγία, καί ὅταν ἔψαλλαν τό Μεγαλυνάριο τῆς Παναγίας ”μὴ μου ἐλέγξῃ τὰς πράξεις ἐνώπιον τῶν Ἀγγέλων”, ὁ Γέροντας μέ ἱλαρό πρόσωπο καί γεμᾶτος δέος καί κατάνυξη κοίταζε τήν Παναγία καί ἔλεγε: ”Θά μᾶς τίς ἐλέγξη μία πρός μία”. Κρατοῦσε στά χέρια του τό κομποσχοίνι καί διαρκῶς ἔλεγε τήν εὐχή ”Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς καί τόν κόσμο σου ἅπαντα”. Ἀγωνιοῦσε γιά τήν σωτηρία τῶν ψυχῶν τῶν ἀνθρώπων, ἤθελε ὅλοι νά σωθοῦμε καί νά κερδίσωμε τόν Παράδεισο καί νά γίνωμε ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας».
Γ. ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ από το Βιβλίο “Ο ΓΕΡΩΝ ΙΑΚΩΒΟΣ ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ–ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ–ΜΑΡΤΥΡΙΕ
