Ἡ μορφὴ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, ποὺ διαμορφώθηκε ἔξω ἀπὸ τὰ μέχρι τὴν ἑλληνιστικὴ ἐποχὴ ὅρια τοῦ ἑλληνισμοῦ, ἡ κοινὴ διάλεκτος, γίνεται μέσο ἐπικοινωνίας ἀπὸ τὶς Ἰνδίες μέχρι τὴν ἐνδοχώρα τῆς Μασσαλίας.
Ἡ κλασικὴ παιδεία στὸ Βυζάντιο συνεχίστηκε φυσιολογικὰ μετὰ τὸ τέλος τῆς ἀρχαιότητας. Δὲν ἔχουμε ἀναγέννηση, ἀλλὰ περισσότερη ἢ λιγότερη ἐνασχόληση μὲ τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ Γράμματα
Ὁ χριστιανισμὸς προσπαθεῖ νὰ συνυπάρξει μὲ τὴν κοινωνία. Ὅσο ἐπιζήμια εἶναι ἡ προσκόλληση στὸ παρελθόν, ἄλλο τόσο εἶναι καὶ ἡ ὁλοκληρωτικὴ ἄρνησή του.
Στὰ χρόνια τῆς μεταφορᾶς τῆς πρωτεύουσας ἡ χριστιανικὴ λειτουργία τελεῖται καὶ ἑλληνικὰ στὴ Δύση, ἐνῶ ἡ μετάφραση τῆς ῾Αγίας Γραφῆς […]